Αυτόν τον καιρό γύρισα πίσω στα χρόνια της κατοχής. Όταν είχε πέσει το μέτωπο και το ’41 οι Γερμανοί μπήκαν στην κατάκλειστη Αθήνα, τον αγώνα της σωτηρίας της πατρίδας ανέλαβαν οι άρχοντες των δήμων και των κοινοτήτων, παρέα με τις ενορίες σε όλη την ελληνική περιφέρεια. Στο παιχνίδι είχαν μπει και ικανοί πολίτες για να κρατήσουν ζωντανή την ελπίδα της λευτεριάς, με τις λιγότερες δυνατές απώλειες.
Δύο γεγονότα με οδήγησαν σ’ αυτές τις μνήμες. Το ένα έχει σχέση με ένα παρανοϊκό, κατά την άποψή μου ρυθμιστικό σχέδιο της Αθήνας και το άλλο, τα όσα έζησα το βράδυ της Τσικνοπέμπτης στην αίθουσα Νεότητας του Ναού του Αγίου Αθανασίου παρέα με τον παπά-Λάμπρο, τον θαυμάσιο αυτόν ποιμενάρχη της ενορίας του.
Σας μεταφέρω τα όσα έζησα σε πολύ νεαρή ηλικία την περίοδο της γερμανικής κατοχής. Τότε στο Μαρούσι που ήταν κωμόπολις γύρω στους 4000 κατοίκους, ήσαν αναλόγου αναστήματος και οι άρχοντές της, χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν ήταν εκλεγμένοι από τους Μαρουσιώτες.
Όταν άρχισαν να εμφανίζονται οι πρώτες αντιστασιακές ομάδες μετά την επίθεση της Γερμανίας στη Σοβιετική Ένωση, κάποιοι γνώστες των επερχόμενων δεινών, αποφάσισαν να βοηθήσουν τον τόπο, μπαίνοντας γερά στο παιχνίδι. Στο Μαρούσι τότε ήταν τρεις πολεμιστές που έλαβαν μέρος σε πολέμους απελευθέρωσης των υπό ζυγόν περιοχών της πατρίδας. Ένας ναύαρχος και δύο στρατηγοί, διαφορετικής πολιτικής προελεύσεως. Και κράτησαν την πόλη μακριά από τα παρατράγουδα που δημιούργησαν οι εραστές του ανορθόδοξου πολέμου, που προκάλεσε πολλές φορές γενοκτονίες τοπικών κοινωνιών…
Ακόμα και στα Δεκεμβριανά, όταν από τους αριστερούς συνελήφθησαν 72 άτομα, από όλες τις κοινωνικές τάξεις στο Μαρούσι, που λόγω της ταλαιπωρίας του πατέρα μου, έχω τις καταστάσεις του υπουργείου Εθνικής Αμύνης που καταγράφουν λεπτομερώς τους συλληφθέντες και αυτούς που τους συνέλαβαν. Δεν αναγνώρισα ούτε έναν συνδημότη μας. Τότε στο Μαρούσι, δεν είδαμε κανένα πεινασμένο παιδί σε τυμπανιαία κατάσταση, στην διάρκεια της κατοχής. Το συσσίτιο λειτουργούσε καθημερινά επί τριάμισι χρόνια.
Τώρα ήρθε η ώρα, το σύνολο των συνδυασμών που εκπροσωπούν το Μαρούσι να προστατεύσουν τους δημότες από τυχόν αισχρές προβοκάτσιες, ώστε να μη χυθεί ούτε σταγόνα αίμα από την επαπειλούμενη έκρηξη που καλπάζει.
Δείγμα είχαμε από την λαμπαδιασμένη Αθήνα την περασμένη Κυριακή.
❍ ❍ ❍
Στο Δημοτικό Συμβούλιο της 14ης Φεβρουαρίου η διοίκηση του δήμου έφερε για συζήτηση ένα ονειρικό ρυθμιστικό σχέδιο για το Μαρούσι, όπως ζητήθηκε από το Ρυθμιστικό Σχέδιο της Αθήνας, ενός οργανισμού του ΥΠΕΚΑ.
Βεβαίως, οι δήμαρχοι πρέπει να απαντάνε και να χάνουν ώρες πολύτιμες για μελλοντικές παρεμβάσεις, νομισματοβόρες, όταν δεν υπάρχει σάλιο, σ’ αυτό το διαλυμένο κράτος. Άκουσα τον δήμαρχο να επαναφέρει τις υποσχέσεις του Σγουρού για την αλλαγή του παραδοσιακού μας εμπορικού κέντρου. Δυστυχώς τώρα θα πάνε στην Αθήνα περί τα 10.000.000 ευρώ για την ανοικοδόμηση του κέντρου.
