Γράφει ο
Χρίστος Αλεξόπουλος
Οικονομολόγος (Harvard)
Συγγραφέας των βιβλίων
GOODBYΕ GREECE – HELLO HELLAS & οραμα hellas (Εκδόσεις Παπαζήση )
Όσοι επενδύουν στα χρηματιστήρια, ακολουθούν δύο βασικούς κανόνες για την προστασία των κεφαλαίων τους. Ρισκάρουν, κατ’ αρχάς, για την απόκτηση κερδών, δίχως όμως να υποκύπτουν στον πειρασμό της επιθετικής κερδοσκοπίας, τοποθετώντας αλόγιστα «όλα τα αυγά τους στο ίδιο καλάθι», κατά τη γνωστή λαϊκή σοφία. Η δεύτερη συμβουλή αφορά στην παραμέριση του εγωισμού με την έγκαιρη διάγνωση κάποιου λάθους για τον περιορισμό των ζημιών.
Οι διεθνείς σχέσεις στη γεωπολιτική προσομοιάζουν με τις χρηματιστηριακές επενδύσεις.
Η ελληνική κυβέρνηση έχει υποπέσει σε δύο σοβαρά λάθη στην εξωτερική πολιτική, τα οποία, αν δεν διορθωθούν έγκαιρα, πιθανόν να επιφέρουν αρνητικές συνέπειες στην πρόοδο του Έλληνισμού. Ιδιαίτερα εν μέσω του τουρκικού αναθεωρητισμού.
Πρώτον: Αναμείχθηκε στα εσωτερικά της Αμερικής και ταυτίστηκε με τη γραμμή του Δημοκρατικού Κόμματος εν όψει εκλογών, χωρίς καμία πρόνοια ασφάλειας για το ενδεχόμενο νίκης των Ρεπουμπλικάνων. Με αποτέλεσμα να βρίσκεται τώρα στη δυσάρεστη θέση των «μη φιλικών συμμάχων» του εκδικητικού Προέδρου Τραμπ, άνευ οποιασδήποτε γέφυρας επικοινωνίας με τον Λευκό Οίκο. Ο πρωθυπουργός μάλλον τζογάρισε από προσωπική φιλοδοξία, αλλά έχασε η πατρίδα μας. Δεν είναι τυχαία η προσφυγή σε ακριβή αμερικανική εταιρεία LOBBY!
Δεύτερον: Η φοβική ελληνική ηγεσία, παραδόξως, αντί ν’ αντιμετωπίσει αποτρεπτικά την επιθετική Τουρκία, «κήρυξε τον πόλεμο εναντίον της Ρωσίας», μιας άλλης ιστορικά φιλικής Μεγάλης Δύναμης. Υπακούοντας υποτελικά στις εντολές του βαθέως αμερικανικού κράτους, του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, επένδυσε όλα τα οικονομικά και στρατιωτικά αυγά της υπέρ της φιλοτουρκικής διεφθαρμένης Ουκρανίας και του αμφιλεγόμενου αυταρχικού ηγέτη Ζελένσκι. Με τέτοιο ενδιαφέρον, που ούτε στην περίπτωση της δικής μας Κύπρου έχουμε δει.
Θα μπορούσε, λόγω της αρχαίας καταπιεζόμενης ελληνικής μειονότητας και χάριν της ενότητας της Ορθόδοξης Εκκλησίας, να διαδραματίσει έναν πιο ισόρροπο και ουδέτερο ρόλο, καταδικάζοντας φυσικά την εισβολή, αλλά παρέχοντας μόνον ανθρωπιστική βοήθεια. Να αδιαφορήσει για την παραδοσιακή αντιρωσική υστερική προπαγάνδα της Ευρώπης και να διαμεσολαβήσει ως ομόδοξο κράτος για την ειρηνική συμφιλίωση δύο ουσιαστικά αδελφικών λαών, τους οποίους σκοπίμως και ιδιοτελώς χώρισε η Δύση, αφού πρόκειται ουσιαστικά περί εμφύλιας σύρραξης. Κάτι που έπραξε επιτυχώς η εχθρική μουσουλμανική γείτων χώρα.
