Είναι αμέτρητες οι πικρές αλήθειες που έχουν γραφτεί για τις καταστρεπτικές συνέπειες που έχει για τον άνθρωπο η αλόγιστη χρήση του αλκοόλ. Είναι ανατριχιαστικές οι καταστροφές που μπορεί να προκαλέσει ένας μεθυσμένος, χωρίς εκείνη τη στιγμή να έχει νοητική συνείδηση των πράξεών του, χωρίς να θυμάται όταν ξεμεθύσει τι συνέβη και χωρίς να παραδέχεται τίποτα για τη σκοτεινή κατάπτωση στην οποία τον οδήγησε η κατάχρηση του αλκοόλ, μετά τον ανελέητο συμβιβασμό που, για διαφόρους λόγους, έχει κάνει μ΄ αυτό.
Γράφει η Ελένη Κονιαρέλλη – Σιακή
Ο αλκοολικός άνθρωπος βιώνει την «κοινωνική αποξένωση», που διεγείρει την αντίδραση και την απόρριψη που νιώθει, γιατί ο εθισμός του στο ποτό, είναι ανίκητη τιτάνια δύναμη, που τον εμποδίζει να αφυπνιστεί και να επιχειρήσει την επιστροφή στην ομαλή προηγούμενη ζωή του. Η ιατρική βοήθεια και η μακροχρόνια θεραπεία σε ειδικά κέντρα αποτοξίνωσης, είναι η μόνη λύση. Σε ερώτηση που έγινε σε διαπρεπή καθηγητή Ιατρικής, «ποια είναι η σχέση αλκοόλ και ναρκωτικών;» απάντησε λακωνικά: «Και τα δύο οδηγούν στον θάνατο.»
Η 5η Νοεμβρίου έχει καθιερωθεί ως η Παγκόσμια Ημέρα Επικινδυνότητας του Αλκοόλ. Γίνονται πολλές διαλέξεις από ειδικούς για το θέμα γιατρούς και για τα προβλήματα που προκαλεί, ομιλίες στα σχολεία, δημοσιεύσεις, μελέτες και συμβουλές στον Τύπο, έκδοση και διανομή ενημερωτικών φυλλαδίων για μικρούς και μεγάλους, συνεδρίες με ειδικούς γιατρούς σε ομάδες αλκοολικών και άλλα πολλά.
Με λίγες απλές φράσεις, το άτομο που πίνει καθημερινά μεγάλες ποσότητες αλκοόλ, πρέπει να γνωρίζει ότι αν το σώμα του δεν μπορεί να αντιμετωπίσει αυτές τις ποσότητες που βρίσκονται στον οργανισμό του, θα λιποθυμήσει ή σε εξαιρετικές περιπτώσεις θα πέσει σε κώμα, που πιθανόν να είναι και μοιραίο. Ακόμα πρέπει να γνωρίζει, ότι η μακροχρόνια και συστηματική κατανάλωση αλκοόλ, εξουδετερώνει τα ηπατικά κύτταρα, οδηγώντας τον σε σοβαρές ηπατικές παθήσεις. Επίσης, η υπερβολική ποσότητα ποτών, ερεθίζει το στομάχι και μπορεί να προκαλέσει ναυτίες, κράμπες, κοιλιακούς πόνους και αμέτρητες άλλες επικίνδυνες και μόνιμες –πολύ συχνά- βλάβες του οργανισμού.
Θα αναρωτηθεί κάποιος: «Γιατί αυτή η αναφορά στο αλκοόλ και η αγωνία και ο φόβος που συνοδεύουν το όνομά του; Όλα αυτά, λίγο – πολύ, είναι γνωστά σε μας, όχι όμως και στα παιδιά μας… και αυτό είναι το σοβαρό πρόβλημα.
Διαβάζουμε για τη σχέση που υπάρχει μεταξύ εφήβων και αλκοόλ από την μία πλευρά και της διαφήμισης από την άλλη και βλέπουμε ότι αυτή είναι μία σχέση πολλών εκατομμυρίων ετησίως, διότι η διαφήμιση του αλκοόλ, είναι μία τεράστια βιομηχανία. Στη Βρετανία αρκετές μεγάλες βιομηχανίες οινοπνευματωδών, παραβαίνουν τη βρετανική νομοθεσία περί διαφήμισης, σχεδιάζοντας καμπάνιες που απευθύνονται σε νέους ανθρώπους και υπονοούν ότι η κατανάλωση αλκοόλ, εγγυάται φίλους, ευχαρίστηση και διασκέδαση, ακόμα και βελτίωση στη ζωή και κοινωνική επιτυχία του καταναλωτή.
