Τ’ άλλο καλοκαιράκι… Μία, άντε δύο, ακόμη φορές θα εκπέμψουμε καλοκαιρινά από τους 2012 ΟνειρόΚυκλους. Μετά –που θα πιάσουν τα φθινοπωρινά και τα χειμωνιάτικα μπουρίνια– το ΡάΔΙΟ ΑΝΤάΡΑ θα εναρμονιστεί με κείνο το κλίμα.
Οι αλλαγές άλλωστε στη φύση, δείχνουν το δρόμο το σωστό για τη συνέχεια της ζωής, η οποία πρέπει να ανανεώνεται συνεχώς σαν τα τρεχούμενα νερά.
ΠεριΓράφει η Θέμις Μαυραντή
Ζωή, έξω από το «βάλτο»! Ζωή με ενδιαφέρον, μέσα στο οποίο εμπεριέχονται κι εκείνες οι ευλογημένες τάσεις για δημιουργία και για «απαντήσεις» στα ζητήματα που θέτει η καθημερινότητα, αλλά, και η αιωνιότητα. Αυτή, την οποία αφήνουμε πίσω μας, ή εκείνη που θα συναντήσουμε μπροστά μας.
Τα λέω όλα αυτά, για να προετοιμαστούν οι λάτρεις του Καλοκαιριού, πως: «Από Αύγουστο Χειμώνα» όπως έλεγαν οι Έλληνες, τότε που η Γλώσσα τους σφυριλατούσε Αλήθειες…. Θέλω επίσης, να πέσει στα μαλακά και η σχετική ευχή –η οποία δεν είναι και τόσο καλοδεχούμενη όταν μας «ξεφεύγει»- κατά το αντάμωμα μετά τις καλοκαιρινές διακοπές: Καλό Χειμώνα! Το ’πα κι ησύχασα…
Και είναι νομίζω μια ευχή, η οποία θα πρέπει να ξεπεράσει το τυπικό μέρος, και ως ευχή να ειπωθεί από καρδιάς, μήπως και η θετική της ενέργεια πιάσει τόπο, διότι ο Χειμώνας που έρχεται προβλέπεται… «Άγριος».
Άγριος και Αδίστακτος, σαν τους Αρμόδιους που Έτσι «τον» ΔΟΜΗΣΑΝ.
Καλοκαίρι 2012 μετά Χριστόν
Δεν γνωρίζω τι συνέβαινε σε τούτον τον Τόπο το αντίστοιχο έτος το προ Χριστού, αλλά ξέρω καλά τι συνέβαινε τα καλοκαίρια μας εδώ και 30-40 χρόνια πίσω.
Πυρκαγιές… εξ αμελείας, ή από εμπρησμό, που οι «εγκληματίες» –όσοι συνελήφθησαν– δεν τιμωρήθηκαν ποτέ ως τέτοιοι. Δηλαδή ως Εγκληματίες!…
Τα ίδια είχαμε και φέτος. Τα ίδια όπως κάθε χρόνο. Οι ίδιες ελλείψεις σε Μέσα πυρόσβεσης, η ίδια… ΑΝΥΠΑΡΚΤΗ υποδομή και Κρατική… «μέριμνα» για την προστασία του Δασικού, του Θαλάσσιου, του Χερσαίου, του Υδάτινου Περιβάλλοντός μας, αλλά και για την αξιοποίηση του Αρχαιολογικού, του Πολιτισμικού, του Ιστορικού, του Φυσικού ΠΛΟΥΤΟΥ, της Βαθύτατα ΠΡΟΣΒΕΒΛΗΜΕΝΗΣ Ελλάδας, με το Ανάξιο «αρχοντολόι» που τη σούρνει απ’ τα μαλλιά στις σπηλιές του Χόμο Σάπιενς, χρόνο το χρόνο.
Όσο για την… «κουλτούρα» των ελλαδιτών και των ελληναράδων η οποία αφορά στην καθαριότητα των δασών που τους έχουν μεταβάλει σε σκουπιδότοπους, των παραλιών, των δρόμων που οδηγούν στους εξοχικούς προορισμούς τους, «ίδια γεύση»: Της ΝΤΡΟΠΗΣ!!!
Με άλλα λόγια, τα ίδια ΑΙΣΧΗ πληγώνουν αυτήν την ΠολυΠροικισμένη, αλλά Αναίσχυντα Κακοποιημένη Πατρίδα, χρόοονια τώρα, Χειμώνες, Καλοκαίρια.
Κι ήμουνα νια και γέρασα, από τότε που… «τα κουκουνάρια εκσφενδονίζονταν» και κατάκαιγαν τα δάση μας, τα οποία πάντα κηρύσσονταν «Αναδασωτέα» με τηλεοπτικές «Διαβεβαιώσεις» των εκάστοτε αρμοδίων Υπουργών. Είναι τα ίδια ακριβώς, τα οποία αμέσως μετά, «μεταλλάσσονταν» σε προνομιακούς οικισμούς των εχόντων και των κατεχόντων τους τρόπους και τα μέσα, να μαγειρεύουν «Διατάγματα», να Παραθυρώνουν Νόμους, να Παραβιάζουν το Σύνταγμα.
