Συζητώντας με πολλούς φίλους, οι οποίοι έχουν υιοθετήσει αδέσποτα ζωάκια, αυτό που μένει στο τέλος κάθε κουβέντας είναι ένας θαυμασμός στην επιλογή τους. Προσωπικά, έχω επιλέξει συνειδητά να μην προχωρήσω σε μια τέτοια πράξη, παρά το γεγονός ότι τελευταία ο γιος μου έχει αρχίσει να ψελλίζει κάπως μια σχετική επιθυμία.
Ο λόγος, προφανώς, δεν είναι ότι δεν αγαπώ τα ζωάκια. Το αντίθετο, μάλιστα. Όμως, ακριβώς επειδή η επιλογή είναι απόλυτα συνειδητή, δεν τα αντιμετωπίζω ως τρόπαια ή παιχνιδάκια που θα τα παίξω για λίγο καιρό και μετά θα τα αφήσω στην άκρη ή, ακόμα χειρότερα, θα τα πετάξω. Ένα ζώο αποτελεί μέλος της οικογένειας. Έχεις ευθύνες και υποχρεώσεις απέναντί του. Δεν θα ανοίξω την αντιπαραθετική συζήτηση για το ότι είναι «σαν» παιδί σου, όμως, η ουσία είναι συγκεκριμένη. Όχι, κατά τη γνώμη μου, δεν είναι «σαν» παιδί σου, δεν βγήκε από μέσα σου και, όσο και αν πονέσεις αν πάθει κάτι, δεν θα είναι επουδενί ο ίδιος πόνος, όμως, αυτό δεν αναιρεί ότι είναι ένα πλάσμα που έχεις επιλέξει να είναι στη ζωή σου και γι’ αυτό, ναι, οποιαδήποτε απώλεια, θα πονέσει πολύ. Τελεία και χωρίς συγκρίσεις.
Όταν, λοιπόν, κάποιος αποφασίζει να χαρίσει σε αυτά τα πλάσματα ένα σπίτι, μια ζεστασιά και μια αγκαλιά, ναι, είναι επίσης αξιέπαινος και αξιοθαύμαστος. Και, φυσικά, ούτε είμαστε όλοι πλασμένοι για όλα, ούτε είναι αδυναμία το να μην το κάνεις.
Σε κάθε περίπτωση, όμως, τα ζώα, ακόμα και αν δεν τα συμπαθείς – και αυτό αναφαίρετο δικαίωμα είναι – θα το γράψουμε για μυριοστή φορά, ΔΕΝ (κεφαλαίο) έχεις κανένα δικαίωμα να τα κακοποιείς και να τα βασανίζεις. Και αυτό δεν είναι κάποια «τρέλα» των φανατικών ζωόφιλων. Είναι έγκλημα. Είναι κακούργημα. Μιλάμε για ζωές. Και καμία ζωή δεν αφαιρείται από κανέναν, παρά μόνο όταν αποφασίσει η φύση.
Έχοντας γράψει τα παραπάνω, τα δάκτυλα μου πλημμυρίζουν οργή στο πληκτρολόγιο. Γιατί για μια ακόμα φορά, θα διαβάσετε στις σελίδες της ΑΜΑΡΥΣΙΑΣ για μια υπόθεση κακοποίησης αδέσποτων που ξεπερνά και την πιο νοσηρή φαντασία. Κάποιος επέλεξε, λέει, επειδή καθάριζε το οικόπεδό του και βρήκε κάποια νεογέννητα γατάκια, αντί να τα φροντίσει ή αν τα δώσει σε κάποιον αρμόδιο να τα φροντίσει, να τα ξεφορτωθεί. Πώς; Τα έκλεισε σε μια σακούλα, την έσφιξε γερά και τα παράτησε στα σκουπίδια να πεθάνουν.
Δεν μπορώ να ξαναγράψω πόσο νοσηρό μυαλό μπορεί να έχει αυτός που έκανε κάτι τέτοιο. Είναι πλέον εξουθενωτικό ψυχικά. Όμως, θα πρέπει να υπενθυμίζουμε ότι ευτυχώς πια υπάρχουν νόμοι που τιμωρούν αυστηρά τους εγκληματίες. Είπαμε, ο τρόπος που φερόμαστε στα ζώα, αντικατοπτρίζει τον Πολιτισμό μας. Αυτό, δεν είναι Πολιτισμός. Είναι βαρβαρότητα. Και σε εποχές άπειρης αγριότητας, δεν υπάρχει περιθώριο για περισσότερο.
Ο Δήμος, οι εθελοντές, η Αστυνομία κάνουν τρομερή προσπάθεια. Αυτό είναι αναμφισβήτητο. Όμως, δεν αρκεί. Χρειάζεται και ο ανθρώπινος παράγοντας να λειτουργήσει. Και σε αυτό το κομμάτι, λυπάμαι, αλλά δεν μπορώ να ποντάρω το σπίτι που δεν έχω.
Είπαμε. Έχεις κάθε δικαίωμα να μην συμπαθείς τα αδέσποτα ή να μην θέλεις να φιλοξενήσεις κάποιο. Αλίμονο αν δικάζαμε αυτό. Όμως, αυτό που θα καταδικάσουμε είναι η βάναυση και φρικιαστική συμπεριφορά. Δεν είναι παραχώρηση. Είναι έγκλημα. Και τα εγκλήματα πρέπει να πληρώνονται. Με κάθε τρόπο και με πλήρη αυστηρότητα. Σε όλα τα επίπεδα.