Η Βρετανική Υπηρεσία Υγείας διαπίστωσε, από σχετικές μελέτες, ότι οι έρευνες της αγοράς που έγιναν από αυτές τις εταιρίες για τον σχεδιασμό των διαφημίσεών τους, χρησιμοποίησαν 15χρονα και 16χρονα παιδιά, ενώ το νόμιμο όριο για τη χρησιμοποίηση αλκοόλ είναι τα 18 χρόνια. Τέλος, το λυπηρό συμπέρασμα εδώ είναι, ότι ξοδεύονται σε διαφημίσεις αλκοόλ 800 εκατομμύρια λίρες ετησίως, ενώ 40.000 άνθρωποι χάνουν κάθε χρόνο τη ζωή τους στην Αγγλία και την Ουαλία εξαιτίας της κατάχρησης του αλκοόλ.
Και εδώ θα πούμε: «Αυτά συμβαίνουν στη Βρετανία. Στη δική μας τη χώρα τι γίνεται;»
Πολλοί, πάρα πολλοί νέοι και μεγαλύτεροι άνθρωποι, φίλοι, συγγενείς, διάσημοι, γνωστοί και άγνωστοι, πολίτες από όλες τις κοινωνικές τάξεις, θα μας πουν με μια λάμψη στα μάτια και με ένα πλατύ χαμόγελο: «Να πιούμε πρώτα ακόμα ένα ποτηράκι να “στανιάρουμε” και μετά θα σας πούμε…», και τσουγκρίζοντας τα ποτηράκια τους που καταπίνουν μονορούφι, θα μας χαιρετήσουν: «Άντε, στην υγειά σας…»
Βέβαια, δεν αναφέρομαι στους αλκοολικούς ανθρώπους που είναι ασθενείς και για χίλιους δυο λόγους βρίσκονται σ΄αυτή τη δύσκολη θέση. Αυτοί χρειάζονται –όπως είπαμε και πιο πάνω- ιατρική βοήθεια και τη δική μας συμπαράσταση και κατανόηση. Όμως αυτά που προκαλούν σε πολλούς αγανάκτηση και θυμό είναι… άλλα, όπως ας πούμε:
Ανοίγεις την τηλεόραση για να δεις ένα έργο. Οι ηθοποιοί όρθιοι ή καθισμένοι στο σαλόνι συζητούν κρατώντας από ένα ποτήρι κρασί στο χέρι, και το απολαμβάνουν γουλιά – γουλιά κουβεντιάζοντας. Έρχεται ένας φίλος στο σπίτι μας και μαζί με την «καλησπέρα» του, μας ζητά, πριν προλάβουμε να τον ρωτήσουμε: «Βάλε μου ένα ουίσκι με δυο παγάκια για να συνέλθω… Χάλια είμαι από την κούραση…»
Σε άλλο έργο της τηλεόρασης, ο πρωταγωνιστής πνίγει στο ποτό τον πόνο του, για τη ερωτική απογοήτευση που ζει. Τα ποτηράκια τα αδειάζει το ένα μετά το άλλο και στη κορύφωση της λύπης του, γυρίζει το μπουκάλι ανάποδα στο στόμα και –σαν νερό- πίνει και το υπόλοιπο… Όταν σε λίγο δοκιμάζει να σηκωθεί όρθιος, μουσκεμένος από το ποτό, πέφτει και σέρνεται στο πάτωμα, ενώ δυο άνθρωποι του μαγαζιού τον βγάζουν τραβώντας από τους ώμους έξω, τον ακουμπούν σαν κουρέλι στο πεζοδρόμιο και φεύγουν και αυτός συνεχίζει να πίνει ό, τι απόμεινε στο μπουκάλι.
Αλήθεια πως καταντήσαμε έτσι; Τι είναι αυτά που βλέπουμε εμείς και, δυστυχώς και τα παιδιά μας; Και ας μη βιαστεί κανείς να μας υποδείξει το γνωστό, δηλαδή, να αλλάξουμε κανάλι, γιατί και το άλλο κανάλι –εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων- θα δείχνει κάτι παρόμοιο ή και χειρότερο. Και ας μη βιαστεί να μας θυμίσει κάποιος άλλος, ότι αυτά που βλέπουμε είναι απλά το σενάριο του έργου… Όλοι ξέρουμε πολύ καλά ότι «τα καλύτερα σενάρια τα γράφει… η ζωή».