Έτσι τα ήθελαν οι Εμπρηστές, έτσι τα «Αξιοποίησαν» οι εν Πολλαίς Αμαρτίες περιπεσούσες ξεφωνημένες Πολεοδομίες της Ελληνικής Επικράτειας, έτσι βόλευε το Σάπιο Πολιτικό Σύστημα της Ανήθικης «Νομιμότητας»!
Μετά ήρθε και ο… «στρατηγός άνεμος», ύστερα ο της Αρχαίας Ολυμπίας Μοιραίος κύριος Ζαχόπουλος –ο Υπουργεύων του Πολιτισμού Α/Α ( Αντ’ Αυτού: του κ. Κώστα Καραμανλή)– κι ήρθε κι έδεσε η ΤΡΑΓΩΔΙΑ…
Τα αποτελέσματα όλων των καλοκαιρινών Εκτρωμάτων καθώς και των υπόλοιπων εποχών των χρόνων που περνούν, τα βλέπουμε, τα βιώνουμε, τα βρίσκουμε μπροστά μας παντού. Δεν χρειάζονται διευκρινίσεις, αναλύσεις, σχόλια.
Άλλα χρειάζονται, ΑΦΟΥ τα Εγκλήματα κατά της Ελλάδας δεν έχουν τέλος! Κι αυτά τα άλλα, είναι στοιχεία… χειμωνιάτικα: Της Αντάρας που ξεσηκώνει τη Συνείδηση, και της Καταιγίδας, η οποία σαρώνει στο πέρασμά της, Ασχήμιες, «Εγκλήματα», Προδοσίες, Επίορκες «αλχημείες» και ό,τι άλλο έχει να κάνει με το ΠΑΡΕΛΘΟΝ, το ΠΑΡΟΝ και το ΜΕΛΛΟΝ αυτής της Υπέροχης ΜΑΝΑΣ! Και δεν υπάρχει πιο σαθρό εφεύρημα και πιο ΠΡΟΣΤΥΧΟ καταφύγιο όσων βολεύονται με λιγότερο «ουρανό», από το: «Η Ελλάδα τρώει τα παιδιά της» και τα λοιπά συναφή. Όσο δε, οι της κουλτούρας καταξιωμένοι, θα χειρίζονται τις Ελληνικές ΛΕΞΕΙΣ, χωρίς να διεισδύουν στην ακριβή τους έννοια –την μαθηματική– ο φερετζές δεν θα βγει ποτέ από τις βιτρίνες που πουλάνε… «πατριδογνωσία».
Αποτέλεσμα; Δεν θα μάθουμε ποτέ, ποιός έφαγε ποιόν και καταντήσαμε όλοι μαζί ένα πλήθος «σακάτηδων» που εκλιπαρούν την ελεημοσύνη…
Κι αυτό του καταχείμωνου είναι, αλλά λόγω της προχτεσινής νεροποντής εδώ στην Εύβοια, παρασύρθηκα χρονικά….
Κι έχει ο χρόνος το κλειδί…
Το κλειδί που σε πάει όπου θέλεις…
Σε ηλιόλουστες θάλασσες, σε φεγγαρόφωτες παραλίες, σε ασβεστωμένα καλντερίμια, σε αναμνήσεις με χρώματα, αρώματα, γεύσεις, μουσικές που φτερώνουν το όνειρο για ζωή όμορφη. Γιατί η καταφυγή στο όνειρο γίνεται για να βρεθούμε στα όμορφα που μας λείπουν, στα χαρούμενα που λαχταράμε να μας συμβούν.
Όσο λοιπόν ο ήλιος του Αυγούστου θα επιτρέπει καλοκαιρινές διακοπές, ας συνεχίσουμε το ταξίδι μέσα στον συγκεκριμένο χωροχρόνο. Μαζί μας, ανάμεσα στα μπαγκάζια μας, είτε το θέλουμε είτε όχι, θα μας στοιχειώνουν τα άσχημα που είδαμε, που κάναμε, που προσπεράσαμε… αδιάφορα!
Θα τα κουβαλάμε κι αυτά μαζί μας. Είναι η «σοδιά» του βίου μας η οποία και αναλόγως στο τέλος θα αποτιμηθεί. Από ποιον; Από την ίδια τη ζωή επί της Γης, φαντάζομαι.
Της Γης, που κι Αυτή… ονειρεύεται καλύτερες μέρες, καλύτερα χρόνια, πιο όμορφους καιρούς –με τους δικούς μου στίχους– που ακολουθούν, μετά από μια ζεστή-ζεστή… καααλή σας μέρα!
«Τ’ άλλο καλοκαιράκι»
Έχει ο Χρόνος το κλειδί κι η Γη τον γυροφέρνει να του το πάρει θέλει.
Την Άνοιξη στολίστηκε και το φεγγάρι ντέφι χορεύει και του γνέφει.
Δώσε μου Χρόνε το κλειδί κανένας δε μας βλέπει.
Κοιτάει ο Χρόνος και γελά. Τρελό παλικαράκι…
Παίζει, χαϊδεύει την κυρά της παίρνει τ’ άστρα απ’ τα μαλλιά
και μεσ’ στο στόμα της μιλά.
«Τ’ άλλο καλοκαιράκι».