Και τι δεν ακούσθηκε εκείνο το βράδυ για τις αναγόμενες στην σφαίρα της φαντασίας καλλωπιστικές παρεμβάσεις στην πόλη…Στο ίδιο κλίμα ιδεών και οι υπόλοιποι συνδυασμοί. Τα παραμύθια περί ευρωπαϊκών προγραμμάτων δεν τα τρώει κανένας. Η προσωπική μου άποψη είναι πως αυτός ο Οργανισμός, για να μεγαλώσει πρέπει να σιτίζεται. Πιστεύω πως η πρεμούρα για έργα έχει μάλλον σχέση με την κοινώς αποκαλούμενη μάσα των οργανωτών του σχεδίου.
Ρώτησα τελικώς τον αρμόδιο του δήμου μας για το ρυθμιστικό και μου εξήγησε αυτά που σας εξέθεσα πιο πάνω. Η απάντησή μου ήταν πως «εδώ βλέπω να έχουμε στην εντατική έναν ασθενή διασωληνωμένο και σε κωματώδη κατάσταση και να του παίρνουμε μέτρα για γαμπριατικά ρούχα». Αυτά και πάμε στον παπά Λάμπρο.
Στου παπά Λάμπρου την αυλή
Τσικνοπέμπτη βρέθηκα στην Αίθουσα Νεότητας που στεγάζεται κάτω από τον ναό του Αγίου Αθανασίου.
Αίθουσα που λειτουργεί σαν καλολαδωμένη μηχανή… Έλαμπε το σύμπαν από καθαριότητα, τα τραπέζια στρωμένα από ένα μπουκέτο νεαρών κοριτσιών, που δεν σταμάτησαν να σερβίρουν στους συνδαιτυμόνες τα φαγητά που είχαν μαγειρευτεί στα σπίτια τους. Η αίθουσα γέμισε κι ο παπά Λάμπρος έκαμε προσευχή, ευλόγησε το φαγητό μας και αρχίσαμε να ευχόμαστε με το ποτήρι γεμάτο κρασί τα χρόνια πολλά για την ημέρα, αλλά με τις ευχές όλων μας, να ελευθερωθεί η Ελλάδα από τη νέα γερμανική κατοχή….
Όμως ο παπά Λάμπρος για μένα ήταν αποκάλυψη, όταν έπιασε το μικρόφωνο και έβαλε μπρος τα cd. Χαμός από τραγούδια της Λατινικής Αμερικής. Και η φωνή του λεβέντη παπά με το «εμπρός πάμε» να ξεσηκώνει τη νεολαία να χορέψει. Ομολογώ πως τα έχασα όταν τον είδα να χορεύει με την πρεσβυτέρα του. Ακολούθησαν τα δικά μας δημοτικά, με μπροστάρη τον λεβεντόπαπα. Αυτό το βράδυ αισθάνθηκα πως αυτοί που μπορούν πρέπει να αναλάβουν τις ευθύνες και των υπολοίπων δημοτών, για να κρατήσουν όρθιο το φρόνημά μας και να σταθούμε με το κεφάλι ψηλά και το τέλος της τραγωδίας να μας βρει όρθιους για να χαρούμε την λευτεριά μας.
Οι δήμαρχοι και οι παπάδες πρέπει να επέμβουν δραστικά όπου και όσο μπορούν να κρατήσουν ζωντανή την ελπίδα στους χειμαζόμενους δημότες, βοηθώντας με κάθε τρόπο να αποτραπεί η εξαθλίωση των οικογενειών, ιδίως αυτών με τα πολλά παιδιά.
❍ ❍ ❍
Άλλος ένας παράγων και κατά τη γνώμη μου πολύ καθοριστικός είναι και ο Τύπος.
Πρέπει οι γραφίδες των συνεργατών του να υπεραμύνονται των ελληνικών αξιών και να καταδικάζουν το έγκλημα από όποιον και αν προκαλείται και ιδίως το έγκλημα της απαξίας της ανθρώπινης οντότητας. Ιδίως δε να μη ξεχνάει κανένας μας, πως πρέπει να πολεμάει με όποιο μέσο μπορεί, βοηθώντας να ορθοποδήσει η Ελλάδα, η πατρίδα μας, την οποία έχει βάλει στο στόχαστρο η παγκοσμιοποίηση, για την οποία δεν υπάρχουν άνθρωποι, αλλά αριθμοί.
Μην ξεχνάτε φίλοι αναγνώστες πως η Νέμεση είναι Ελληνίδα.
Χαριτίνη Ρασιά
