Μετά την απομάκρυνση του λαθρομετανάστη, που είχε κατασκηνώσει στον Σταθμό και τη δημοσίευση της απόφασης του Δήμου να προκηρύξει αρχιτεκτονικό διαγωνισμό για τις δύο καινούργιες πεζογέφυρες, νόμισα ότι κάποιος άρχισε να «ακούει» στο Δήμο. Διότι για μεν τις πεζογέφυρες, κριτικάροντας τον απαράδεκτο σχεδιασμό των υφιστάμενων, εξ αφορμής του παράνομου τρόπου αναθέσεως της κατασκευής τους, που οδήγησε στα υπέρογκα ποσά με τα οποία πληρώθηκαν, είχα επισημάνει από τις στήλες της φιλόξενης ΑΜΑΡΥΣΙΑΣ «το ακαλαίσθητο του σχεδιασμού τους και του γεγονότος να αποτελούν οι γέφυρες πολιτισμική αναφορά των πόλεων», είχα επίσης, επισημάνει την ανάγκη να μην αποτελέσει ο Σταθμός «υπνωτήριο επαιτών».
Πιστεύω λοιπόν ότι ήρθε ο καιρός να επιβάλει ο Δήμος στον ΗΣΑΠ τον άμεσο ανασχεδιασμό αυτού του απαίσιας συνθέσεως κτιρίου του Σταθμού του, υποχρεώνοντάς τον για την προκήρυξη αρχιτεκτονικού διαγωνισμού, ή μάλλον με την απ’ ευθείας ανάθεση της μελέτης ανασχεδιάσεώς του σε έναν αποδεδειγμένα αποδεκτό καλλιτέχνη, αντί από την προκήρυξη ενός αρχιτεκτονικού διαγωνισμού, με τα συνήθως αποτυχημένα αποτελέσματά του. Ενός αρχιτεκτονήματος, στο οποίο επιστρατεύτηκε τόση κακογουστιά, ώστε πέραν της χρησιμοποίησης αταίριαστων και κραυγαλέας αντιθέσεως χρωμάτων, επιστρατεύτηκε και η τριχρωμία, για να μας θυμίζει τον ατάλαντο καλλιτέχνη, που καταφεύγει σε αυτήν την πρακτική από έλλειψη ταλέντου, την οποία περιέγραψε έξοχα ο σπιρτόζος Ιταλός με τον χαρακτηρισμό «Τρικολόρε». Είναι ο λόγος για τον όποιο ένας ξεχωριστός Έλληνας αρχιτέκτων είπε «όταν βλέπω ένα ωραίο κτίριο δίνω συγχαρητήρια στον ιδιοκτήτη και όχι στον αρχιτέκτονα!», και σε αυτό περιλαμβάνονται δύο πράγματα: η καλαισθησία του ιδιοκτήτη και η ικανότητά του να διαλέξει τον κατάλληλο ποιητή, – γιατί όπως έλεγαν οι αρχαίοι, το πραγματικό καλλιτέχνημα είναι πεπηγία μουσική, δηλαδή έσωσε (κατάφερε) ο καλλιτέχνης με το έργο του να αποτυπώσει την αρμονία και την πληρότητα, κάτι σαν αυτό που εκφράζει μια αρμονική μουσική σύνθεση, μουσική που έχει πήξει, πολύτροπος αρμονίειν, για να θυμηθούμε και τον περίφημο και καθοδηγητικό ΛΙΑΝΤΙΝΗ, μέρες που είναι, που ήταν κι’ αυτός ποιητής όχι μόνο με το έργο του, άλλα με τη στάση ζωής του.
Και κατά τούτο, δηλαδή αποφεύγοντας την απόφαση για ανάθεση απεκδύεσαι την ευθύνη με τον αρχιτεκτονικό διαγωνισμό.
Κανένα αριστούργημα δεν έγινε με αρχιτεκτονικούς διαγωνισμούς, κανένας μεγάλος καλλιτέχνης δεν ανεδείχθη μέσα από αυτούς, άλλα από την γενική αναγνώριση!
Με την ευκαιρία θα πρέπει να επισημανθεί η σπατάλη που έγινε κατά την «αναβάθμιση» της ΑΘΗΝΑΣ, με τα Ολυμπιακά Έργα, στα οποία περιλαμβάνονταν και η ανακαίνιση των σταθμών του ΗΣΑΠ με την τοποθέτηση υαλοστασίων, που δεν ενδείκνυνται σε σταθμούς μετακινήσεως επιβατών, αφού δεν προσφέρουν τίποτε. Σκέψου υπόστεγο με παράθυρα και χωρίς τοίχους.
