To Cine- Δράση συνεχίζει τις προβολές του την Πέμπτη 12 Μαρτίου στις 20.15 στο ΤΥΠΕΤ (Υμηττού και Πλαταιών) με την ταινία «Νύχτα της Φωτιάς».
Το ντεμπούτο της έμπειρης ντοκιμαντερίστριας Tatiana Huezo είναι ένα δυνατό φιλμ που ισορροπεί μεταξύ σκληρότητας και λυρισμού, με απίστευτα όμορφη φωτογραφία και ερμηνείες που καθηλώνουν. Το σενάριο του είναι εμπνευσμένο από την πραγματικότητα και διηγείται απίθανες αλλά αληθινές ιστορίες που δεν βλέπουν εύκολα το φως της δημοσιότητας και προκαλούν απέραντη θλίψη για τα ανθρώπινα πεπραγμένα. Μια ταινία για τις οδυνηρές συνθήκες επιβίωσης των μανάδων και των θυγατέρων τους στο Μεξικό που μαστίζεται από τη διαφθορά, την καλλιέργεια και το εμπόριο ναρκωτικών που ξεχειλίζει από βία, θάνατο, τρόμο, πείνα, απελπισία, σεξισμό, αδικία.
Η υπόθεση
Είναι γνωστό από την ειδησεογραφία και το σινεμά ότι στο Μεξικό δρουν αδιανόητα βίαιες συμμορίες και καρτέλ που «ασχολούνται» με το εμπόριο ναρκωτικών και το trafficking. Τα μέλη τους είναι άνθρωποι αδίστακτοι, ταγμένοι να υπηρετήσουν όσο καλύτερα γίνεται το χρήμα που προκύπτει από τα ναρκωτικά και κάθε παράνομη εκμετάλλευση που αυξάνει το κέρδος, όπως η σωματεμπορία. Χωρίς τον παραμικρό ενδοιασμό, κλέβουν μικρά κορίτσια και μεγαλύτερες γυναίκες από τους δρόμους, τη δουλειά ή μέσα από τα σπίτια τους και στη συνέχεια τα τις μετατρέπουν σε σκλάβες των αφεντικών ή τις εξωθούν στην πορνεία.
Σε αυτές τις μεξικάνικες φτωχογειτονιές τα κορίτσια είναι περιζήτητα. Αξίζουν ακόμη περισσότερο και από την παπαρούνα που καλλιεργείται στην περιοχή. Γιατί, όπως λένε οι ναρκέμποροι, «ένα γραμμάριο ηρωίνης θα το πουλήσεις μια φορά. Το κορμί μιας ανήλικης χιλιάδες». Οι τρεις ηρωίδες του φιλμ η Άνα και οι φίλες της Μαρία και Πάουλα ζουν σε μια φτωχογειτονιά της απομονωμένης περιοχής του Γκερέρο κοντά στα βουνά, η οποία ουσιαστικά έχει καταστραφεί από το καρτέλ που την κουμαντάρει. Μεγαλώνουν σε περιβάλλον που το σκιάζει ο πόλεμος και η ρατσιστική βία κάτω από τις απειλές των συμμοριτών. Η αλληλεγγύη ανάμεσα στους κατοίκους υπάρχει αλλά είναι περιστασιακή και αδύναμη να απαλύνει τις ανοιχτές πληγές από τη δράση των συμμοριών.
Οι θεσμοί της πολιτείας, από την αστυνομία μέχρι τις συλλογικότητες, δεν εγγυώνται σε καμία περίπτωση την προστασία, ενώ ενίοτε χαρακτηρίζονται από τέτοιο επίπεδο διαφθοράς που τους μετατρέπει σε μέρος του προβλήματος. Δύσκολα μπορείς να τους εμπιστευτείς. Οι οικογενειακοί δεσμοί είναι διαβρωμένοι. Η ζωή των κατοίκων, ιδιαιτέρως των κοριτσιών είναι αφόρητη. Για τα αγόρια δεν υπάρχει πρόβλημα, συμβιβάζονται δουλεύοντας για τα καρτέλ. Πολλές μητέρες, απαγορεύουν στα κορίτσια τους να φοράνε γυναικεία ρούχα, να μακιγιάρονται, να έχουν μακριά μαλλιά και γενικά να χρησιμοποιούν οτιδήποτε μπορεί να αποκαλύψει την γυναικεία τους υπόσταση. Τις κοντοκουρεύουν ώστε να μοιάζουν με αγόρια για να ξεφύγουν από τους διώκτες τους. Σκάβουν χωμάτινους λάκκους για να εξαφανίζονται μέσα σε αυτούς όταν τα μαύρα SUV αυτοκίνητα ανηφορίζουν τον λόφο.
Ο παραλογισμός της ιστορίας συμπληρώνεται από το γεγονός ότι πλήθος από αυτά τα τρυφερά πλάσματα που εξαναγκάζονται να γίνουν πόρνες, στην πορεία φυλακίζονται για αυτό το λόγο. Ορισμένες, όταν αποφυλακίζονται, παρανομούν με όποιο τρόπο σκεφτούν, με στόχο να επιστέψουν στη φυλακή, που θεωρείται το πιο ασφαλές μέρος για εκείνο το κομμάτι της χώρας τους. Η Άνα, η Μαρία και η Πάουλα καταπιέζονται σε αυτό το χωρίς ελπίδα περιβάλλον, όπου ο πόλεμος υπάρχει παντού. Θέλουν να αισθανθούν ελεύθερες και να ζήσουν με τον τρόπο που οι ίδιες θα επιλέξουν. Έτσι εισβάλλουν σε σπίτια εξαφανισμένων κοριτσιών και δοκιμάζουν τα ρούχα και το μακιγιάζ τους. Μάταια η μητέρα της επιπλήττει την Άνα που βάφει τα χείλια της αυξάνοντας τις πιθανότητες να απαχθεί.
