Των εχθρών τα φουσάτα ξανά ’ρθαν! «ΣΑΝ ΤΟ ΛΙΒΑ ΠΟΥ ΚΑΙΕΙ ΤΑ ΣΠΑΡΤΑ»: Εκείνα τα οποία «έσπειρε» ο λαός αυτής της χώρας, με δάκρυ, ιδρώτα, στερήσεις όλων των λογιών, που όμοιές τους δε θα ’θελε να δοκιμάσουν τα παιδιά του. Τα… «παιδιά της Ελλάδος, που σκληρά πολεμήσαν πάνω στα βουνά», τότε, που ο εχθρός έβαλε μπρος το σατανικά αδηφάγο, ακόρεστο σχέδιο και ξεκίνησε με τις ρομποκοπικές ταξιαρχίες του, να κατακτήσει άλλες χώρες, να αιματοκυλίσει-καταστρέψει-αφανίσει από την πείνα και την ανέχεια άλλους λαούς, μεταξύ των οποίων και τον ελληνικό, γιατί ΔΕΝ του… έκατσε! Φώναξε ένα Υπερήφανο «ΟΧΙ» στο… «αίτημα» που έθεσε και άρχισε ο «ΥΠΕΡ ΠΑΝΤΩΝ ΑΓΩΝ».
ΤοποΓράφει η Θέµις Μαυραντή
Έτσι έπεσαν τότε, των εχθρών τα φουσάτα: πάνω σε βωμούς και σε εστίες. Πάνω σε ζωή και σε όνειρα. Με υψωμένη την ντροπιασμένη σημαία τους –γιατί είναι ντροπιασμένη η σημαία κάθε κατακτητή– πάνω στην Ακρόπολη του Περικλή, του Ικτίνου, του Καλλικράτη και του Φειδία. Στην Ελλάδα των μεγάλων ποιητών και δραματουργών, των τρισμέγιστων φιλοσόφων και πανεπιστημόνων. Στην Ελλάδα των Θερμοπυλών, του Μαραθώνα, της Σαλαμίνας. Στην πατρίδα των Αρματολών και Κλεφτών, των Κολοκοτρωναίων και των Μακρυγιάννηδων, της Εθνικής Καθολικής Αντίστασης του Λαού στον ιταλο-γερμανικό Άξονα. Στην Ελλάδα του Ζαλόγγου, στη χώρα όπου τις ξάστερες νύχτες οι αλαφροΐσκιωτοι ακούνε το Κούγκι να ανατινάζεται και να θάβει μέσα στα συντρίμμια του το γιουρούσι του εχθρού. Σαν το λίβα που καίει τα σπαρτά έπεσαν πριν από 71 χρόνια, των εχθρών τα φουσάτα στην Πατρίδα των Ελλήνων, μέσα στο DNΑ των οποίων, το «ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ», παραμένει από τον καιρό του Λεωνίδα έως σήμερα αναλλοίωτο. Στην Ελλάδα των Ελλήνων ΟΜΩΣ… πάντοτε στα δύσκολα έπαιξε το μοιραίο ρόλο του ο Εφιάλτης!!!
Αφού λοιπόν, εκείνοι οι εχθροί, δεν άφησαν τίποτα όρθιο, αφού κατάκλεψαν τα πάντα, αφού ρήμαξαν ό,τι έως τότε αυτός ο λαός είχε καταφέρει να οικοδομήσει σε όλα τα επίπεδα της ζωής του, ήρθε η ώρα και ξεκουμπίστηκαν. Είχαν ηττηθεί -κατατροπωθεί στη συνέχεια των κατακτητικών τους επιχειρήσεων και… γύριζαν πίσω στην πατρίδα τους, και… «ξανά ’ρθε σε μας λευτεριά…
«ΓΙΑ ΝΑ ΦΤΙΑΞΟΥΜΕ ΤΑ ΟΣΑ ΓΚΡΕΜΙΣΑΝ», άρχισαν οι πατεράδες, οι παππούδες, οι μανάδες των «Νεοελλήνων» της μετα-κατοχικής Ελλάδας, να ανασκουμπώνονται, να ξαναστήσουν τη ζωή τους στα πόδια της. Άλλοι, πήραν τα πλοία ως μετανάστες για Αμερική, Αυστραλία. Πολλοί, έκαναν την καρδιά τους πέτρα και πήγαν να δουλέψουν στις «φάμπρικες» της Γερμανίας, η οποία ορθοπόδησε σύντομα χάρις στη στήριξη της Αμερικής, στο λεηλατημένο χρυσό, αλλά και στα…ευεργετικά δάνεια που της έκαναν διάφορες χώρες, μεταξύ των οποίων και η…Ελλάδα!!! Και ο…θαυμασμός μου, έχει αναφορά, σε μία πολιτική πράξη, η οποία δεν απέδωσε ΠΟΤΕ, όσα ΔΙΚΑΙΟΥΤΑΙ Αυτή η ΠΑΤΡΙΔΑ, όσα ΕΧΕΙ ΛΑΜΒΑΝΕΙΝ αυτός ο λαός από εκείνον τον δανεισμένο τότε, τέως ΚΑΤΑΚΤΗΤΗ!