Ο σχεδιασμός των οποίων έγινε (βλ. τα κραυγαλέα δείγματα σταθμών Αμαρουσίου και Πατησίων) με σκοπό τη χρησιμοποίηση μεγάλου βάρους σιδήρου, προκειμένου να διογκωθεί η δαπάνη και επομένως να αυξηθεί η αμοιβή της μελέτης. Γιατί η αμοιβή του μηχανικού ανέρχεται, περίπου στο δέκα τοις εκατό της δαπάνης που χρειάζεται η κατασκευή τους. Αν λοιπόν σχεδιάσεις ένα κομμάτι έργου από χρυσό αντί για σίδερο, θα πληρωθείς με αμοιβή που θα είναι τριάντα χιλιάδες φορές μεγαλύτερη από αυτή που θα καταβαλλόταν αν ήταν από σίδερο. Κατασκευάστηκε ακόμη από σίδερα με μεγάλο βάρος ανά τρέχον μέτρο για να έχει ο εργολάβος μικρό κόστος κατασκευής, αφού το κόστος αυτών των σιδηροκατασκευών είναι πολύ μικρότερο από εκείνων που κατασκευάζονται από σίδερα με μικρότερο βάρος ανά τρέχον μέτρο, ενώ η τιμή πληρωμής τους είναι η ίδια.
Σε αυτή την εξαχρείωση έφτασαν με τα Ολυμπιακά Έργα. Δεν τους έφταναν οι πληρωμές των έργων με δεκαπλάσιες και δεκαπενταπλάσιες τιμές, έφτασαν και στο σημείο να σχεδιάζουν τα έργα με τρόπο που να διογκώνεται η δαπάνη τους.
Μακρηγόρησα, αλλά επανέρχομαι, με την επιβεβλημένη όμως παρένθεση, συμπλήρωση ή όπως αλλοιώς θέλετε να την ονομάσετε!
Θα είχαμε ΠΑΡΘΕΝΩΝΑ, θα είχαμε ΕΡΜΗ του ΠΡΑΞΙΤΕΛΟΥΣ, θα είχαμε το Χρυσελεφάντινο Άγαλμα της Αθηνάς, θα είχαμε τη Νίκη της Σαμοθράκης αν δεν είχαμε διαλέξει αυτούς που είχαν ξεχωρίσει και είχαν αποδείξει το ταλέντο και την αξία τους; Θα είχαμε ένα Ικτίνο και έναν Καλλικράτη, έναν Φειδία, έναν Πραξιτέλη (ονόματα σημαδιακά, που λέει κι’ ο Λιαντίνης, Ικτίνος= γεράκι , Καλλικράτης «κάλλος+κρατώ», Αυτός που κρατάει το Κάλλος! Φειδίας = φείδομαι, οικονομώ. Χρόνου φείδου, φειδώ, Μνησικλής «μνημνίσκομαι+κλέος, Πραξιτέλης=Πράξη και Τέλος, η τελική η οριστική, η τελευταία πράξη, το άπαν και το όλον = το τέλος της καθοδηγητικής πνοής του καλλιτέχνη)1, αν τους αναζητούσαμε με διαγωνισμούς;
Και βέβαια, πίσω και πάνω από αυτά ο Αρχηγός, ο Ηγεμών, ή όπως αλλιώς τον παράφρασαν στη συνέχεια της Ελληνιστικής Αρχαιότητας οι διάφοροι λαοί, ο Καίσαρ, ο Τσάρος, ο Ντούτσε, ο Χίτλερ.
Επάνω λοιπόν που σκεφτόμουνα ότι ήρθε καιρός για τα παραπάνω και ακόμη για την απομάκρυνση του ξύλινου υπόστεγου στην πλατεία Ηρώων, το οποίο συνδύασε η παρούσα δημοτική αρχή με το εξαιρετικό μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη της πόλης, για να προσβάλλει την Αρχοντιά των παλαιών Μαρουσιωτών, που κόσμησαν την πόλη με αυτό το Αριστουργηματικό Μνημείο, και πέρα από αυτό με την επίστρωση ενός μέρους της πλατείας με γρανίτες -λες και στρώναμε το σαλόνι του σπιτιού μας- συνδυασμός που χάρισε στην πόλη τον τίτλο ΒΛΑΧΟΜΠΑΡOΚ, με τον οποίο τιτλοφόρησε η εφημερίδα «ΒΟΡΕΙΑ της ΑΘΗΝΑΣ» σχετικό σημείωμά μου.
