Ζουν ανάμεσά μας… Κατά τη δική μου άποψη, αγαπημένοι φίλοι, όλοι «οι καιροί» της ανθρωπότητας ήταν δύσκολοι.
Είτε γιατί το φυσικό περιβάλλον μαχόταν ανελέητα τον πρώτο εκείνο μακρινό άνθρωπο, είτε διότι με την πάροδο των χιλιετιών, ο κακομοίρης αυτός ενέδωσε στον πειρασμό να πολεμάει ο ένας τον άλλον, να πολεμάνε η μία οικογένεια, φατρία, φυλή, κάστα, την απέναντι, το ένα κράτος, βασίλειο, έθνος, κάποιον «αντίπαλο». Σκοπός ΕΝΑΣ. Η επικράτηση του ισχυρότερου μέσα από τον τρόμο, το χαλασμό, το «πλιάτσικο»!!!
ΠεριΓράφει η Θέμις Μαυραντή
Έτσι ήταν πάντα, έτσι γινόταν παντού πάνω στη Γη, διότι ποτέ και πουθενά μέχρι τα σήμερα, ο άνθρωπος δεν εξελίχθηκε σε ανώτερο πνευματικό όν. Παρέμεινε απλά, στην κορυφή της πυραμίδας του Ζωικού Βασιλείου. Κι από κει… ψηλά, πλάκωσε τα γιουρούσια να κατακτήσει τον κόσμο. Τον έξω κόσμο. Τον γύρω κόσμο. Τον πέρα και τον δίπλα. Τον «ΕΣΩ» του:την «Πνοή Ζωής», το ανώτερο εγώ του, το αγνόησε, το προσπέρασε και το… ξεπέρασε.
Τα κληρονομημένα –πολύτιμα– ένστικτα της επιβίωσης, ήταν δυναμικότερα από την ανάγκη προσέγγισης της αληθινής του ουσίας.
Δεν πρόκειται για αυθαίρετα συμπεράσματα νομίζω.
Η Ιστορία της Ανθρωπότητας αναφέρεται διεξοδικά και στα γεγονότα και στα αίτια που προκαλούσαν τους «δύσκολους καιρούς». Ίσως η γενεσιουργός αιτία να μην αναφέρεται επακριβώς. Πλην όμως ανιχνεύεται εύκολα.
Κάποτε, όταν κάποιος φίλος προσπαθούσε με πολύωρες ξενυχτισμένες συζητήσεις να με πείσει πως ο Κομμουνισμός είναι αυτός που εγγυάται τον Δίκαιο και Καλύτερο κόσμο –τον οποίον ονειρεύομαι πάντα– εγώ προέβαλλα… σθεναρή αντίσταση με το επιχείρημα: Εάν δεν ανέβει ο ΚΑΘΕ ΕΝΑΣ άνθρωπος πάνω από το τρέχον πολιτισμικό – ηθικό – πνευματικό επίπεδο, κανένας «…ισμός» δεν μας σώζει.
Μα κανένας!!!
«Καιρό» τον «καιρό» λοιπόν, φτάσαμε και στους σημερινούς τους κακούς μας τους καιρούς.
Με τη φτώχια, τις αδικίες, την ανασφάλεια για το παρόν και το μέλλον, και με τους εις τα «πράγματα» Ληστές ανέγγιχτους: στο απυρόβλητο της εξουσίας και τους εθνικούς Προδότες, να κατασπαράσσουν -με τις κομματικές σημαίες σε έπαρση και επευφημούμενοι από τον όχλο της «παράταξης»- ό,τι ζωντανό παρέδωσαν στα παιδιά τους οι προηγούμενες γενιές των Ελλήνων.
Κατάντια που καταπλακώνει τις ψυχές των ανθρώπων με το γκρίζο της θλίψης. Παρ’ όλα αυτά, κάποιοι την προσπερνούν αφού τη χαιρετίσουν:«Καλημέρα θλίψη» και παίρνουν το δρόμο να συναντήσουν τον έρωτά τους…
Ζει ανάμεσά μας. Άνθρωπος της διπλανής πόρτας – της πάντα ανοιχτής σε όποιον την χτυπήσει για καφέ, για ουζάκι για μια μπύρα.
