Δεν μπορώ να μιλήσω για λογαριασμό κανενός άλλου, παρά μονάχα για τον εαυτό μου και ενδεχομένως μερικές χιλιάδες αγανακτισμένων έξω από τη Βουλή των Ελλήνων. Πρέπει όμως να πούμε ότι από την αρχή ότι ανάμεσα στους «αγανακτισμένους» βρέθηκαν και χαμαιλέοντες – μαϊμού. Βρέθηκαν, για παράδειγμα, άτομα που πήραν σύνταξη στα 45 και 50 χρόνια τους από τις 52 ΔΕΚΟ, και τις παραφυάδες τους. Τώρα συγκεκριμένοι συνταξιούχοι χύνουν κροκοδείλιο δάκρυ για το μνημόνιο ΙΙ (δύο) που μας έρχεται, και παροτρύνουν τους αξιότιμους βουλευτές μας να μην το ψηφίσουν.
Γράφει ο Γιώργος Σταυράκης, κοινωνιολόγος – καθηγητής αγγλικών
Με άλλα, απλά, λόγια η υποκρισία στο μεγαλείο της.
Η κοινωνική ψυχολογία μάς λέει ότι αντίποδας της μειονεξίας, δηλαδή της ντροπής, είναι το θράσος. Δυστυχώς στον τόπο μας με το θράσος πετυχαίνεις περισσότερα απ’ ό,τι με την ευγένεια και την ειλικρίνεια. Το χαμόγελο εκλαμβάνεται ως αφέλεια και η κρυψίνοια ως εξυπνάδα. Η υπεξαίρεση δικαιώματος άλλου ως δικό μας δικαίωμα θεωρείται λογικό. Ντρέπομαι για τα αρνητικά ρεκόρ που σημειώνει η πατρίδα μου σχεδόν σε όλους τους τομείς της κοινωνικής και οικονομικής ζωής. Ντρέπομαι γιατί κάποιοι Γερμανοί φορολογούμενοι και συνταξιούχοι συλλήβδην μας αποκαλούν χοιρίδια, και κάποιοι άλλοι μας λένε «άσωτους».
Ενώ εμείς με την απαραίτητη δόση θράσους τους απαντάμε ότι, όταν εμείς χτίζουμε Παρθενώνες εκείνοι ήταν ανεβασμένοι στις βελανιδιές τρώγοντας βελανίδια.
Ασφαλώς και δεν υπάρχουν ιδανικές κοινωνίες, αυτό θα ήταν αδιανόητο για έναν κοινωνιολόγο να το πει. Ούτε βέβαια και οι Γερμανοί έχουν δίκιο να γενικεύουν σε βάρος ενός ολόκληρου λαού με τέτοια «κοσμητικά» επίθετα.
Είναι τελείως απαραίτητο, ωστόσο, να συνειδητοποιήσουμε ως νεοέλληνες ότι η απόσταση που μας χωρίζει απέχει «έτη φωτός» από το τότε και το σήμερα.
Ο πολιτισμός δεν απέχει (κληρονομικό δικαίωμα, όπως ένα οικόπεδο).
Ο οποίος πολιτισμός πρέπει να αποδεικνύεται μέρα με τη μέρα, χρόνο με το χρόνο. Και φοβούμαι πως κάτι τέτοιο για τον «αυτοκαταστροφικό» χαρακτήρα που έχουμε αναπτύξει σαν λαός ψάχνοντας διαρκώς να βρω το νήμα της αισιόδοξης πλευράς και βλέπω μπροστά μου το τίποτα. Στον σύγχρονο κόσμο μείναμε ουραγοί γιατί εγκαταλείψαμε τις πηγές του πολιτισμού μας. Καθημερινά μου χαλάει τη διάθεση η παρουσία του εξυπνάκια, του ξερόλα.
Βλέπω το έλλειμμα αξιοκρατίας, τον ατομικισμό και τα κούφια λόγια των πολιτικών και μετανιώνω γιατί άνοιξα την τηλεόραση. Ύστερα δεν ξέρω αν πρέπει να κλάψω, ή να γελάσω.
Ξεκρεμώ από τα μανταλάκια στο περίπτερο μια εφημερίδα κοιτάζοντας, και καμιά δεκαριά άλλες, και νιώθω πως η κάθε μια είναι γραμμένη για άλλη χώρα. Ελπίζω να κρατήσω μακριά τη σχιζοφρένεια που με περιτριγυρίζει.
Μου χαλάνε τα γούστα κάποιοι σιτεμένοι καλλιτέχνες στην τηλεόραση που μιλούν για τον πολιτισμό και τις καλές τέχνες, και όταν φτάνουν στο τσακίρ -κεφ χορεύουν ζεϊμπεκιές.
Ντρέπομαι γιατί το «αρχαίο πνεύμα αθάνατο», ο αθλητισμός, εδώ και δεκαετίες πέρασε ως το κόκαλο στα χέρια διαφθαρμένων.
– Συστήματα εγκληματικής οργάνωσης για άνομα κέρδη, στημένα παιχνίδια απάτης με τους μεγαλόσχημους παράγοντες κάθε τόσο, να περνούν την πόρτα του εισαγγελέα.
Στοιχήματα ΠΡΟ-ΠΟ που τα χρήματα τα κερδίζουν οι ίδιοι, ύστερα από παιχνίδια σικέ. Ένας χώρος που ζέχνει από χυδαιολογία τον κρετινισμό τον χουλιγκανισμό. Ένας παράδεισος του τζόγου γκανγκστερικά οργανωμένος από μεγαλόσχημους του ποδοσφαίρου που αριθμούν πολλές δεκάδες με διασυνδέσεις με το παραδικαστικό οι οποίοι καμάρωναν στις εξέδρες των VIP.