Στις γιορτές μας, στους γάμους, στα γενέθλια και σε κάθε είδους χαρούμενη εκδήλωση, το κρασί και άλλα πολλά ποτά, χορεύουν, τσουγκρίζουν και τραγουδούν στα τραπέζια και όταν μάλιστα τα ποτηράκια γίνονται πολλά και αδειάζουν γρήγορα, τότε συχνά η κατάσταση βρίσκεται εκτός ελέγχου και δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που σε ώρες χαράς, υπό την επήρεια του ποτού, πολλοί άνθρωποι ξέφυγαν από τη λογική σκέψη, ξέφυγαν από τα όρια της ντροπής, θόλωσε το μυαλό τους και κατέστρεψαν την εικόνα της ευτυχίας που έλαμπε στη γιορτή.
Ο σοφός, μας το είπε: «Παν μέτρον άριστον», αλλά ποιος θυμάται το σοφό, τσουγκρίζοντας και απολαμβάνοντας χωρίς μέτρο, το πονηρό ποτηράκι του…
Άκουσα, να λέει κάποιος: «Και στη δουλειά μου… τις μπύρες μου θα τις πιώ…» και ο άλλος παραδέχτηκε ότι: «Αν δεν πιώ ένα – δύο ποτάκια, δεν λειτουργώ, δε δουλεύει το μυαλό μου σωστά!…»
Και η τηλεόραση, ξεχειλίζοντας ψεύτικη χλιδή, συνεχίζει σε πολλά έργα της, την πρώτη θέση να την έχει το κρασί και τη δεύτερη η υπόθεση του έργου, παρέχοντας και «διδασκαλία» όπως, πως γίνεται το κρασί, ποια είναι η επεξεργασία του, ποια η συντήρησή του, ποια η ονομασία του κάθε είδους και τι σημαίνει και τέλος, κρασί στην ταβέρνα, κρασί στο σπίτι, κρασί για να πάνε οι πίκρες κάτω, κρασί για να λύσουμε τη γλώσσα του άλλου και μισομεθυσμένος να τα πει όλα, κρασί πριν και μετά τον έρωτα στο κρεβάτι… αλλά και ποτό στο θάνατο, μόνο που αυτό δεν είναι κρασί αλλά κονιάκ…
Και με τα παιδιά μας… τι γίνεται; Αυτές οι εικόνες έχουν αποτυπωθεί στο μυαλό τους από πολύ – πολύ μικρά. Αυτά τα γεμάτα ποτήρια αλκοόλ των γονιών, των συγγενών, των φίλων, τους κυνηγούν, καθώς μεγαλώνουν σε μια εποχή μίμησης και αντιγραφής και τους προτρέπουν επίμονα: «Τι περιμένεις εσύ; Μεγάλωσες. Πως θα παραδεχτούν στην παρέα σου ότι έγινες άντρας; Πως θα “ρίξεις” τα κορίτσια αν δεν πιείς τα ποτά σου, γνωρίζοντας μάλιστα και όλα τα παράξενα ονόματά τους; Τροχαία, δίπλωμα οδήγησης; Τι φοβάσαι; Εσύ αντέχεις το ποτό. Δείξε σε όλους ότι πίνεις, γλεντάς, οδηγείς. Είσαι μεγάλος πια και μοναδικός».
Η είδηση που διάβασα στην εφημερίδα είχε λίγες σειρές και πολύ μεγάλο πόνο:
«Ανήλικος νεαρός οδηγώντας σε κατάσταση μέθης το αυτοκίνητο του πατέρα του, έσπειρε τον θάνατο σε στάση λεωφορείου. Τρεις άνθρωποι ανασύρθηκαν νεκροί και επτά βαριά τραυματισμένοι…»
Αλήθεια… Πόση είναι η δική μας ευθύνη και πόση των παιδιών, όταν συμβαίνουν τέτοια γεγονότα; Γιατί μας κακοφαίνεται όταν θερίζουμε θύελλες, αφού εμείς έχουμε σπείρει τους ανέμους; Γιατί γιορτάζουμε μόνο μια ημέρα το χρόνο την επικινδυνότητα του αλκοόλ και όχι κάθε μέρα (με κάποιους τρόπους), όπως θα έπρεπε να κάνουμε;
Γιατί ξεχνούμε πάντα, ότι κάθε πράξη έχει το αύριό της; Γιατί;
