Επιλογές ζωής!… Όταν πιάνω το «μικρόφωνο» του ΡάΔΙΟ ΑΝΤάΡΑ αγαπημένοι φίλοι, αισθάνομαι πως βρίσκομαι μέσα σε μία μεγάλη Ομάδα ανθρώπων, με κοινές ανησυχίες, ενδιαφέροντα, αναζητήσεις. Συναντιόμαστε κάθε βδομάδα «σε μέρη μαγικά» που λέει και το τραγούδι: εκεί που η κριτική παρατήρηση προσπαθεί να προσεγγίσει όσο γίνεται πιο ουσιαστικά, κάποιο συγκεκριμένο ζήτημα από αυτά που αφορούν στις ζωές και στην κοινωνία μας.
ΠεριΓράφει η Θέμις Μαυραντή
Αυτό το κάνουμε σαν Ομάδα Ανταριασμένων Ατόμων (Ομ.Αν.Ατ.) και όχι σαν παρέα, διότι οι παρέες συνήθως δεν συζητούν. Οι παρέες ή χαζεύουν τηλεόραση, ή σχολιάζουν τους άλλους και τα σχόλια τούτα συμβαίνει να είναι κατά κανόνα, καθ’ έξιν και συνήθεια επικριτικά διότι πάντα οι άλλοι είναι οι «λάθος», ή μιζεριάζουν μέσα στα στενά έως ασφυκτικά πλαίσια της επιβίωσης.
Οι Ομάδες λοιπόν με συγκεκριμένα ενδιαφέροντα, (Θεάτρου, Φυσιολατρική, Συζητήσεων, με έδρα τότε τη ΧΕΝ Κηφισιάς, τη Λαογραφική, με έδρα το ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΔΗΜΟΥ ΑΜΑΡΟΥΣΙΟΥ) ήταν πάντοτε αυτό που επεδίωκα και σκάρωνα από τα μικράτα μου. Και να τώρα η ΟμΑνΑτ με έδρα την ΑΜΑΡΥΣΙΑ, ψάχνει μέσα στα αζήτητα της καθημερινότητας εκείνες τις λεπτομέρειες, που καθορίζουν τη ζωή και την εξελικτική μας πορεία μέσα σ’ αυτήν.
Λεπτομέρειες
Και τι άλλο παρά λεπτομέρεια είναι, μέσα στην καθημερινότητά μας, ένα «ευχαριστώ», ένα χαμογελαστό «καλημέρα», ένα «σ’ αγαπώ», τα ναι ή τα όχι που υπαγορεύουν οι περιστάσεις.
Λεπτομέρεια, είναι το ναι ή το όχι στην παλιανθρωπιά, στη λαμογιά, στην απόπειρα «δολοφονίας», όταν πας στους γονείς σου και τους λες: « Ή μου τα γράφετε όλα για να σας γηροκομήσω, ή φεύγετε από το υπόγειο». Οι γονείς, μαζεύουν τα κομμάτια της ψυχής, της ζωής, της αξιοπρέπειάς τους και σηκώνονται και φεύγουν από το…υπόγειο και οι λεπτομέρειες των επόμενων ημερών συνιστούν μια ζωή που ούτε στο χειρότερό τους εφιάλτη δεν θα είχαν δει.
Νοικιάζουν το 1ο σπίτι στο Μαρούσι, νοικιάζουν το 2ο νοικιάζουν το 3ο σ’ ένα χωριό εκτός Αττικής, ώσπου η μάνα, εμφανίζει τα πρώτα συμπτώματα, εκείνα του «χασίματος» της πραγματικότητας.
Ο ένας γιος που τους στάθηκε σε όλη αυτήν την περιπέτεια με κάθε τρόπο, τους ξαναφέρνει στο Μαρούσι, τους εξασφαλίζει στέγη, αλλά η μάνα έπρεπε πλέον να πάει σε μια στέγη φροντίδας. Το τέλος της ιστορίας γράφει, πως η εν λόγω θυγατέρα τελικά, με τρόπο δόλιο απέσπασε από τον 93άχρονο πατέρα ό,τι είχε στην κατοχή του, ρίχνοντας ακόμα και τη Διαθήκη με την οποία κληροδοτούσε στον αδελφό της, μέρος του οικοπέδου του εξοχικού του, στο οποίο είχε καταφύγει τα τελευταία χρόνια, ανεξάρτητος οικονομικά, υγιέστατος, δραστήριος, με πολλά ενδιαφέροντα, ώσπου αρρώστησε μια μέρα ξαφνικά με κενά μνήμης, εκεί στα 90 του….
Το ίδιο… ξαφνικά ενδιαφέρθηκε η ηρωίδα της ιστορίας μας για τον πατέρα. Τον ξαναέβαλε στο υπόγειο και με τη σύνταξή του των 1500 ευρώ, μέσα από μικρές-μικρές λεπτομέρειες της καθημερινότητας που έλεγες πως εμπεριείχαν στοργή και ενδιαφέρον για τον γέροντα πατέρα, τα λεηλάτησε όλα.
Κινητά, ακίνητα, «εντολές» και «επιθυμίες» του, προκειμένου να απολαμβάνει πλέον κέρδη μεγάλα, πλην όμως τόσο ανυπόληπτα, που αναγκάζεται να τα υπερασπίζεται με ψέματα, συκοφαντίες, διαβολές. Κι όσο προσπαθεί να απαλλαγεί από την Αλήθεια της συνείδησης, τόσο βουλιάζει –κατά το «Νόμο»– στο κενό της ματαιότητας του… κατορθώματος.
Φορτώθηκε η κακομοίρα αυτή –όπως και χιλιάδες άλλοι ομόθυμοί της– υλικά από το δέντρο της Αδικίας, της Αγνωμοσύνης, του Φθόνου, της Απληστίας και τα φόρτωσε και στα παιδιά και στα εγγόνια της.
Προϊόντα «εγκλήματος» που προήλθαν από λεπτομέρειες και μορφοποιήθηκαν σε επιλογές μιας… απλής, νοικοκυρεμένης καθημερινότητας ανθρώπου, ο οποίος τη Μεγάλη εβδομάδα, θα νηστέψει, θα εκκλησιαστεί, θα κοινωνήσει, δηλαδή θα κάνει τα… πρέποντα.
Θα πει τα «όχι» που έλκουν τα έθιμα των ημερών, αλλά δεν θα πει και το μεγάλο Ναι στη ΣΥΓΝΩΜΗ. Αυτήν που πρέπει να εκπέμψει με σπαραγμό και δάκρυα μετάνοιας για να ΚΑΘΑΡΙΣΕΙ την ψυχή από τα βάρη που φορτώθηκε.
Η ιστορία είναι απολύτως αληθινή και την έζησα μέσω ενός καλού μου φίλου.
❍❍ ❍
