Γράφει ο Γιάννης Μπεθάνης – Από την έντυπη έκδοση της εβδομαδιαίας Αμαρυσίας – 02/05/2026
Tο μοτίβο είναι, λίγο πολύ, ίδιο. Θέλουμε να νομοθετήσουμε κάτι το οποίο γνωρίζουμε ότι θα προκαλέσει αντιδράσεις και αλλάζει προς το χειρότερο μια κατάσταση που για τους δικούς μας λόγους δεν μας εξυπηρετεί να επικρατεί.
Διαλέγουμε κάποιον τρόπο με τον οποίο θα διαρρεύσουμε είτε μέσω των ΜΜΕ είτε «υπηρεσιακώς» τις αλλαγές που θέλουμε να επιφέρουμε. Και περιμένουμε να «μετρήσουμε» αντιδράσεις. Αν είναι έντονες και καθολικές, σπεύδουμε να «μαζέψουμε» τη διαρροή και να κηρύξουμε διάλογο από μηδενική βάση. Και αμβλύνοντας τα «πάθη» με σύμμαχό μας τον χρόνο, θα διαλέξουμε την επόμενη συνθήκη που θα θεωρήσουμε ως κατάλληλη για να επαναφέρουμε στο τραπέζι τις ρυθμίσεις που θέλουμε, αφού πρώτα έχουμε κουράσει τους συνομιλητές μας με διάφορα επικοινωνιακά τερτίπια ή ικανοποιώντας 1-2 «ανώδυνα» αιτήματά τους για να περάσουμε στη συνέχεια τα πιο «επώδυνα».
Ασφαλώς δεν μπορούμε να προδικάσουμε ότι το συγκεκριμένο μοτίβο θα έχει την ίδια κατάληξη στην περίπτωση των εργαζομένων στις δομές προσχολικής αγωγής των Δήμων, ωστόσο η πρακτική που ακολουθείται έως τώρα είναι η ίδια.
Αυτή τη φορά η διαρροή είχε τη μορφή ενός «προσχέδιου» νόμου που κυκλοφόρησε σε υπηρεσιακό επίπεδο, δίχως αριθμούς πρωτοκόλλου και άλλες τέτοιες γραφειοκρατικές επισημότητες, το περιεχόμενο του οποίου «τινάζει στον αέρα» τις δεδομένες μέχρι σήμερα εργασιακές σχέσεις του προσωπικού των δομών με τους Δήμους. Ένα άτυπο έγγραφο δηλαδή το οποίο ο υπουργός Εσωτερικών Θόδωρος Λιβάνιος είχε την άνεση να «απαρνηθεί» ενώπιον των εκπροσώπων της ΠΟΕ-ΟΤΑ, την ώρα που οι εργαζόμενοι φώναζαν έξω από το παράθυρο του γραφείου του την Παρασκευή 24 Απριλίου, έχοντας κατέβει σε απεργία.
Ο υπουργός δήλωσε μάλιστα ότι το περιεχόμενο του προσχεδίου δεν ισχύει και ότι ο διάλογος για το εργασιακό στη δημοτική προσχολική αγωγή θα ξεκινήσει «από μηδενική βάση».
Κι εδώ ακριβώς έχουμε την έμμεση πλην σαφή επιβεβαίωση όσων αναφέραμε παραπάνω. Διότι η κυβέρνηση και ο υπουργός εξακολουθούν να κάνουν λόγο για «διάλογο». Κάτι που σημαίνει ότι εξακολουθούν να θέλουν να αλλάξουν τα πράγματα, απλά τώρα λένε ότι θέλουν «να το συζητήσουν», προφανώς καταλαγιάζοντας τις αντιδράσεις και κερδίζοντας χρόνο για τα περαιτέρω.
Χιλιάδες εργαζόμενες και εργαζόμενοι στους παιδικούς σταθμούς, τα ΚΔΑΠ και τα ΚΔΑΠ-ΜΕΑ και άλλες κοινωνικές δομές, με χιλιόμετρα εμπειρίας στο «κοντέρ». θα αναγκαστούν να ξανακάνουν τα χαρτιά τους για να επαναπροσληφθούν. Την ίδια στιγμή, χιλιάδες περιμένουν να πάρουν τη δική τους ευκαιρία. Όλοι μαζί με έναν κοινό παρονομαστή: την προσωρινή σχέση εργασίας, άρα την εξάρτησή τους από τους Δήμους και την κυβέρνηση, με ότι κι αν αυτό συνεπάγεται. «Ομηρία» από τη μια, «ελπίδα» από την άλλη. Το γνωστό δίπολο που πάντα έχει έναν στόχο: τη συλλογή εκλογικών σταυρών μέσω του πελατειακού κράτους που όσοι ΟΠΕΚΕΠΕ κι αν περάσουν, η ανοσία του δείχνει ανίκητη.
