3. Την ίδια εκείνη αλήστου μνήμης εποχή, ο κ. Γιαννόπουλος εφέρετο ευτυχέστατος με την ανέλιξη του κ. Γκορμπατσόφ στην ηγεσία της ΕΣΣΔ και απολύτως αισιόδοξος για την έκβαση των «μεταρρυθμιστικών» (λέμε τώρα…) επιλογών του, υπό την σοβαρότατη ιδεολογική ονομασία «Περεστρόικα-Γκλάζνοστ»! Την ίδια αισιοδοξία μοιραζόταν με πάρα πολλούς συναδέλφους του (εντελώς πρόχειρα αναφέρω τον αείμνηστο Βασ. Ραφαηλίδη, που εξέδωσε τα άρθρα του στο «΄Εθνος» – και σε βιβλίο, ώστε να μη χαθούν οι… ασφαλείς προβλέψεις του), με το σύνολο του πολιτικού κόσμου και των κομμάτων της Βουλής και με άπειρες «προσωπικότητες». Τιμητική εξαίρεση -ΠΡΕΠΕΙ να το πω άλλη μια φορά- ο αξέχαστος Αντώνης Τρίτσης, άλλος ένας φωτισμένος αιρετικός και εχθρός της «μιας αλήθειας», που προέβλεψε ρητά και με σπαραγμό ψυχής την επερχόμενη καταστροφή.
4. «Καταστροφή»; Μα, ο κ. Γιαννόπουλος και οι προαναφερθέντες συν αυτώ, όχι μόνον δεν προέβλεψαν αυτή τη «μεγαλύτερη γεωπολιτική καταστροφή» (Βλ. Πούτιν), αλλά εκ των υστέρων πανηγύριζαν για την εξαφάνιση της… τερατώδους σοβιετικής απειλής, υποσχόμενοι πλέον έναν κόσμο απαλλαγμένο από τα δεινά του διπολισμού! Αντί της καταστροφής, εκείνοι διέβλεπαν… «κοσμογονία»!!! Με την συμπλήρωση εικοσαετίας, δικαιούνται τώρα να κάνουν τον απολογισμό τους…
5. Αδικεί τον εαυτό του ο έμπειρος δημοσιογράφος, όταν γράφει: «δεν ήξερα ότι οι πολίτες αυτής της χώρας χωρίζονται σε γαλαζοαίματους και μπασκλασαρίες κι ελπίζω πως αυτός ο ταξικός διαχωρισμός δεν ισχύει στην Κίνα». Η ελληνική κοινωνία είναι από γέννα ταξική και περιλαμβάνει (μεταξύ άλλων) τους «γαλαζοαίματους», δηλαδή την άρχουσα τάξη που είναι ιδιοκτήτρια των μέσων παραγωγής και γενικά του εθνικού πλούτου και την… «μπασκλασαρία» (άθελά του, ορθότατη επιλογή του όρου και ουδόλως «ειρωνική»…), δηλαδή τις κατώτερες τάξεις, τους παραγωγούς του πλούτου, οι οποίοι εκμισθώνουν την εργασία τους έναντι συνήθως ευτελούς αμοιβής.
Να επιστρέψουμε στην αλφαβήτα του Μαρξισμού, κ. Γιαννόπουλε; Λίγο υπερβολικό, δε νομίζετε;
6. Στην Κίνα κι αν «ισχύουν οι ταξικοί διαχωρισμοί»! Ποιος αφελής θα ισχυριζόταν ότι η σημερινή κινεζική κοινωνία είναι… αταξική; Και ποιος, αλήθεια, το ισχυρίστηκε; Οι ίδιοι οι Κινέζοι, πάντως, αποκλείεται! Αν ο κ. Γιαννόπουλος θέλει κουβέντα επί του «Κινεζικού», ας την κάνουμε με κανόνες, κι όχι με διάσπαρτες… ατάκες.
7. Πολύ μελάνι και χαρτί για την σαφή πρότασή μου «κρίση και ρατσισμός – συγκοινωνούντα δοχεία, με φόντο μια κοινωνία που χάνει όλες τις σταθερές της». ΄Οσο την ξαναδιαβάζω, τόσο την… ερωτεύομαι! Αληθινή, ρεαλιστική και… τρομακτική στην ουσιαστική της διάσταση. Πουθενά δεν αναφέρω ότι «η κρίση είναι προϋπόθεση για τον ρατσισμό», μια βάση (σαφώς λανθασμένη!) την οποία ως μη όφειλε «αναλύει» ο κ. Γιαννόπουλος. Μπορεί να μην είμαι «επαγγελματίας δημοσιογράφος», όμως κληρονόμησα μια βαθειά αγάπη για τον ορθολογισμό και γνωρίζω πολύ καλά τι γράφω και πώς το γράφω, έτσι ώστε να μην επιτρέπω διαστρέβλωση των γραπτών μου!
8. Τέλος, ο κ. Γιαννόπουλος δεν διστάζει να εμφανιστεί ως ένθερμος εχθρός των «Αγανακτισμένων». Κλείνουμε, λοιπόν, το επόμενο ραντεβού μας στο Σύνταγμα, αναμένοντας τις εκεί εξελίξεις. Όπως πάντα, ο χρόνος θα δείξει…
Χωρίς ίχνος υπερβολής, ο κ. Γιαννόπουλος πέτυχε απόλυτα να με συνεφέρει από την… ύπνωση του καύσωνα και -κυρίως- να υποβάλει σε σκληρή (ας πούμε…) δοκιμασία τις απόψεις μου, γεγονότα που με καθιστούν εκ νέου υπόχρεο απέναντί του, και αποφασισμένο να του προσφέρω πολλές ακόμη εκπλήξεις…
Χρήστος Α. Φωτιάδης