Πριν από λίγες μέρες έγινα μάρτυρας ενός παρ’ ολίγον τροχαίου ατυχήματος, κατά το οποίο την τελευταία στιγμή ο οδηγός αυτοκίνητου πρόλαβε να αποφύγει την πρόσκρουση επί του τριγωνικού διαχωριστικού της κυκλοφορίας, που έχει κατασκευαστεί από τον Δήμο στην πλατεία του Σταθμού, επειδή κινούμενο από τη πιάτσα των ταξί με κατεύθυνση προς Κηφισιά και προσπαθώντας να στρίψει προς την οδό Περικλέους, δεν περιμένει να συναντήσει κάτι τέτοιο, που απαγορεύεται πλέον από τον ΚΟΚ.
Η ύπαρξη αυτού του διαχωριστικού της κυκλοφορίας αποτελεί κίνδυνο για σοβαρά τροχαία ατυχήματα, ιδίως από νέους με τις μοτοσυκλέτες, το οποίο έχει κατασκευαστεί κατά παράβαση κάθε τροχαίου κανονισμού, πρακτικής και κοινής λογικής, που παλαιότερα επέβαλλε, στις περιπτώσεις υπάρξεώς του, τον άπλετο φωτισμό του, με επιπλέον σήμανσή του από φωτεινά τόξα, επί κίτρινου φωτιζόμενου στύλου, που επισημαίνουν τον διαχωρισμό της λωρίδας κυκλοφορίας σε δύο κατευθύνσεις.
Ευκαιρίας όμως δοθείσης, πρέπει να επισημάνουμε ότι ο η Δημοτική Αρχή εξακολουθεί να διακατέχεται από το σύνδρομο του Βλαχομπαρόκ, αλλιώς δεν μπορεί να εξηγηθεί η κατασκευή αυτού του διαχωριστικού, που ευρίσκεται σε πέντε μέτρα απόσταση από την οδό Ερμού με την πολυτελή επίστρωση και λοιπά συνοδευτικά, από λιθοδομή, που συντίθεται από ακατέργαστους λίθους και από άπειρους τεχνίτες, και πολύ περισσότερο όταν θα μπορούσε στη θέση του να τοποθετηθεί ένα καλαίσθητο γλυπτό, ένα μαρμάρινο σιντριβάνι ή κάτι άλλο, υπό την προϋπόθεση, βεβαίως, της καταλλήλου κυκλοφοριακής διαρρυθμίσεως. Και βέβαια γλυπτό ή άγαλμα όχι σαν αυτό το όχι απλώς ακαλαίσθητο άγαλμα του Σπύρου Λούη, που, υπό όποια καλλιτεχνική γωνία και αν θελήσει κάποιος να δικαιολογήσει τις απαίσιες αναλογίες του, δεν θα βρει να το εντάξει σε καμία καλλιτεχνική τεχνοτροπία ή σχολή, που προσβάλλει την πόλη και επιζητά την άμεση καθαίρεσή του!
Με την ευκαιρία, αλήθεια τι έγιναν όλα αυτά τα αγάλματα που είχαν τοποθετηθεί κατά τους Ολυμπιακούς Αγώνες; Χάθηκαν, όπως χάθηκαν και τα παλιοσίδερα και τα παλαιά αυτοκίνητα από το δημοτικό συνεργείο, σύμφωνα με την καταγγελία του δημοτικού συμβούλου κ. Ιωαννίδη, που ερώτησε και απάντηση δεν πήρε.
Τι έγιναν τα υλικά του σιδερένιου κτιρίου, τα οποία ήταν αποθηκευμένα στο χώρο του Αμαλίειου που φυλάσσεται επί 24ωρου βάσεως; Είναι αλήθεια ότι εξαφανίστηκε; Η μεταφορά των υλικών του δεν γίνεται με τα χέρια, θέλει γερανό και φορτηγά και δεν γίνεται να μετακινηθούν και περισσότερο να κλαπούν χωρίς να λάβουν γνώση οι φύλακες του Αμαλίειου Ορφανοτροφείου, που δεν λείπουν στιγμή και είχαν άμεση οπτική θέα σε αυτά. Τα υλικά αυτά στοίχιζαν πάνω από 300.000 ευρώ. Ποίος ήταν υπεύθυνος για αυτά και ποίος θα τα πληρώσει;
Τέλος δεν θα προβούμε στον χαρακτηρισμό της ξύλινης κατασκευής που σκεπάζει του κάδους των σκουπιδιών, που έχει κατασκευαστεί στο Σταθμό του Ηλεκτρικού, ούτε για το συνδυασμό μιας πρόχειρης ξύλινης κατασκευής από ακατέργαστα υλικά με το «συγχρόνου σχεδιασμού;» κτίριο του Σταθμού, αλλά με τη ρυπαρότητα που δημιουργεί η ύπαρξή της2 την οποία συντηρεί αυτή, επειδή καλύπτοντας τους κάδους των σκουπιδιών επιτυγχάνει αφ’ ενός το όποιο πλύσιμό τους από τα νερά των βροχών, αφ’ ετέρου την παραμονή των κάδων ανοικτών, που συνεπάγεται τη βραδινή επίσκεψη όχι των γάτων της περιοχής, οι οποίοι τα αποφεύγουν ενώπιον των τεραστίων ποντικών, τους οποίους προσελκύουν τα αποφάγια από τα απέναντι σουβλάκια και εστιατόρια, με ότι αυτό συνεπάγεται για την υγεία των επιβατών του ΗΣΑΠ, αλλά και του πλήθους των δημοτών που διέρχονται, με τη μεταφορά στα σπίτια τους, όσων ασθενειών και μικροβίων είναι φορτωμένα τα ποντίκια, που δυστυχώς είναι και σοβαρές και άκρως επικίνδυνες για την ανθρώπινη υγεία.
