Τη δική του πρόταση για την αυτοχρηματοδότηση του ευρύτερου δημοσίου τομέα, που την ονομάζει «πράσινη κοινωνική ανάπτυξη» αναπτύσσει σε άρθρο του ο αντιδήμαρχος Καθαριότητας, Βασίλης Ξυπολυτάς.
Ακολουθεί αυτούσιο το άρθρο:
«Σήμερα η πατρίδα μας αντιμετωπίζει τεράστιες περιβαλλοντικές προκλήσεις, τις οποίες οι εκάστοτε κυβερνήσεις διαχειρίζονται ως επικοινωνιακό πολιτικό εργαλείο. Τώρα τελευταία, δε, με το πρόσχημα της οικολογικής πολιτικής δίνεται η δυνατότητα εγκατάστασης φωτοβολταϊκών ως πολιτική ενισχύσεως των πολιτών-επιχειρηματιών, κατά τα πρότυπα επιδόματος.
Συγκεκριμένα μια ατομική “επιχείρηση” μπορεί να βάλει φωτοβολταϊκά στη στέγη της ή σε ένα αγρόκτημα και να πληρώνεται επί 20 χρόνια από τη ΔΕΗ μέσω σχετικής σύμβασης.
Τα φωτοβολταϊκά είναι προσημειωμένα στην τράπεζα, η οποία τα δανειοδοτεί για τα πρώτα 7 χρόνια, χρόνος που χρειάζεται για να αποπληρωθούν, ενώ στη συνέχεια ο πολίτης – επιχειρηματίας παίρνει τα κέρδη από την παραγωγή για τα επόμενα 13 χρόνια, τα οποία έχουν ετήσια απόδοση έως και 8% της αρχικής επένδυσης.
Δυστυχώς όμως (και το λέω ως ένας άνθρωπος που ασχολείται με τη προστασία του περιβάλλοντος και επιχειρώ στο τομέα της πράσινης ενέργειας), τα φωτοβολταϊκά ως μικρή επιχείρηση, μόνο πράσινη ανάπτυξη δεν είναι, καθώς θυμίζει περισσότερο επίδομα.
Η συγκεκριμένη επιχειρηματικότητα, ούτε θέσεις εργασίας δημιουργεί, ούτε εξαγωγική παραγωγή αλλά ούτε αναπτυξιακή υφή έχει… παρότι αντλούνται ευρωπαϊκά αναπτυξιακά κεφάλαια, και επίσης ζημιώνεται η ΔΕΗ καθώς εξαναγκάζεται να αγοράζει πολύ ακριβότερα από όσο παράγει ή πωλεί το ηλεκτρικό ρεύμα.
Η πράσινη ανάπτυξη προϋποθέτει ανάπτυξη των παραγωγικών δομών της Ελληνικής οικονομίας παράλληλα με τη δημιουργία υποδομών για μία ευαίσθητη στάση απέναντι στο φυσικό περιβάλλον και στα οικολογικά προβλήματα. Σε αυτό το άρθρο, θα προσπαθήσω, εν συντομία, να παρουσιάσω τη πρότασή μου για την αυτοχρηματοδότηση του ευρύτερου δημοσίου τομέα, που την ονομάζω ‘‘πράσινη κοινωνική ανάπτυξη’’, διότι θα έχει πραγματικό όφελος και η οικονομία και η κοινωνία και το περιβάλλον.
Συγκεκριμένα δημόσιες (π.χ. ΕΟΤ) και δημοτικές επιχειρήσεις, ΝΠΔΔ (π.χ Σχολεία, ΚΑΠΗ κ.τ.λ.), κοινωφελείς οργανισμοί, θα χρηματοδοτούν τους ελλειμματικούς ισολογισμούς τους από τη λειτουργία φωτοβολταικών στις ταράτσες και τις σκεπές τους.
Μια τέτοια επένδυση, με δημόσιο δανεισμό, και χρηματοδότησή της μέσω του Αναπτυξιακού, θα συμβάλλει τα μέγιστα στο να μειωθούν τα ελλείμματα των δημοσίων επιχειρήσεων/οργανισμών και να αποκτήσουν μια καινούργια πηγή εσόδων.
Παραδείγματος χάρη, επειδή ξέρουμε ότι τα επόμενα χρόνια αναμένεται κάθετη μείωση των επισκευαστικών χορηγήσεων για τα σχολεία (ενώ ήδη φέτος έχουμε μείωση κοντά στο 60%), πιστεύω ότι η παραπάνω πρότασή μου θα συμβάλει τα μέγιστα στη λύση του προβλήματος αυτού.
Η ανωτέρω ρύθμιση θα βοηθήσει την πραγματική ανάπτυξη της «επισκευαστικής» αγοράς (π.χ. στη περίπτωση των σχολείων ή των ξενοδοχείων του ΕΟΤ), αλλά κυρίως θα πετύχει να αποδώσει πραγματικά κοινωνικά οφέλη στην περίπτωση των σχολείων και τουριστικά στην περίπτωση του ΕΟΤ, εν αντιθέσει προς την κατεύθυνση της εικοσαετούς επιδοτήσεως, εν είδει ‘‘φούσκας’’, μικρών φωτοβολταϊκών επιχειρήσεων, που δίχως οικονομική ανάπτυξη θα αντλήσουν κεφάλαια τόσο μέσω ευρωπαϊκών χρηματοδοτήσεων όσο και μέσω της ΔΕΗ και εν τέλει θα κλείσουν καθώς ο χρόνος ζωής ενός φωτοβολταϊκού δεν ξεπερνά τα 25 έτη.
Oι καιροί απαιτούν προοδευτικές πρωτοβουλίες, ήρθε η στιγμή να αναπτύξουμε ένα βιώσιμο μοντέλο οικονομικής ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας».





































































































