Αυτές τις μέρες ζούμε την «επανάσταση» των ελλήνων ταξιτζήδων. Λόγω της επικείμενης απελευθέρωσης των κλειστών επαγγελμάτων, με όμηρο την ελληνική κοινωνία και τους άτυχους τουρίστες, έχουν σηκώσει την κόκκινη σημαία της «επανάστασης» κατά του άδικου ελληνικού κράτους. Με σύνθημά τους το «αγωνιζόμαστε για το ψωμί μας» έχουν γράψει στα παλιά τους τα παπούτσια τους βασικούς κανόνες στους οποίους στηρίζεται η δημοκρατία και το κράτος δικαίου. Αποκλείουν αεροδρόμια και λιμάνια, καταλαμβάνουν ταμεία εφοριών, αρχαιολογικών χώρων και διοδίων στις εθνικές οδούς, πετούν λάδια στους δρόμους για να γλιστρήσουν οι αστυνομικοί και τα τουριστικά λεωφορεία και γενικά ενεργούν εκτός των νόμων της συντεταγμένης πολιτείας.
Παρατηρώντας στην τηλεόραση τις συγκεκριμένες έκνομες ενέργειες των Eλλήνων ταξιτζήδων, μου έρχονται στο νου κάποιες άλλες εικόνες των απολυμένων υπαλλήλων της Lehman Brothers, που με τις χάρτινες κούτες των προσωπικών τους αντικειμένων στα χέρια και τη θλίψη στο πρόσωπο εγκαταλείπουν το κτίριο της εργασίας τους. Βουβός αξιοπρεπής πόνος από τη μια πλευρά, εγωισμός, αλαζονεία, άναρχος θυμός, κραυγές, χειρονομίες, βία από την άλλη. Δύο διαφορετικοί κόσμοι, δύο διαφορετικές συμπεριφορές. Που να οφείλεται άραγε αυτή η διαφορά; Είναι μεγαλύτερος ο πόνος των Eλλήνων ταξιτζήδων από τον πόνο των απολυμένων της Lehman Brothers, του βρετανικού ακόμη και του κουβανέζικου Δημοσίου ή του ιδιωτικού τομέα στη χώρα μας;
Προσπαθώντας να εξηγήσω τις αιτίες των διαφορετικών συμπεριφορών, σκέφτομαι ότι ίσως οι ταξιτζήδες -λόγω πιάτσας- να θεωρούν τους εαυτούς τους πιο «μάγκες» από τους άλλους και ο «μάγκας» δεν ανέχεται να τον πειράξεις, δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί του. Ο «μάγκας» παίρνει την άδεια του ταξί τζάμπα μέσω κάποιου κολλητού του που έχει «άκρες», παραβαίνει ασυστόλως τον ΚΟΚ, πάει μόνο σε προορισμούς που του κάνει κέφι, παίρνει διπλή και τριπλή κούρσα, κλέβει στο κόμιστρο τον άτυχο τουρίστα, φοροδιαφεύγει, καπνίζει και ενοχλεί τους πελάτες με κιτς μουσική και λογοδιάρροια…. Βέβαια δεν είναι όλοι οι ταξιτζήδες «μάγκες», υπάρχουν και σωστοί επαγγελματίες, δυστυχώς όμως τον τόνο στο επάγγελμά τους τον δίνουν οι «μάγκες».
Επομένως, για να καταλάβουμε τη συμπεριφορά των ταξιτζήδων, πρέπει να αναλύσουμε τη «μαγκιά» τους και αυτή η ανάλυση θα λάβει χώρα σε τρία επίπεδα: Στο γενικό επίπεδο της ταυτότητας της ελληνικής κοινωνίας, στο ψυχο-βιολογικό επίπεδο της ελληνικής χαρακτηροδομής και τέλος στο ειδικότερο επίπεδο της συντεχνίας των ταξιτζήδων.
Σύμφωνα με τις απόψεις του μεγάλου σύγχρονου Έλληνα φιλοσόφου Στέλιου Ράμφου, οι έλληνες είμαστε λαός ιδιοφυής χωρίς κοινό νου, αλλά χωρίς κοινό νου η ιδιοφυΐα είναι καταστροφική. Επίσης είμαστε λαός συναισθηματικός, αλλά η περίσσεια συναισθήματος πνίγει τη λογική, την κρίση και την αναλυτική σκέψη και οδηγεί σε σκέψη γενικευτική, σκέψη γενικόλογων απλουστεύσεων και τελικά σε διάλογο μη ακουόντων. Η γενικολογία όμως καταλήγει εύκολα σε ιδεολογικά νεφελώματα, ο δε διάλογος κωφών επιστρατεύει την εμπάθεια και απεργάζεται διχαστική τύφλωση. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα των Ελλήνων νέο – κομμουνιστών.
Επίσης ο Έλληνας, αντί να στερεώνεται στην εσωτερική βεβαίωση – αυτογνωσία, στερεώνεται και αποκτά αξία με την τιμή και την αναγνώριση της κοινότητας. Ο εξωτερικός – ομαδικός χαρακτήρας της καταξίωσης ορίζει και τον τύπο της ατομικής ψυχής. Όταν όμως σκοπός της ζωής του ατόμου γίνεται η εξωτερική επιβεβαίωση και αυτός ο σκοπός υπάρχει ως νευρωτικό ή και ψυχωσικό αίτημα, τότε αυτό το άτομο είναι ικανό για τα πιο απίθανα πράγματα, αν τύχει και πληγωθεί στο σημείο αυτό, ή θεωρήσει ότι με πονηριά ή έμμεσο εκβιασμό πετυχαίνει.
Ο ατομισμός της εξωτερικής βεβαίωσης μειονεκτεί έναντι του νεώτερου ατομισμού της αυτοσυνειδησίας και της εσωτερικότητας, διότι παρεμποδίζει την εγγενή τάση κάθε ατομισμού προς την καθολικότητα, όθεν και ο ακραία παθολογικός του χαρακτήρας. Η απουσία καθολικότητας κάνει τον ελληνικό ατομικισμό πνιγηρό και αντικοινωνικό έως αυτοκαταστροφικό. Στο σημείο αυτό ίσως μπορεί να αναζητηθεί μια ερμηνεία των αιτίων της έκνομης συμπεριφοράς των Ελλήνων ταξιτζήδων. Ο «μάγκας» περιμένει την επιβεβαίωση της «μαγκιάς» του απ’ έξω, από τους άλλους και ο… άθλιος Ραγκούσης δεν μειώνει απλά το εισόδημά του, τον κτυπά στο ευαίσθητο σημείο του, περιορίζει τη «μαγκιά» του….
Μεταφέροντας την ανάλυση στο ψυχο – βιολογικό πεδίο και δανειζόμενοι από την επιστήμη της βιολογίας την έννοια της εξελικτικά σταθερής στρατηγικής (Richard Dawkins, Το εγωιστικό γονίδιο), θα μπορούσαμε να υποστηρίξουμε ότι η εξελικτικά σταθερή στρατηγική που έχει επικρατήσει πλήρως στην Ελλάδα, είναι εκείνη του «απατεώνα». Και υποστηρίζοντας ότι το συντριπτικά μεγαλύτερο ποσοστό των Ελλήνων εφαρμόζει τη στρατηγική του «απατεώνα», εννοούμε απλά τη μη εφαρμογή απ’ αυτούς των νόμων της πολιτείας και τον μη σεβασμό των δικαιωμάτων των συμπολιτών τους, δηλαδή την αναγνώριση για τους «μεγαλειώδεις» εαυτούς τους μόνο δικαιωμάτων και όχι υποχρεώσεων.
