Καλώς όρισες Ιωάννη Στεργίου… ΣΤΗΝ ΠΑΡΕΑ ΜΑΣ: Στην παρέα των… «φευγάτων» από τα τρέχοντα «ήθη» και συνήθη τα οποία ευδοκιμούν επειδή… «Κάνει κρύο» όπως έγραψες στην ΑΜΑΡΥΣΙΑ της 26ης Νοεμβρίου σε κείμενό σου, υπό τον τίτλο «Κάνει κρύο στον κόσμο σου».
ΤοποΓράφει η Θέμις Μαυραντή
Σε… «υποδέχθηκα» νοερώς, καθώς διάβαζα το προηγούμενο κείμενό σου στο φύλλο της 5.11.11 στο οποίο μιλούσες για «Υποκρισία και δικαιοσύνη», και σε καλωσορίζω στην παρέα μας, όχι μόνο για τις σκέψεις, τις απόψεις, τις θέσεις σου, αλλά και για το στίγμα σου: Απόφοιτος 1ου Λυκείου Αμαρουσίου (4 μηνών)!!! Ένα παιδί δηλαδή, που μαζί μ’ εμάς –τους άλλους φευγάτους– «μετράει τ’ άστρα», μετράει τις πληγές του κόσμου, βάζει στο ζύγι από τη μια τα «συμφέροντα» κι από την άλλη της ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ τα «καλά» και διαλέγει τα δεύτερα. Αυτά που δεν συν-εισφέρουν στον πλουτισμό, στη… ριμάδα την πολυέραστον «Κοινωνική Καταξίωση»: την ματαιότητα η οποία εκτρέφει όλων των τάσεων και των εντάσεων τους εγωισμούς. Διαλέγει τα «καλά», που καθιστούν το άτομο, αμετανόητα ερωτευμένο με την Ομορφιά της Ζωής, αφού είναι τα στοιχεία που τον βοήθησαν να κατανοήσει τη διαφορά μεταξύ των δύο εννοιών: Ζωή, Επιβίωση. Διαφορά που έχει άριστα αποτυπωθεί στο στίχο του Ρήγα Φεραίου: «Καλύτερα μιας ώρας Ελεύθερη Ζωή»!!! Να τη Γευθείς, να την Νιώσεις, να τη Χαρείς, «παρά σαράντα χρόνια σκλαβιά και φυλακή», στης Επιβίωσης (επί τω προκειμένω) το δύσκολο «τοπίο», το οποίο αντιπαλεύει λυσσαλέα το… «Ανέσπερο Φως».
Στο κείμενό του αυτό, ο νεαρός συνοδοιπόρος μας, προτρέπει: «Να μη μετανιώσεις για τις πράξεις τις καλές που έκανες. Μετάνιωνε μόνο που δεν κατάφερες να πείσεις και άλλους να σε ακολουθήσουν και να πιστέψουν στο όραμά σου….».
ΤΟ ΟΡΑΜΑ. Και το δικό μας όραμα το οποίο προσπαθούμε να μοιραστούμε με όλον τον κόσμο, είναι να αποσπασθούμε από το ζωικό επίπεδο. Να μεταλάβουμε των «Αχράντων Μυστηρίων» που είναι η Ουσία της Ζωής και επιτέλους να ΖΗ-ΣΟΥ-ΜΕ!
Είναι ανάγκη δηλαδή να συνειδητοποιήσουμε πως η Επιβίωση είναι το Μέσον για το ταξίδι της Ζωής. Σκοπός και Στόχος πρέπει να είναι η ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ μας από τα δεινά του ατομικού μας Λαβύρινθου.