Τα βραβεία της ταινίας
Η ταινία της Tatiana Huezo, η οποία έχει γράψει και το σενάριο απέσπασε ειδική μνεία στο «Ένα Κάποιο Βλέμμα» του Φεστιβάλ Καννών, τη Χρυσή Αθηνά (πρώτο βραβείο) στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας Νύχτες Πρεμιέρας και άλλες διακρίσεις στα Φεστιβάλ του Σαν Σεμπαστιάν, του Σικάγο και αλλού. Είναι μια λυρική και ταυτόχρονα σκληρά ρεαλιστική ιστορία ενηλικίωσης, που χειρίζεται με ευαίσθητη ειλικρίνεια τις ηρωίδες, τα συναισθήματα και τα κοινωνικοπολιτικά της σχόλια. Αντλεί έμπνευση και στοιχεία από το βιβλίο «Prayers for the Stolen» της πολυβραβευμένης Μεξικανοαμερικανίδας συγγραφέα και ακτιβίστριας Jennifer Clement. Περιγράφει με στιλ ντοκιμαντέρ τις οδυνηρές συνθήκες επιβίωσης των μανάδων και των θυγατέρων τους στη λατινοαμερικανική αυτή χώρα. Αποφεύγει κραυγαλέα κυνηγητά, πυροβολισμούς ή επίδειξη δύναμης από γεροδεμένος μαφιόζους που αψηφούν τον κίνδυνο και παριστάνουν τους γοητευτικούς σκληρούς με ευαίσθητη καρδιά. Αντιπαραβάλλει τη φυσική ομορφιά του τοπίου με την αποκαρδιωτική πραγματικότητα αυτής της φτωχής επαρχίας. Διαχειρίζεται επιδέξια τις ανησυχίες των χαρακτήρων της. Η κάμερα της κρατάει το κακό εκτός κάδρου, κάνοντάς το να μοιάζει απειλητικότερο. Ό,τι συμβαίνει στη μεγάλη οθόνη επικεντρώνεται στα γεμάτα αγωνία πρόσωπα των μανάδων, στα αθόρυβα δάκρυα των κοριτσιών την ώρα που τους κόβουν τις κοτσίδες, στην απελπισία των εγκαταλελειμμένων από τους άνδρες τους γυναικών, στο γεμάτο θάρρος βλέμμα της νεαρής Άνα, που την παρακολουθούμε από μικρό κορίτσι να γίνεται έφηβη ελπίζοντας πως κάτι θα αλλάξει. Όλα τα υπόλοιπα υπονοούνται.
Η ενηλικίωση των κοριτσιών στις δύσκολες αυτές συνθήκες παρουσιάζεται με τρυφερότητα και αγάπη. Θύματα που πρέπει να έχουν κοντά μαλλιά, να θυμίζουν αγόρια. Μια σωματική παραμόρφωση για να γλυτώσουν από την σωματεμπορία. Και αναρωτιέται ο θεατής αν τελικά αυτή η παραμόρφωση είναι ασπίδα προστασίας. Και αν ενδεχόμενη διόρθωσή της μπορεί να έχει μη επιθυμητές παρενέργειες. Όπως και να είναι, εδώ έχουμε μια προσευχή για όσες κοπέλες έχουν απαχθεί. Για την ιστορική μνήμη. Για ανθρώπους που δεν πρέπει να ξεχαστούν ποτέ, έτσι όπως μας δείχνει το υπέροχο φινάλε. Κάθε εύκολος διδακτισμός απουσιάζει εντελώς από το φιλμ, ενώ η εντελώς προσωπική κινηματογραφική ματιά της σκηνοθέτη είναι ανθρωποκεντρική, επίτηδες ελλειπτική σε σχέση με τις πληροφορίες που δίνει, με τη βία που εσκεμμένα μένει πάντα εκτός κάδρου, με κάποιες «εκρήξεις» λυρισμού, ποτέ όμως στον βαθμό που το στιλ να επισκιάζει τη θεματική. Είναι φανερή η καθοδήγηση της Huezo στις ερμηνεύτριες και τους ερμηνευτές της στην κατεύθυνση της φυσικής λιτότητας, και της ρεαλιστικής απόδοσης ανθρώπινων χαρακτήρων που έχουν αναγκαστεί να προσαρμοστούν σε έναν τρόπο ζωής «στα άκρα».
Οι νεαρές πρωταγωνίστριες, που υποδύονται τα κορίτσια σε διαφορετική ηλικία (παιδική και εφηβική) αποδίδουν όλες τις λεπτές αποχρώσεις που απαιτούνται από τους ρόλους τους. Ωστόσο, καρδιά του εγχειρήματος παραμένει η εξαιρετική Mayra Batalla, με ένα πορτρέτο άκρως ζωντανό, πολυδιάστατο και συγκινητικό που συνοψίζει άριστα και τη γυναικοκεντρική φιλοσοφία του φιλμ.
Εδώ: https://www.youtube.com/watch?v=IWzkfBY982Y το trailer
Info
Μεξικό, Γερμανία, Βραζιλία, Αργεντινή, Ελβετία, ΗΠΑ, Δραματική, 2021. Σκηνοθεσία: Tatiana Huezo. Σενάριο: Tatiana Huez, βασισμένο στο βιβλίο της Jennifer Clement. Πρωταγωνιστούν: Ana Cristina Ordóñez González, Marya Membreño, Mayra Batalla, Norma Pablo, Eileen Yáñez, Memo Villegas.