Δυστυχώς, υπονομεύσαμε απερίσκεπτα τα εθνικά συμφέροντά μας, ακόμη και με τον μερικό αφοπλισμό των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου. Η φιλοτουρκική συμπεριφορά της υποκριτικής Δύσης έναντι του Ελληνισμού, ιδίως κατά την εισβολή και κατοχή της Βόρειας Μεγαλονήσου το 1974, αλλά και μετέπειτα σε όλες τις παράνομες ενέργειές της εις βάρος μας, αναιρεί το φανταστικό αφήγημα περί παρόμοιας δυνητικής υποστήριξης της Ελλάδας, στη βάση -δήθεν- της ηθικής και του Διεθνούς Δικαίου.
Πίσω από την «αγάπη» για την Ουκρανία κρύβεται το ιστορικό ρωσικό «μίσος», απότοκο των δυτικών καπιταλιστικών συμφερόντων για την εκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών πόρων της «Μεγάλης Άρκτου». Ούτε ευσταθεί το επιχείρημα περί δημοκρατίας και απολυταρχισμού, αφού δεν υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα στον Πούτιν και τον Ζελένσκι. Όσο για την Τουρκία, εκτιμώ ότι θα συνεχίζει να αποτελεί «το χαϊδεμένο παιδί της Δύσης».
Η χώρα μας, ωστόσο, φαίνεται τυχερή. Διαθέτει μια μοναδική ευκαιρία επανόρθωσης των παραπάνω λαθών για τον περιορισμό των ζημιών στην παγκόσμια διπλωματία. Ουδέν κακόν αμιγές καλού, κατά τη ρήση των προγόνων μας. Ακόμη και ένας «κακός» ηγέτης, είναι ικανός ενίοτε για «καλές» πράξεις, σύμφωνα με την Αριστοτελική ετερογονία των σκοπών.
Ο Πρόεδρος Τραμπ, ως ρεαλιστής εθνικιστής επιχειρηματίας των συμφωνιών κέρδους, διεπίστωσε την οικονομική αδυναμία της Αμερικής και τη ματαιότητα μιας ουκρανικής νίκης ενάντια στη ρωσική πυρηνική υπερδύναμη στο έδαφός της, με ή χωρίς το ΝΑΤΟ. Έτσι προτίμησε να μη διακινδυνεύσει έναν Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο και τάχθηκε υπέρ της διαπραγμάτευσης μιας ειρήνης με τη Ρωσία. Δίχως όμως τη συμμετοχή της Ουκρανίας και της ΕΕ, οι οποίες παραλόγως θέλουν τη συνέχιση του πολέμου μέχρι «τον τελευταίο Ουκρανό και τη διάλυση της Ρωσίας», παρά τη διαμαρτυρία και φτωχοποίηση των λαών τους!
Αποδεχόμενος λογικά την ενοχή του επεκτατικού ΝΑΤΟ στη γενεσιουργό πρόκληση της εισβολής και την προσάρτηση των -ούτως ή άλλως- ρωσόφωνων περιοχών στη Ρωσία, βάσει της επιτευχθείσας στρατιωτικής κατάστασης στο πεδίο, εφαρμόζει ουσιαστικά το κλασικό Θουκυδίδειο Δίκαιο της Ισχύος για τη MΑGA, αντί της ουτοπικής ισχύος του Δικαίου των Ευρωπαίων, διαγνώσκοντας ρεαλιστικά τη μετάβαση του μονοπολικού αμερικανο-κεντρικού διεθνούς συστήματος σε πολυπολικό, με πρόσθετες σφαίρες επιρροής, επίσης, στην Ασία.
Η διαφωνία αυτή μεταξύ Αμερικής και Ευρώπης διχάζει την ενιαία Δύση, ανοίγοντας ένα μεγάλο ρήγμα στην καρδιά της. Η ελληνική κυβέρνηση καλείται, ως εκ τούτου, να πάρει μια σαφή θέση ανάμεσα σε φίλους, συμμάχους και εταίρους. Φοβούμενος ότι ο πρωθυπουργός Μητσοτάκης, ως περισσότερο Ευρωπαίος παρά Έλληνας πολιτικός, θα αυξήσει εγωιστικά τα λάθη του, εισηγούμαι ταπεινά ότι το εθνικό συμφέρον του Ελληνισμού επιτάσσει, αντιθέτως, τη σύνταξη, κατ’ εξαίρεση, με τις ΗΠΑ, ασχέτως αντιπάθειας προς τον Τραμπ και την πολεμική οικονομική πολιτική του.