Η απουσία της αισθητικής στα παραπάνω έργα του δήμου, αλλά και σε πολλά άλλα και η προχειρότητα της κατασκευής τους συνεπάγονται ότι, η διαμόρφωση της πόλης επιτελείται χωρίς κανένα απολύτως ενδιαφέρον, που υποδεικνύει ότι το ίδιο συμβαίνει και για πολλά άλλα ζητήματα. Σε τούτο άλλωστε οδηγεί και η εμφάνιση του Δημάρχου η οποία είναι και καλαίσθητη και αρμονική, ώστε να μη μπορεί κανείς να του προσάψει έλλειψη αισθητικής, αλλά αντιθέτως ότι δεν ασχολείται με την πόλη και με ότι αυτό συνεπάγεται, αναλώνοντας τη δραστηριότητά του στις πολυσχιδείς απασχολήσεις του και την πολιτική επικοινωνία του.
Απ’ την άλλη μεριά υποδηλώνει ότι η αισθητική διαμόρφωση της πόλης έχει εγκαταληφθεί σε χέρια άσχετων και απαίδευτων ατόμων, που, στην καλύτερη περίπτωση, μόνη τους επιδίωξη είναι η δημιουργία απασχολήσεως προσωπικού.
Λίγο έλειψε να ξεχάσω την τοποθέτηση του κίτρινου φαναριού, με τον παλλόμενο φωτισμό του, που έχει τοποθετηθεί κάτω από τη γέφυρα του Σταθμού, για να ειδοποιεί τους οδηγούς ότι προηγούνται των τροχοφόρων οι πεζοί που διασχίζουν τον δρόμο, που και αυτό αποτελεί μια καλά στημένη παγίδα για τους πεζούς, αφού η ύπαρξή του τους διαβεβαιώνει ότι έχουν προτεραιότητα, με μία μόνον διαφορά, που είναι ότι όταν ο οδηγός αντιληφθεί το φανάρι να έχει κτυπήσει τον πεζό.
Και καλά αυτοί που το έβαλαν τόσο μυαλό είχαν; Ο δήμαρχος που διέρχεται καθημερινά από εκεί και είναι και ορθοπαιδικός και οι τόσοι δημοτικοί σύμβουλοι δεν εντόπισαν αυτό το σφάλμα; Πρέπει να το ξηλώσουν σήμερα και να το τοποθετήσουν πριν από την στροφή προτού θρηνήσουμε κανένα σοβαρό τροχαίο δυστύχημα.
Είναι όμως καιρός αντί να σκέφτονται πως θα επιβάλλουν το χαράτσι της στάθμευσης, μέρες που είναι, να δουν τι διάολο έχει η δημοτική αρχή Πεύκης και ο Δήμος έχει εγκαταστήσει τροχαία σηματοδότηση, την οποία καθημερινά βελτιώνει3, που δεν έχει η δημοτική αρχή του Αμαρουσίου;
ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
1 Λιαντίνης
2 Και τούτο ανεξάρτητα από την έλλειψη του περιοδικού καθαρισμού των κάδων των σκουπιδιών, που καθιερώθηκε επί των ημερών Τζανίκου και κατάργησε η παρούσα Δημοτική Αρχή.
3 Ήδη ορισμένοι φωτεινοί σηματοδότες έχουν πλέον το παλλόμενο κίτρινο φως που συνεπάγεται ότι κάποιος παρακολούθησε τη λειτουργία της σηματοδότησης και αποφάσισε τη μεταβολή της προτεραιότητας σε ορισμένους φωτεινούς σηματοδότες, που έχει ως συνέπεια την αύξηση του χρόνου κυκλοφορίας (πράσινου κύματος) επί της Λεωφόρου Ειρήνης
Δημήτριος Κοτσώνης, Πολιτικός Μηχανικός
