Σκηνές που κάθε άλλο παρά τιμούν την εικόνα ενός Δημοτικού Συμβουλίου εκτυλίχθηκαν την Πέμπτη 19 Ιανουαρίου 2012 στην αίθουσα συνεδριάσεων της Βασ. Σοφίας, στο Μαρούσι. Με αφορμή τη νομική παρέμβαση του επικεφαλής της παράταξης ΓΙΑ ΕΝΑ ΝΕΟ ΜΑΡΟΥΣΙ, Δορύλαου Κλαπάκη, αναφορικά με την ένταξη μιας περιοχής του Αμαρουσίου στο Σχέδιο Πόλης, φθάσαμε να ζήσουμε καταστάσεις λεκτικού λιντσαρίσματος από ομάδα αγανακτισμένων κατοίκων, υπό το… συνδαύλισμα δημοτικού συμβούλου της πλειοψηφίας.
Του Θάνου Σταθόπουλου
Μοιραία, η μνήμη γύρισε στο πρόσφατο παρελθόν, της ίδιας διοίκησης, τότε που σύμβουλος της τότε πλειοψηφίας είχε εκστομίσει το… περίφημο «σας τον παραδίδουμε, φάτε τον», απευθυνόμενος προς τους εργαζόμενους του Δήμου, τους οποίους και καλούσε να ξεσπάσουν(;) την οργή τους, κατά σύμπτωση εναντίον και πάλι του Δορύλαου Κλαπάκη.
Λένε ότι «το δις εξ αμαρτείν ουκ ανδρός σοφού», αλλά μάλλον κάποιοι στη διοίκηση δεν το έχουν ακούσει. Όπως κάποιοι στη διοίκηση δεν φαίνεται να συνειδητοποιούν ότι η ίδια εκλογική διαδικασία που έκανε διοίκηση τη σημερινή πλειοψηφία, με πολύ μεγάλο ποσοστό, έφερε και την παράταξη του Δορύλαου Κλαπάκη στα έδρανα του Δημοτικού Συμβολίου. Άρα, τον ίδιο σεβασμό που πρέπει να απολαμβάνει η διοίκηση, θα πρέπει να απολαμβάνει και κάθε δημοτικός σύμβουλος ξεχωριστά. Και σε αυτό η ευθύνη του προέδρου του Δημοτικού Συμβουλίου είναι καίρια και ιδιαίτερα μεγάλη.
Η εκτίμηση της στήλης είναι ότι ο πρόεδρος του Σώματος ακροβάτησε επικίνδυνα στη συγκεκριμένη συνεδρίαση, αφήνοντας τα πράγματα να φθάσουν σχεδόν σε οριακό σημείο, πριν αναγκαστεί να διακόψει τη συνεδρίαση για λίγα λεπτά. Αναρωτιόμαστε, εάν η ένταση κορυφωνόταν και οι αγαναχτισμένοι πολίτες κινούνταν απειλητικά εναντίον του Δορύλαου Κλαπάκη ή, ακόμη χειρότερα, χειροδικούσαν εναντίον του, ποια θα ήταν η θέση του προέδρου του Δ.Σ.;
Αλλά το θέμα είχε αρχίσει νωρίτερα. Συνήθως, όταν εμφανίζεται κάποιος πρόεδρος συλλόγου ή άλλου φορέα περιοχής, για τον οποίο η διοίκηση γνωρίζει ότι θα θίξει θέματα που της είναι δυσάρεστα, το προεδρείο τον περνά από χίλια «κόσκινα», ζητώντας να μάθει ποιους και πόσους εκπροσωπεί, από πότε δραστηριοποιείται στην περιοχή κ.ο.τ. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, παρ’ ότι εμφανίστηκε η πρόεδρος ενός νεοσύστατου συλλόγου, αντιμετωπίστηκε σαν να ήταν γνώριμη από παλιά.
Κι εμείς δεν θα μείνουμε σε αυτό. Μπορεί οι άνθρωποι που ήρθαν στο Δημοτικό Συμβούλιο να είχαν όντως όλα τα δίκια με το μέρος τους. Μπορεί, επίσης και ο Δορύλαος Κλαπάκης να υπερβάλλει ορισμένες φορές στον ζήλο του για την υπεράσπιση των συμφερόντων της πόλης και να άθελά του να ταλαιπωρεί πρόσωπα και μηχανισμούς. Αυτό, ωστόσο, δεν δίνει το δικαίωμα σε κανέναν να ασχημονεί εντός της αίθουσας του Συμβουλίου, να υβρίζει δημοτικούς συμβούλους και να ασκεί οποιασδήποτε μορφής βία.
Γι’ αυτό επιμένουμε στην ευθύνη και τον καθοριστικό ρόλο που έχει ο πρόεδρος του Σώματος να κρατά τη διαδικασία στο πλαίσιο που ο νόμος ορίζει και πλέον οι κρίσιμες συνθήκες που βιώνει η χώρα επιβάλλουν. Γιατί θα πρέπει να γνωρίζει ο πρόεδρος του Δ.Σ. ότι, στο σημερινό εκρηκτικό κοινωνικό κλίμα, πολλοί άνθρωποι ζητούν «εξιλαστήρια θύματα» για να ξεσπάσουν την οργή και την πίεση που νιώθουν και πολύ εύκολα μπορούν να ρίξουν τον λίθο του αναθέματος επί δικαίων και αδίκων.
Και χθες ήταν ο Δορύλαος Κλαπάκης, αύριο μπορεί να είναι κάποιο μέλος της διοίκησης, κάποιος δημοσιογράφος ή οποιοσδήποτε άλλος. Αν τα φαινόμενα αυτά δεν παταχθούν στη γέννησή τους, αν δεν καταστεί σαφές προς πάσα κατεύθυνση ότι το δικαίωμα στη διαφωνία δεν συνιστά επουδενί «διαβατήριο» για να επιβάλλουμε με κάθε μέσο τις δικές μας απόψεις, πολύ σύντομα θα βρεθούμε προ καταστάσεων που θα είναι εξαιρετικά δύσκολο να ελεγχθούν.
Αυτός που «φλερτάρει» με τον λαϊκισμό, υποδαυλίζει έριδες και συντηρεί έχθρες κινείται όπως ο ασυνείδητος οδηγός που εκτελεί επικίνδυνους ελιγμούς πάνω σε ολισθηρό οδόστρωμα. Είναι θέμα χρόνου να χάσει τον έλεγχο του οχήματός του και να βρεθεί εκτός πορείας. Κι αν ό,τι πάθει, το πάθει μόνος του, μικρό το κακό. Αν, όμως, πάρει κι άλλους στον λαιμό του, τότε το έγκλημά του είναι διπλό.
Ας χαμηλώσουμε, λοιπόν, ταχύτητες, ας επανακτήσουμε τη νηφαλιότητά μας κι ας προσπαθήσουμε από κοινού, ο καθένας από τη θέση του στην τοπική κοινωνία, να δώσουμε λύσεις στα όντως πολλά προβλήματα του Αμαρουσίου. Και κυρίως, ας απομονώσουμε, ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ, όσους επιθυμούν -συνειδητά ή ασυνείδητα- να μετατρέψουν το Δημοτικό Συμβούλιό μας σε ρωμαϊκή αρένα.