Η Αμερική, παρά την εξασθένισή της, παραμένει παγκόσμια υπερδύναμη από την οποία εξαρτάται γεωπολιτικά η Ελλάδα. Ιδίως σε αυτή τη φάση υπαρξιακής απειλής από την επιθετική Τουρκία. Προέχει, άλλωστε, η υπεράσπιση της ειρήνης και η ευημερία του λαού μας. Όχι οι εγωισμοί των πολεμοκάπηλων Ευρωπαίων ηγετών, οι οποίοι από προσωπικό συμφέρον αδυνατούν να παραδεχθούν την ήττα τους. Δυστυχώς επέλεξαν τη «λάθος πλευρά της Ιστορίας» και έχασαν! Προτιμούν να απωλέσουν κι’ άλλα, καταστρέφοντας και τη χώρα μας, σαν τους χρεοκοπημένους κερδοσκόπους της Wall Street ή τους ήρωες της αρχαίας ελληνικής τραγωδίας, που βαδίζουν υπερήφανα προς τον… θάνατό τους.
Είναι ανάγκη να συμβάλουμε στην επαναπροσέγγιση Ευρώπης και Ρωσίας προς το αμοιβαίο συμφέρον και γενικό καλό όλων των λαών. Έτσι ήταν τα πράγματα μέχρι τον Πόλεμο της Κριμαιας το 1853. Αρκεί και μόνον η φτηνή ενέργειά της. Μια νέα ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική ασφάλειας με τη συμπερίληψη της χριστιανικής πολιτισμένης Ρωσίας θα αχρήστευε το δαπανηρό ΝΑΤΟ και θ’ απομάκρυνε τη μουσουλμανική γενοκτόνο Τουρκία από την Ευρώπη, πίσω στην Ασία όπου ανήκει. Θα απελευθέρωνε σημαντικούς πόρους για την κοινωνική πρόοδο, την ειρηνική ανθρώπινη συνύπαρξη και την οικολογική προστασία του πλανήτη.
Ποιο είναι το νόημα τελικά ενός νέου ευρωπαϊκού ΝΑΤΟ; Αντί να εξευρωπαϊστεί πολιτισμικά το ΝΑΤΟ, εμείς θα επιτρέψουμε τη μιλιταριστική Νατοποίηση της Ευρώπης με τον επανεξοπλισμό της Γερμανίας, των δυο Παγκοσμίων Πολέμων, και την εισδοχή του αμετανόητου Τούρκου θύτη για την προστασία μας στην ΕΕ; Η ρωσοφοβία θα ενισχύσει την ηγεμονική γερμανοκρατία, την τουρκολαγνεία και τη μουσουλμανοποίηση της Ευρώπης.
Τελικά, μήπως δεν είναι η Ρωσία η πιο επικίνδυνη αντίπαλος για την ασφάλειά μας;
Εδώ διίστανται τα ελληνικά από τα γερμανικά, αγγλικά και γαλλικά συμφέροντα. Και δεν πρέπει να ακολουθήσουμε την ενωσιακή πολιτική. Το κάναμε απερίσκεπτα το 1919, κατόπιν εντολής των δυτικών συμμάχων στην εκστρατεία της Οδησσού, και τιμωρηθήκαμε το 1922 με τη Μικρασιατική Καταστροφή, όταν ο Λένιν υποστήριξε καταλυτικά τον Κεμάλ εναντίον μας.
Το υπαρξιακό πρόβλημα του Ελληνισμού δεν πρόκειται να επιλυθεί, αν δεν πείσουμε την Ευρώπη ότι ο μελλοντικός εχθρός της δεν θα -και δεν πρέπει να- είναι ο Ρώσος αλλά ο νεο-οθωμανός Τούρκος, όπως τον 17ο αιώνα στις πύλες της Βιέννης! Για να θυμηθούμε δε τον Huntington, τον συγγραφέα της «Σύγκρουσης των Πολιτισμών» οι διεθνείς διαφορές πλέον ξαναγίνονται και θρησκευτικές. Ας το προσέξουμε όντας ορθόδοξοι!
