Κύριε Διευθυντά,
Μία ακόμη έκπληξη αισθάνθηκα διαβάζοντας την ανάλυση του “ελληνικού ρατσισμού” στο τεύχος της 30ής Ιουλίου. Ειδικά μία παράγραφος με άφησε άφωνο. Την παραθέτω αυτούσια:
“… Η κάθε κυρα-Κατίνα, που μόλις πριν δύο δεκαετίες έπλενε ρούχα στη σκάφη του ορεινού χωριού της, απέκτησε δούλα για τη λάντζα και προσωπική νοσοκόμα για τη μάνα της…”
Ειλικρινά, δεν περίμενα τέτοιον ελιτισμό από αρθρογράφο που μονοπωλεί την προοδευτική σκέψη και την ορθή μαρξιστική ανάλυση.. Δηλαδή μόνο η κυρία Αικατερίνη, κάτοικος Κηφισιάς, που δεν έπλυνε ποτέ ρούχα σε σκάφη δικαιούται να έχει υπηρέτρια και ιδιωτική νοσοκόμο για τη μάνα της; Δεν ήξερα ότι οι πολίτες αυτής της χώρας χωρίζονται σε γαλαζοαίματους και μπασκλασαρίες κι ελπίζω πως αυτός ο ταξικός διαχωρισμός δεν ισχύει στην Κίνα. Επί πλέον αν η κυρα-Κατίνα, στην οποία μόνο περιφρόνηση αξίζει (;) πήρε μέρος στο πάρτι με δανεικά, γιατί φταίει το μνημόνιο, οι κακοί ξένοι και η τρόικα; Μόνο η κυρα-Κατίνα αρνείται “να δεχτεί και να καταλογίσει δίκαια τις δικές της ευθύνες”;
Οι αρχαίοι Λατίνοι φοβούνταν τον άνθρωπο του ενός βιβλίου. Στη σύγχρονη εποχή φόβο πρέπει να εμπνέουν οι άνθρωποι της μίας και απόλυτης αλήθειας. Διότι, ενδέχεται να καταλήξουν στην ερμηνεία του “ελληνικού ρατσισμού”, στην οποία κατέληξε ο εκλεκτός συνεργάτης σας.
“Κρίση και ρατσισμός είναι δύο συγκοινωνούντα δοχεία, με φόντο μια κοινωνία που χάνει όλες τις σταθερές της”, αποφαίνεται. Προσωπικά, δεν θυμάμαι να υπήρχε καμία κρίση όταν εφαρμοζόταν το απαρτχάιντ στη Νότια Αφρική και οι φυλετικές διακρίσεις στις ΗΠΑ. Παρόλα αυτά, οι λευκοί δεν αναγνώριζαν σε καμία μαύρη κυρα-Κατίνα, που ο παπούς της μπορεί να ήταν ανθρωποφάγος, το δικαίωμα να χρησιμοποιεί το λεωφορείο.
Και για να μην πάμε μακρύτερα, δεν χρειάζεται ισχυρή μνήμη για να ανακαλέσει ο έγκριτος αρθρογράφος σας τα τηλεοπτικά ρεπορτάζ της εποχής με τις παχιές αγελάδες στα οποία “αγανακτισμένοι” Έλληνες πολίτες απειλούσαν ότι θα πάρουν το νόμο στα χέρια τους για να προστατευτούν από τους αλλοδαπούς που θεωρούνταν αποκλειστικά υπεύθυνοι για την αύξηση της εγκληματικότητας στην περιοχή τους. Ούτε φυσικά υπήρχε κρίση όταν κάποιοι υπερπατριώτες γονείς και κηδεμόνες Ελλήνων μαθητών απαγόρευαν σε Αλβανούς αριστούχους μαθητές να γίνουν σημαιοφόροι στην παρέλαση.
Μια παρατήρηση: όταν ο Δήμος Αθηναίων αποφάσισε επί τέλους να ξεβρομίσει την Πλατεία Συντάγματος από το τσαντίρ-μαχαλά που είχαν στήσει κάποιοι εξεγερμένοι, από την πλευρά της προοδευτικής δια(γ)νόησης ακούστηκε το εξής επιχείρημα: “Το Σύνταγμα τούς μάρανε. Δεν βλέπουν τι γίνεται στην Ομόνοια”. Θα ήθελα να δω τι θα παπαγαλίσουν οι αλληθωρίζοντες φιλάνθρωποι αν η Αστυνομία κάνει μια επιχείριση-σκούπα στο πολυεθνικό γκέτο γύρω από την Ομόνοια.
Ευχαριστώ για τη φιλοξενία.
Κώστας Γιαννόπουλος
Τακτικός αναγνώστης
ΥΓ. Ο κ. Φωτιάδης με τίμησε με απάντησή του σε προηγούμενο γράμμα μου. Δεν ανταπάντησα διότι έχω ως αρχή να μην αντιδικώ με συναδέλφους, ούτε επί θεμάτων αρχής. Επειδή όμως με είχε ρωτήσει αν είχα προβλέψει την άνοδο της οικονομίας της Κίνας, του απαντώ έστω και καθυστερημένα: Όχι, δεν διαθέτω μαντικές ικανότητες ώστε να κάνω πρόγνωση για το πού θα φτάσει το ΑΕΠ οποιασδήποτε χώρας σε δέκα ή είκοσι χρόνια. Με τις ταπεινές μου δυνάμεις είχα γράψει απλώς για τις τεράστιες δυνατότητες που έχει η Κίνα από την εποχή που εγκατέλειψε το μαοϊκό δογματισμό, μεταμφιέζοντας την απότομη στροφή με τη ρομαντική φενάκη, των “τεσσάρων εκσυγχρονισμών”. Επειδή το κομμάτι δημοσιεύτηκε σε περιοδικό που σίγουρα δεν πιάνει στα χέρια του ο καλός συνάδελφος, είμαι πρόθυμος να του το στείλω. Με την ευκαιρία ίσως μου στείλει κι εκείνος κάποιο άρθρο του που να προέβλεπε εγκαίρως την κατάρρευση του σοβιετικού κομμουνισμού.
