Γράφει η Ελένη Κονιαρέλλη – Σιακή
Συµβαίνει συχνά, οι άνθρωποι, στις συζητήσεις και τις συναλλαγές τους, για διάφορους απρόβλεπτους λόγους, να διαφωνούν και να ξεφεύγουν από την οµαλή διεξαγωγή και συνεννόηση των θεµάτων µε την άλλη πλευρά των συνοµιλητών, και να διακατέχονται από ένα επίµονο πείσµα και εκνευριστική εµµονή, αλλά και από ατέρµονο εγωισµό, µε αποτέλεσµα οι σχέσεις να οξύνονται και να καταλήγουν σε δυσάρεστες ή και επικίνδυνες συνέπειες που βλάπτουν και υποβαθµίζουν τα δύο«αντίπαλα»µέρη.
Οι λέξεις«πείσµα» και«εγωισµός» σε µια πρώτη ανάγνωση, µας φαίνονται απλές και καθηµερινές. Η λέξη πείσµα είναι µεσαιωνική (ή ελληνιστική), που χαρακτηρίζει και εκφράζει την επιµονή και την ανυποχώρητη στάση κάποιου για ένα θέµα. Ο Νίκος Καββαδίας στο βιβλίο του «Βάρδια», θέλοντας να τονίσει τη δύναµη της λέξης «πείσµα», γράφει: «Σκας µουλάρι µε το πείσµα σου…». Όταν επιµένει κάποιος σε ορισµένη γνώµη, µε τρόπο ανένδοτο, ανυποχώρητος, ή µε παράλογη επιµονή και ισχυρογνωµοσύνη, λέµε ότι διακατέχεται από µεγάλο πείσµα.
Παράλληλα, σχετικά µε τη λέξη εγωισµός, θεωρούµε εγωιστικό αυτό που κάνουµε ή δεν κάνουµε, προκειµένου να πετύχουµε µια προσωπική ευχαρίστηση ή για ν’ αποφύγουµε µια ανεπιθύµητη κατάσταση.
Έχουν περάσει λίγες ηµέρες από την Ανάσταση του Ιησού Χριστού, που γιορτάστηκε µε συγκίνηση και µεγαλοπρέπεια σε όλες τις εκκλησίες. Και φέτος ο Επιτάφιος στολίστηκε µε φροντίδα και προσοχή από τα επιδέξια χέρια των κοριτσιών, που ακούραστα έφτιαχναν σε µικρά δεµατάκια τα πολύχρωµα λουλούδια και τα τοποθετούσαν µε περισσή τέχνη στις λεπτές ξύλινες υποδοχές του Επιταφίου. Μετά σταµατούσαν για λίγο, τον καµάρωναν µε χαρά, ικανοποίηση και προσδοκία, ότι και φέτος ο δικός τους Επιτάφιος θα ήταν ο πιο όµορφος σε όλη την περιοχή.
Όµως, τι το παράξενο και ασυνήθιστο συνέβη τη φετινή χρονιά σ’ εκείνο το όµορφο χωριό της Πελοποννήσου, ώστε να ξεσπάσουν τις Άγιες Ηµέρες του Πάσχα ατελείωτες διαφωνίες, παρεξηγήσεις και καυγάδες, γεµάτες πείσµατα, θυµό, εγωισµούς και λόγια, λόγια, λόγια… που µαύρισαν τη λαµπερή εικόνα της Ανάστασης του Θεανθρώπου, προκαλώντας την αγανάκτηση των κατοίκων του χωριού αλλά και των πολλών επισκεπτών που ήρθαν µε πίστη και ιερή λαχτάρα να ζήσουν το όνειρο «ΕΝΑ ΠΑΣΧΑ ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ!»
Όποιος έµπαινε στην είσοδο της εκκλησίας του χωριού, το βράδυ της Μεγάλης Παρασκευής, έκπληκτος έβλεπε µπροστά του ∆ΥΟ ΣΤΟΛΙΣΜΈΝΟΥΣ ΕΠΙΤΑΦΙΟΥΣ, που προκαλούσαν όχι µόνο έκπληξη και απορία, αλλά και δυσαρέσκεια, γιατί έµοιαζε και σαν κακόγουστο αστείο που δεν ταίριαζε καθόλου στις Άγιες Ώρες του Μαρτυρίου του Χριστού. Η ερώτηση που αναζητούσε επίµονα µια λογική απάντηση ήταν: «Άραγε τι είχε συµβεί;»
Η απάντηση ήταν απλή, αλλά έδειχνε καθαρά, πόσο βάρβαρες µπορεί να γίνουν οι ώρες, όταν ξεστρατίζουν από τα χείλη των ανθρώπων, λέξεις φορτωµένες µε θυµό, πείσµα και εγωισµό, που όπως είπαµε και στην αρχή, µπορεί να καταστρέψουν και να εκµηδενίσουν σηµαντικά γεγονότα και έθιµα αιώνων. Ο ιερέας του χωριού έφτασε στην εκκλησία τρέχοντας, µόλις ενηµερώθηκε για τους δύο στολισµένους Επιταφίους. Η πρώτη φράση του ήταν γεµάτη απογοήτευση και λύπη: «Τι να σας πω; Τσακώνεστε σαν τα µικρά παιδιά.
