Και πριν πριν αλέκτωρ λαλήσει τρις, η Θεσσαλονίκη έχει βυθιστεί και πάλι σε βαρύ πένθος, λόγω της απώλειας ενός 20χρονου που δέχτηκε πισώπλατα χτυπήματα από μαχαίρι και ξεψύχησε αιμόφυρτος σε κάποιο στενό της Καλαμαριάς.
Δεν μπορώ να είμαι σίγουρος αν τα αίτια είναι οπαδικά, αλλά είναι δεδομένο ότι εντάσσονται σε αυτό που ονομάζουμε νεανική βία.
Το φαινόμενο έχει λάβει ανεξέλεγκτες διαστάσεις ξεπερνώντας και τα στερεότυπα του παρελθόντος αφού πλέον βλέπουμε να εξαπλώνεται τόσο σε εύπορα προάστια όσο και φτωχογειτονιές.
Μέρα με τη μέρα δυστυχώς, αφενός αυξάνεται δραματικά ο αριθμός των περιστατικών και αφετέρου μειώνεται η ηλικία των εμπλεκομένων (θυτών και θυμάτων), αφού πλέον ακόμα και επτάχρονοι έχουν μπει στην «αρένα» μιας όλο και πιο βίαιης παρόρμησης, που εκδηλώνεται με εκφοβισμό, απειλές, ξυλοδαρμούς, ακόμα και σεξουαλική κακοποίηση, με πολλά εξ αυτών να αναρτώνται στο διαδίκτυο, κάνοντας τη ζωή των θυμάτων να μοιάζει με άσχημο εφιάλτη.
Αλήθεια γιατί ένα νέος νιώθει την ανάγκη να κυκλοφορεί με ένα σουγιά στην τσέπη και ποια παρόρμηση τον κάνει να τον τραβάει τόσο εύκολα;
Τα ευχολόγια πάνω από τάφους νέων παιδιών δεν σώζουν την κατάσταση, αλήθεια είδατε πόσο εύκολα ξεχάστηκε ο Άλκης;
Συχνά αναρωτιέμαι γιατί η οικογένεια έπαψε να αποτελεί το «τείχος προστασίας» για τα παιδιά, θύτες και θύματα και τι μπορούμε να κάνουμε σαν γονείς πρωτίστως αλλά και η εκπαιδευτική κοινότητα στη συνέχεια;
Στην εξίσωση βέβαια μπαίνει και η Πολιτεία που καλείται να παίξει το δικό της ρόλο και όχι να παρακολουθεί αμέτοχη την κατάσταση να ξεφεύγει.
Σύμφωνα με τους ειδικούς σημαντικό ρόλο στην έξαρση του φαινομένου έχει να κάνει ότι τα παιδιά και οι έφηβοι δέχονται ποικιλία ερεθισμάτων μέσω της ειδησεογραφίας, των ηλεκτρονικών παιχνιδιών, των κοινωνικών δικτύων και του influencing, τα οποία συχνά δεν είναι κατάλληλα για την ηλικία τους.
Έτσι με τις νέες και τους νέους τού σήμερα να μην ανήκουν πια στη γενιά της τεχνολογίας, αλλά να έχουν περάσει στη γενιά της τεχνητής νοημοσύνης, το ερώτημα που δημιουργείται είναι πώς μπορεί να μπει φρένο στα ερεθίσματα που αναπαράγουν βία
«Μόνο επανεκπαιδεύοντας τον εαυτό μας μπορούμε να διαπαιδαγωγήσουμε» αναφέρει η κορυφαία ψυχαναλύτρια Martha Harris, τονίζοντας την ανάγκη να επαναξιολογούμε στάσεις και να μην επαναπαυόμαστε, ώστε να γινόμαστε καλύτεροι -η καλύτερη εκδοχή μας- για τους νέους.
Κυρίως χρειάζεται να είμαστε παρόντες, να είμαστε καλοί ακροατές και ενεργοί στη ζωή τους, να αλληλεπιδρούμε, να επικοινωνούμε και να αποτελέσουμε το εφαλτήριό τους για έναν καλύτερο κόσμο.
Γιατί αν «χάσουμε» τα παιδιά μας την κρίσιμη περίοδο που διαμορφώνουν προσωπικότητα, χαρακτήρα και αξίες, τότε θα είμαστε και πάλι θεατές σε μια ακόμα «θυσία» ενός νέου Κλεομένη…
