Τα παιδιά μας μεγάλωναν και βρέθηκαν χρονιά τη χρονιά στις διαδοχικές τάξεις του Δημοτικού. Εκεί, πάλεψα με όλα τα «τέρατα» της καθεστηκυίας νοοτροπίας την οποία καλλιεργούσε η δεξιόφρων παράταξις που επικρατούσε τότε στις αστικές κοινωνίες. Νοοτροπίες – φανατισμοί – κομματικές παρωπίδες ΟΛΩΝ των χρωμάτων, χαντάκωσαν γενιές και γενιές Ελληνοπαίδων και τελικά μυαλό δεν βάλαμε.
ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΓΙΑΤΙ, αλλά όποιος είχε πρόβλημα στο σχολείο, ερχόταν σε μένα. Έτσι έγινε και με τα παιδιά της τάξης της κόρης μου: Κυρία Θέμις η δασκάλα σήμερα έκανε αυτό, μετά το άλλο, κατόπιν το παράλλο, κι όταν… «καρατσεκάρισα» (κατά Μαλβίνα Κάραλη) την κατάσταση, κράτησα «ημερολόγιο» με τις ημέρες, τα γεγονότα και τα ονόματα, έκανα μία «ωραία» επιστολή-καταγγελία, προς το Υπουργείο Παιδείας, την Επιθεώρηση, και την κοινοποίησα όπου έπρεπε. Έγινε έξαλλη η δασκάλα, και όχι μόνο, από το Υπουργείο Παιδείας (ΠΑΣΟΚ τώρα πια) μου απάντησαν: «Τέτοια σχολεία και τέτοιους δασκάλους θέλουμε και μεις κυρία μου». Από την Επιθεώρηση με παρεκάλεσαν να μην προχωρήσω σε δίωξη για να μην υπάρξουν επιπτώσεις στην εξέλιξη της δασκάλας, κι εγώ συμφώνησα, θέτοντας τον όρο: «Να μην ακούσω ξανά παιδί να μου παραπονεθεί για τέτοιες ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΕΣ συμπεριφορές». Και ΔΕΝ ξανάκουσα! Έτσι, έζησε αυτή καλά και τα παιδιά καλύτερα!…
Έκανα κι άλλα πολλά, πάρα πολλά και πρωτοποριακά πράγματα για τα παιδιά εκείνου του σχολείου, για παιδιά μικρά και μεγάλα εκτός αυτού, για δικά και ξένα αδιακρίτως. «Δοξάστε με». Κατά Χάρυ Κλιν…
ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΕΡΝΟΥΣΑΝ και όλο και πιο εφιαλτικό γινόταν το κοινωνικό «τοπίο» για τα Ελληνόπουλα (η φωτογραφία, είναι από… ξένη κινηματογραφική ταινία!!!) ώσπου φτάσαμε στο Ζοφερό Σήμερα, όπου παιδιά λιποθυμούν από την πείνα στα σχολεία της Ελλάδας του 21ου αιώνα!!! Την ώρα που άκουγα από τα ΜΜΕ για το συμβάν στην Κρήτη, σκέφτηκα:
ΚΙ ΕΓΩ Η ΗΛΙΘΙΑ, πίστευα όταν άρχισα να μιλάω και να γράφω επί σειρά ετών, για «ΠΑΙΔΟΚΕΝΤΡΙΚΕΣ ΚΟΙΝΩΝΙΕΣ» (όπου, ό,τι Σχεδιάζεται – Αποφασίζεται – Εκτελείται από την Τοπική Αυτοδιοίκηση –τουλάχιστον– θα λαμβάνει υπ’ όψιν τη Σωματική – Ψυχική – Πνευματική ΥΓΕΙΑ των Παιδιών), κάποιοι γονείς θα καταλάβαιναν, σιγά-σιγά θα γινόμασταν πολλοί… θα γινόμασταν χιλιάδες… εκατομμύρια…
Μουντζώστε με! Κατά βούλησιν!