Ένας άνθρωπος που άρπαξε τη ζωή από τα μαλλιά, από πιτσιρικάς. Έκανε καμιά εικοσαριά επαγγέλματα στη ζωή του. Έφτιαξε με τα χέρια του –τότε που ήταν έτοιμος να κατακτήσει τον κόσμο– τροχόσπιτα, βάρκες και άλλα παρόμοια «παιχνίδια» της χαράς, για να ζει όμορφα με την οικογένεια και τις μεγάλες παρέες τους.
Τα χρόνια περνούσαν, ο άνθρωπος πρόκοβε κι αγόρασε σκάφη διάφορα τα οποία τα γλέντησε και αυτά μαζί με φίλους, σε ταξίδια καλοκαιρινά στα νησιά του Αιγαίου. Κι όπως είπαμε, πρόκοβε με δουλειά, δουλειά, δουλειά!…
Κι ύστερα; Ύστερα ήρθαν οι γνωστοί σημερινοί καιροί και ξέμεινε από δουλειά στην πιο κρίσιμη ηλικία. Μετά, ήρθε η ώρα της σύνταξης, την οποία περίμενε ΔΥΟ!!! Χρόνια.
Δουλειά λοιπόν καμία, να πουλήσει τα ακριβά εργαλεία της δουλειάς του πολύ δύσκολο και η σύνταξη στο… αναμείνατε!…
Πέφτεις σε κατάθλιψη; Πέφτεις σε απόγνωση; Φουντάρεις από το μπαλκόνι; Είναι εκεί που λένε οι γονείς: «καλά που έχουμε τα παιδιά μας». Είναι εκεί που λένε τα παιδιά: «καλά που έχουμε τους γονείς μας». Έτσι περίπου κωδικοποιούνται οι δυσκολίες της εποχής μας σήμερα στην Ελλάδα.
Πέρασε πολύ δύσκολα –ψυχολογικά– ο περήφανος αυτός άνθρωπος. Ο πανέξυπνος, ο ικανότατος, ο πολυπράγμων και πολυσχιδής «Οδυσσέας» που έχει κινήσει για την «Ιθάκη» του από παιδί. Όμως, εκεί που φαινόταν να βουλιάζει, πήρε αναπνοές, αρπάχτηκε από χαρτιά, πινέλα, χρώματα και άλλα σύνεργα της ζωγραφικής και μπήκε ξανά στη ρότα για το λιμάνι…
Μια μέρα, μας έστειλε μέσω διαδικτύου δουλειά του. Δεν το πίστευα με τίποτα πως τα έργα αυτά ήταν δικά του.
– Δεν σε πιστεύω. Είναι αντιγραφή! Θα έρθω να σε δω να ζωγραφίζεις επί τόπου κι αν είναι αλήθεια, θα σε βγάλω στον αέρα των 2013ων ΟνειρόΚυκλων, του μήνυσα.
Και πήγα και είδα και χάρηκα χαρά μεγάλη, διότι αφ’ ενός είναι φίλος μας, μα το κυριότερο, εμείς έτσι τους θέλουμε τους ανθρώπους που… «ζουν ανάμεσά μας». Αισιόδοξους, Δημιουργικούς, Έτοιμους για τη συνέχεια της ζωής, η οποία πρέπει να «τραβάει την ανηφόρα».
Αλλά, Ανταριασμένοι μου φίλοι. Πίσω από κάθε τέτοιον άνθρωπο, πρέπει να υπάρχει μία…Ελπίδα!
Έτσι λένε τη σύντροφο της ζωής του αυτοδίδακτου ζωγράφου της σημερινής μας εκπομπής Βασίλη Ρούσσου. Ελπίδα.
Ακριβή μάνα και γιαγιά, Πολύτιμη σύντροφος, Σπουδαία Ελληνίδα Γυναίκα. Και οι δυο τους, απλοί, αυθεντικοί άνθρωποι της Ελληνικής Παράδοσης. Από αυτούς που κρατάνε το ποτήρι στο καθημερινό τραπέζι μισογεμάτο και στο γιορτινό ξέχειλο…
