❐ Χωρίς το ΕΨΙΛΟΝ της Ελλάδας –ως επιθετικό προσδιορισμό– σε κάθε Πολιτισμικό της Παράγωγο, Εάλω ο Ελληνισμός που είναι απλωμένος σε όλη τη Γη.
❐ Δίχως το ΕΨΙΛΟΝ στη Δ.Τ. που εκπέμπει στον κόσμο χωρίς να αναφέρεται η χώρα προέλευσης των εκπομπών, Εάλω η χώρα!
❐ Το Υπουργείο Παιδείας το οποίο ΕΠΡΕΠΕ μέσα από αυτό το ΕΨΙΛΟΝ να προσδιορίζει Φυλή, Πατρίδα, Πολιτισμό, Παιδεία, για να ποτίζει με Ελληνισμό τις Ρίζες μας, το πέταξε κι αυτό, από πάνω του. Έπεφτε πολύ βαρύ στους ώμους των ευρωλιγούρηδων υ-
πουργών του.
Έτσι, τίποτα πια δεν έμεινε ΕΛΛΗΝΙΚΟ, τίποτα δεν «χρειάζεται» να είναι ΕΘΝΙΚΟ. Ο κ. Κίσινγκερ μπορεί να πεθάνει ήσυχος!…
Ακόμα και το μαρουσιώτικο καλοκαίρι, δηλώνεται αρμοδίως ως «summer» για να χωνέψουμε και κουλτουριάρικα πως δε χάλασε κι ο κόσμος να ξεχάσουμε Γλώσσα, Ιστορία, Ήθη Εθνικά, Αξίες Ελληνικές. Εξ άλλου έχουμε τόσα άλλα σοβαρά προβλήματα…
❍ ❍ ❍
Το τέλος κι αυτού του Καλοκαιριού φίλοι της Αντάρας, μέτρησε τις μέρες του, απεσύρθη στο απέραντο του σύμπαντος, κι άφησε το Φθινόπωρο να μετράει τις δικές του μέρες.
Όσοι από σας, μελαγχολείτε αυτήν την εποχή, δεν έχετε παρά να συνεχίσετε το Καλοκαίρι σας, μέσα από όμορφες αναμνήσεις, φωτογραφίες, μουσική, βιβλία, και ό,τι σας ξανοίγει το μουντό της ψυχής.
Εμένα μου αρέσουν όλες οι εποχές του χρόνου. Κι αν τύχει και βαρεθώ κάποιες μέρες κακοκαιρίας, καταφεύγω και στις φωτογραφίες σαν αυτές που βλέπετε.
● Ο σκύλος που κολυμπάει είναι ο Ντένυ και γιατί να μην του κάνω παρέα;…
● Ο μπόμπιρας με την άμμο στη μούρη, είναι ο αχτύπητος Στιβ. Ένα απίστευτο πανέξυπνο, αεικίνητο, αξιαγάπητο Εγγλεζάκι, το οποίο συναντήσαμε πριν καμιά εικοσαριά χρόνια στη Ζάκυνθο. Κι όμως, άντρας πια, πού να φανταστεί πως έμεινε εδώ, σαν μέρος ενός καλοκαιριού, από εκείνα που δεν τελειώνουν ποτέ;
● Τα χελιδόνια βέβαια ετοιμάζονται να φύγουν, Να πάνε στο καλό και με το καλό να μας ξανά ’ρθουν.
● Όσο για την υπέροχη φωτογραφία με το πανέμορφο κοριτσάκι πλάι στην –κατά Δαρβίνο– προ-προ γιαγιά μας με τα παγωτά χωνάκι στα χέρια, μου θυμίζει το Μαρούσι των χωματόδρομων από ό-
που περνούσε ο «παγωτατζής» με το καροτσάκι των παγωτών βανίλια και τριαντάφυλλο σε χωνάκι.
Μου θυμίζει και τον αρκουδιάρη με τη μαϊμού, η οποία έκανε τις τούμπες και τα κόλπα που της είχε μάθει το αφεντικό της, για να βγάζει τα προς το ζην.
Κι έτσι παιδιά, με το ένα πόδι στην «Ονειροχώρα» και το άλλο σε τούτην εδώ, τη χιλιάκριβη, θα περιμένουμε «το άλλο καλοκαιράκι».
Φιλιά και καααλή σας μέρα.