Δύσκολο, πολύ δύσκολο να επιστρατεύσω το κουράγιο, της…αιτιολόγησης σε τέτοιου είδους «γαλαντομίες», διότι με έχει εγκαταλείψει εδώ και καιρό, αφού ούτε οι πολιτικοί ταγοί της χώρας έχουν το «ανάστημα» που θέλω, αλλά, –κι αυτό πονάει περισσότερο– ούτε η ελλαδίτικη κοινωνία είναι αυτή που ΑΞΙΖΕΙ στην ΕΛΛΑΔΑ. Δύσκολο να υπερασπιστώ, με το πάθος που θα ήθελα, τα δίκια ενός λαού, ο οποίος αντί να τιμωρεί παραδειγματικά -εδώ και δεκαετίες- τους επίορκους ηγέτες του, αφέθηκε να παρασύρεται στις ανομίες τους για να έχει πρόσβαση στα κόκαλα που του έταζαν ή του πετούσαν από τα δικά τους «τσιμπούσια», μέχρι που τον έφτυσαν κατάμουτρα: «Μαζί τα φάγαμε»! Δύσκολο λοιπόν να επιστρατεύσω σήμερα ένα κάποιο άλλοθι για το κατάντημα αυτού του κόσμου και να καταπιώ συνάμα, το δηλητήριο που μου σερβίρουν όσοι αποφασίζουν να μας ταΐσουν και να μας ποτίσουν τις τοξίνες των «πολιτικών» τους αποβλήτων. Αύριο βέβαια, στις «Εθνικές» Εκλογές, οι κομματικές σημαίες θα ανεμίσουν αμετανόητα κάτω από τα μπαλκόνια των υποσχέσεων. Θα καταστεί ακόμη μία φορά υπερήφανη η μία εκ των δύο εναλλασσομένων στην εξουσία παρατάξεων, που θα έχει κερδίσει τις εκλογές και θα αναλάβει να σώσει τη χώρα, όπως θα κληθεί και πάλι από τον… «κυρίαρχο λαό». Μέχρι τότε, στις πλατείες η Ελλάδα θα στενάζει διότι…
ΤΩΝ ΕΧΘΡΩΝ ΤΑ ΦΟΥΣΑΤΑ ΞΑΝΑ ’ΡΘΑΝ σαν το λίβα που καίει τα σπαρτά, και τα πιο ΠΟΛΥΤΙΜΑ σπαρτά, είναι τα ΠΑΙΔΙΑ της Ελλάδας – ετούτα τα λιγοστά, που απέμειναν στην έρημη γη. ΑΥΤΑ καίγονται πάνω και πρώτα απ’ όλα από τον ίδιο (τι μοιραία σύμπτωση) εχθρό! Μα δεν είναι ο εχθρός, που πρέπει να εγείρει το ΑΝΑΘΕΜΑ της Ελληνίδας Συνείδησης, όπου και όσο εξακολουθεί να υφίσταται, ανάμεσα στην Παγκοσμιοποιημένη Μάζα των ανθρώπων. Το ανάθεμα πρέπει να πέσει στους Εφιάλτες ή στα «ΓΗΓΕΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ» – όπως χαρακτήρισε ο Αδόλφος Χίτλερ, τους ΠΡΟΔΟΤΕΣ που συνεργάστηκαν επί της Γερμανικής Κατοχής με τον εχθρό. Ας μην «πετροβολάμε» μ’ άλλα λόγια Μέρκελ και λοιπούς παρακαθήμενους στα τραπέζια των Τραπεζιτών με τα μεγάλα φαγοπότια. Τα Γηγενή Καθάρματα του Βατοπεδίου, του Χρηματιστηρίου, της SIEMENS και της μίζας, που σαν τέτοιοι, ΔΕΝ τόλμησαν να πουν «ΟΧΙ» στον εχθρό όταν τους ζητούσε ό,τι και τότε: τον Οκτώβρη του 1940!
Συμπαιγνία, Συναυτουργία, και Χρόνια Συστηματική ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ μαζί του -δια των Χριστοφοράκων και λοιπών δοσιλόγων- κατάντησαν για άλλη μια φορά την Ελλάδα «ψωροκώσταινα», σπρώχνοντάς την ύπουλα μέσω της «Δημοκρατικής» οδού, στην εποχή της Γερμανοκρατίας, υπό την ΑΥΣΤΗΡΗ ΕΠΟΠΤΕΙΑ Γερμανού… «Υπερ-Πρωθυπουργού».
«Η ΕΛΛΑΔΑ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ… μόνο λίγο καιρό ξαποσταίνει…» λέει στο ρεφραίν το εμβατήριο, στίχους του οποίου χρησιμοποίησα σαν καμβά για να υφάνω τούτο το «σάβανο». Κάνε-λοιπόν-κουράγιο ΕΛΛΑΔΑ μου. «Κι εσύ λαέ βασανισμένε, μην ξεχνάς» τον κάθε λογής «…ισμό» που σε θέλει στήριγμα στα δικά του συμφέροντα. Αυτά που σε οδήγησαν στον ξεπεσμό όλων των ειδών, και των ποιοτήτων.