«ΟΥΤΕ ΚΑΚΙΑ να κρατήσεις για όσους κράτησαν αντίθετη στάση δυσκολεύοντας το έργο σου. Να τους κατανοήσεις και να τους συμπαθήσεις…». Καταθέσεις ακριβές, ψυχής και νου και θα σου κάνω κι εγώ ένα «δώρο» Γιάννη για το καλωσόρισμα. Ε λοιπόν. Με αξίωσε η Ζωή, να καταφέρω ακριβώς αυτά που ευαγγελίζεσαι και στη συνέχεια. Ιδίως αυτό, όπου με ματωμένες τις πληγές από τα χιλιάδες «ΓΙΑΤΙ;!» εντόπισα τις πηγές κάθε κακοήθειας, κατανόησα τους θύτες και τους αντιμετωπίζω με συμπάθεια και όχι μόνο. Ήταν το Υπέροχο Αντίδωρο της Ελευθερίας, όταν ο «Μινώταυρός» μου, ηττήθηκε σ’ αυτόν τον Αγώνα.
ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ. «Κάνει κρύο στον κόσμο σου. Μα ναι, ο κόσμος αυτός δεν ζεσταίνεται με πετρέλαιο, δεν γνωρίζει από κρίση, δεν προσδοκά μήτε περιμένει… Μόνο αισθάνεται, μόνο νιώθει… Μια ψυχρή αύρα σε κάνει να ανατριχιάσεις προσωρινά πριν αρχίσεις να απαιτείς ό,τι ανήκει σε σένα…»
Κι αυτό που «ανήκει σε σένα», είναι «ο καρπός» της Απελευθέρωσης από τη σαγήνη, το φόβο, τις ψεύτικες υποσχέσεις και τα διλήμματα με τα οποία κρατούν τους ανθρώπους οι «Σειρήνες» στη δούλεψή τους, αφού η δύναμη και η εξουσία τους, βασίζονται απολύτως στο πλήθος και την υπακοή των «δούλων» τους.
ΑΓΑΠΗ. «Κάνει κρύο στον κόσμο σου. Ψύχρα. Ένα παλτό για σένα η αγάπη. Μια ομπρέλα η ενθάρρυνση που καλύπτει τα όνειρά σου. Σε λίγο θα βρέξει. Δεν θα σε αφήσω να κρυώσεις…». Καιεεεε…
❍ ❍ ❍
ΚΑΠΕΤΑΝ ΝΙΚΟΛΑ ΚΩΣΤΑΡΑ, έρχομαι τώρα σε Σένα, επειδή… είσαι της παρέας…
Σε «τίμησε» λοιπόν (θου Κύριε..) ο Δήμαρχος Αμαρουσίου «για την προσφορά σου στο Μαρούσι» -όπως είπε στο λογύδριό του- πριν από το Δημοτικό Συμβούλιο της Τρίτης, (22.11.11) σε μια ξεκάρφωτη «οικογενειακή εκδήλωση» η οποία με παρέπεμψε σε «αρπαχτές» καλλιτεχνών, και σε μια κακόηχη – χυδαία λέξη με την οποία ορίζεται η, όπως και όπου λάχει, σεξουαλική συνεύρεση. Κι αν δεν κάνω το…συμβάν θέμα, είναι για να μη σε συγχύσω Καπετάνιε μου και γιατί βαρέθηκα να τσακώνομαι με μίζερες πολιτικές «Αποφάσεις», οι οποίες έχουν πάρει διαζύγιο από τον Πολιτισμό. Αυτόν, ο οποίος βάζει πάνω απ’ όλα το ΣΕΒΑΣΜΟ στο Υποκείμενο, ή στο Αντικείμενο, με το οποίο καταπιάνεται!…
Αντί για… «νυστέρι» όπως αποκαλείς το μολύβι μου, σήμερα χρησιμοποιώ… κλάδον ελαίας. Ξέρω καλά όμως, πως και τα δύο, από ΑΓΑΠΗ προσπαθούν «Για να Γυρίσει ο Ήλιος» και να μην κάνει πια «κρύο στον κόσμο» μας.
ΛΕΤΕ βρε παιδιά: Αγαπημένη Νινόν, καπετάν Κωστάρα, Ιωάννη Στεργίου & λοιπά «αδέλφια»… να είμαστε περισσότεροι στην «παρέα» από ό,τι νομίζουμε;
ΜΑΚΑΡΙ!!!