Ντροπιάσατε την εκκλησία µας και τις Άγιες Ηµέρες που ζούµε…» ∆εν µίλησε κανείς, και ο ιερέας πικραµένος εξήγησε µε σιγανή φωνή, πώς έφτασαν τα γεγονότα σε τέτοιο σηµείο: «Στην εκκλησία µας υπήρχε ο βαρύς ξύλινος σκαλιστός και πανέµορφος Επιτάφιος πολλών χρόνων, που τον στόλιζαν µε συγκίνηση οι κοπέλες του χωριού, και το βράδυ της Μεγάλης Παρασκευής τον σήκωναν οι άντρες στους ώµους τους και µε σεβασµό τον περιέφεραν σε όλους τους δρόµους. Η νύχτα πληµµύριζε ψαλµωδίες και το φως από τις αναµµένες λαµπάδες, χάριζε θαρρείς ταπείνωση και δικαίωση στους χριστιανούς, που ακολουθούσαν από κοντά τον στολισµένο Επιτάφιο, ψάλλοντας κι αυτοί µαζί µε τους ιεροψάλτες τα γλυκόλαλα τροπάρια της Σταύρωσης. Σ’ αυτόν τον µεγάλο Επιτάφιο, ο ιερέας είχε τοποθετήσει το ΑΓΙΟ ΣΩΜΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ.
Όµως εφέτος, χωρίς καµία συνεννόηση ή ενηµέρωση του ιερέα ή του Εκκλησιαστικού Συµβουλίου, ή έστω των Επιτρόπων, µια «παρέα» ζωηρών νέων του χωριού, υποστηρίζοντας ότι ο Επιτάφιος που υπήρχε ήταν βαρύς και κούραζε αυτούς που τον σήκωναν στην Περιφορά, δέχτηκαν τη δωρεά -ανωνύµου δωρητή προς την Εκκλησία- ενός µικρότερου, καλοφτιαγµένου και µε λιγότερο βάρος Επιταφίου, και επέµεναν να στολίσουν εκείνον. Τελικά τον στόλισαν κι αυτόν και έτσι τώρα µέσα στην Εκκλησία βρέθηκαν στολισµένοι δύο Επιτάφιοι, και ο Χριστός, που υποµονετικά περίµενε «ποιος τελικά θα τον µεταφέρει…»
Οι διαπληκτισµοί, και οι θορυβώδεις διαφωνίες των κατοίκων, για τον παλιό και τον νέο Επιτάφιο, δεν είχαν τέλος. Το πείσµα και ο εγωισµός φούντωσε επικίνδυνα και στις δύο οµάδες. Ευτυχώς -συνέχισε ο ιερέας την οµιλία του- που τοποθέτησα το ΣΩΜΑ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ανάµεσα στα ροδοπέταλα στον παλιό Επιτάφιο και ξεκίνησε οµαλά η Περιφορά. Φανταστείτε οι νέοι µε τον µικρότερο Επιτάφιο, θολωµένοι από τα νεύρα και τον θυµό τους, να το «τραβούσαν» ακόµα περισσότερο, και να βλέπαµε δύο στολισµένους Επιταφίους, να περιφέρονται ο ένας µπροστά και ο άλλος πίσω στους δρόµους του χωριού µε ψαλµωδίες, και έχοντας «καταστρέψει» την αγιότητα και τη σπουδαιότητα της Σταύρωσης και Ταφής του Σωτήρα Χριστού. Η σκιά της διαφωνίας των κατοίκων του χωριού, θα έπεφτε βαριά επάνω στο νεκρό ΣΩΜΑ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ». Ευτυχώς προλάβαµε τα χειρότερα, είπε δακρυσµένος ο ιερέας.
Σιγά-σιγά ήρθε στο ταραγµένο χωριό, η αφύπνιση για ηρεµία και γαλήνη. Οι «ζωηροί νέοι» ντροπιάστηκαν για τις παράτολµες πράξεις τους, και επισκέφτηκαν όλοι µαζί τον ιερέα µε σκυµµένο κεφάλι και ζήτησαν συγγνώµη, για όλα αυτά τα δυσάρεστα που είχαν προκαλέσει. Έµειναν µαζί του για αρκετή ώρα, και εκείνος τους συµβούλεψε, σαν πατέρας, για τις Αλήθειες της Ζωής, τονίζοντας ότι, «ο θυµωµένος άνθρωπος δεν τιµωρείται για τον θυµό του, αλλά από τον θυµό του». Τους µίλησε για τις αντιθέσεις και τις δυσµορφίες της κοινωνίας µας, τις οποίες δεν πρέπει να δέχονται χωρίς να τις αναλύσουν και να τις µελετήσουν πολύ καλά.
Τους είπε ότι έκαναν λάθος που αποφάσισαν βιαστικά για θέµατα της Εκκλησίας, χωρίς να συµβουλευτούν τους αρµοδίους για πράγµατα που δεν γνώριζαν, µε συνέπεια να δηµιουργηθεί αυτή η δυσάρεστη κατάσταση, και µάλιστα µέσα στον χώρο της Εκκλησίας, εκεί που όλοι βρίσκουµε παρηγοριά, ελπίδα, και σωτηρία.
Και έτσι τελείωσε φέτος ειρηνικά και η απρόβλεπτη διαµάχη για τους Επιταφίους, που είχε ξεσπάσει από το πουθενά, διογκώθηκε από τα ανόητα πείσµατα και τους προσωπικούς εγωισµούς µερικών νέων ανθρώπων, και γαλήνεψε η θάλασσα της οργής από το βαθύ θρησκευτικό συναίσθηµα που ενέπνευσαν στην ψυχή των νέων, τα φωτισµένα λόγια του καλού Ιερέα!
