Γράφει ο Γιώργος Αράπογλου– Από την έντυπη έκδοση της Καθημερινής Αμαρυσίας – φύλλο Ν. Φιλαδέλφεια – Ν. Χαλκηδόνα – Φιλοθέη- Ψυχικό- Μεταμόρφωση 23/06/2025
Ανήκω σε μια γενιά που μεγάλωσε έχοντας να διαχειριστεί συνεχώς ενοχές. Ενοχές για τα απωθημένα των γονιών μας που έπρεπε να τα υλοποιήσουμε εμείς. Ενοχές για τα διαφορετικά όνειρά μας, που δεν ταιριάζουν στα «θέλω» όλων. Ενοχές για τα λίγα χρόνια ευημερίας που ζήσαμε πριν οι διαδοχικές κρίσεις διαλύσουν τις ζωές μας. Ενοχές που δεν καταφέραμε να πετύχουμε ούτε τα μισά από όσα ονειρευόμασταν. Ενοχές για όσα δεν μπορούμε να προσφέρουμε στα παιδιά μας. Ενοχές, ενοχές, ενοχές…
Μεγαλώσαμε με μια συνεχή κατηγορία ότι η δική μας γενιά μεγάλωσε στα «πούπουλα», ενώ οι γονείς μας στα απόνερα της Χούντας και οι παππούδες μας σε αυτώ του πολέμου, του εμφυλίου, της ξενιτιάς. Λες και ήταν δική μας ευθύνη να απολογηθούμε για όσα έγιναν χρόνια πριν εμείς γεννηθούμε. Ή λες και δεν έχουμε περάσει εμείς δύσκολα, για να θεωρούμαστε εσαεί ευνοημένοι.
Η γενιά μου πέρασε τα πιο παραγωγικά της χρόνια σε ένα πλαίσιο οικονομικής και κοινωνικής κρίσης, που όμοιά της δεν έχει απαντηθεί σε καιρό ειρήνης. Μια οικονομική κρίση που μετράει πλέον σχεδόν δύο δεκαετίες και δεν δείχνει να αλλάζει προς το καλύτερο. Μια νέα γενιά μεταναστών σε όλα τα μήκη και πλάτη του κόσμου προς αναζήτηση καλύτερης τύχης. Ένα πογκρόμ θλίψης και εξαθλίωσης με την ανεργία να αγγίζει το 30%, σπίτια και περιουσίες να χάνονται και την απόγνωση να οδηγεί σε χιλιάδες αυτοκτονίες. Ως συνέπεια, ήρθε η άνοδος νεοναζιστικών μορφωμάτων και η κοινωνία να οδηγείται σε μια άνευ προηγουμένου κοινωνική και ιδεολογική κρίση. Πολιτικοί εκβιασμοί, κλειστές τράπεζες, αποσταθεροποίηση, εργασιακή ανασφάλεια. Εκεί πάνω ήρθε και κόλλησε η υγειονομική κρίση που διέλυσε κάθε ελπίδα ανάκαμψης. Χιλιάδες νεκροί, εθνικός διχασμός για την αναγκαιότητα των εμβολίων, ένα σύστημα υγείας σε διάλυση και ένα πολιτικό σύστημα που χορεύει πάνω στα πτώματα της αξιοπρέπειάς μας.
Την ίδια ώρα, η Δικαιοσύνη ως θεσμός τείνει να αποτελέσει μια θλιβερή ανάμνηση, η ανασφάλεια εντείνεται, το Κράτος και η Εξουσία λειτουργούν με όρους σικελικών οικογενειών, ο ζόφος βαθαίνει καθημερινά.
Η τεχνολογική «επανάσταση» έφερε την μιντιακή εξέλιξη, με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης από ένα ευχάριστο παιχνίδι και εργαλείο επικοινωνίας, να μετατρέπονται εδώ και χρόνια σε «όπλα» μαζικής πνευματικής και κοινωνικής καταστροφής, ποταμούς χυδαιολογίας και τοξικότητας και μηχανισμούς δολοφονίας προσωπικοτήτων που δεν εξυπηρετούν τις αιμοδιψείς ανάγκες λουδοβίκειας αφοσίωσης των κρατούντων αυτού του έρμου τόπου.
Προσθέστε και την ενεργειακή κρίση που έσφιξε επιπλέον τη μέγγενη της πίεσης για την καθημερινή επιβίωση.
Την ίδια ώρα, ο Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος ή όπως αλλιώς θέλετε να το πείτε με ή χωρίς προφητείες από Αγίους της Ορθόδοξης Εκκλησίας, έχει αρχίσει να πλησιάζει επικίνδυνα.
«Η μοίρα όλης της ανθρωπότητας είναι στα χέρια των ανόητων», όπως χαρακτηριστικά και σε μετάφραση αναφέρει ο στίχος από το επικό τραγούδι “Epitaph”. Άθλιοι, χυδαίοι δισεκατομμυριούχοι, ερίζουν για το ποιος έχει μεγαλύτερη την… παράνοια και ανταλλάσσουν πυραύλους, λες και παίζουν βιντεοπαιχνίδια. Χιλιάδες παιδιά βρίσκουν το θάνατο καθημερινά. Στη Γάζα, στην Ουκρανία, τώρα στο Ιράν. Καλά, για αυτά τα παιδάκια της Αφρικής, για τα οποία μεγαλώσαμε επίσης με ενοχές – να’ τες πάλι οι ενοχές – ότι αυτά πεινούν και εμείς έχουμε το θράσος να μην θέλουμε να φάμε το φαγητό μας, πλέον έχουμε πάθει ανοσία. Δεν ασχολούμαστε καν, λες και δεν υπήρξαν.
Αυτή είναι, μέσες άκρες, η σύντομη ιστορία της γενιάς μου. Μιας γενιάς που φορτώνεται συνεχώς με ενοχές, φταίει δεν φταίει. Και που πλέον, κουβαλάει και τις ενοχές για το τι θα πει στα δικά της παιδιά και πώς θα τα προετοιμάσει να ζήσουν σε έναν κόσμο καλύτερο από αυτόν που δεν καταφέραμε να φτιάξουμε εμείς. Να, πάλι για ενοχές μιλάμε. Αλλά, για ποιον κόσμο, τελικά; Θα υπάρχει αύριο με όλα αυτά που γίνονται; Κι εμείς τι θα έχουμε κάνει για να το αποτρέψουμε; Και ξανά ενοχές για όσα δεν καταφέραμε.
Καμιά φορά αναρωτιέμαι αν οι ιστορικοί του μέλλοντος θα μας αντιμετωπίσουν με οργή για όσα δεν αλλάξαμε ή με συμπόνοια για όσα περάσαμε. Ευτυχώς που δεν πιστεύω στη μετά θάνατον ζωή, γιατί ειλικρινά δεν νομίζω ότι αντέχεται ολόκληρη αιωνιότητα βουτηγμένη κι αυτή σε ενοχές…
