Από την έντυπη έκδοση της εβδομαδιαίας Αμαρυσίας – 21/03/2026
O πόλεμος στη Μέση Ανατολή ήταν βέβαιο ότι γρήγορα θα μεταβληθεί σε πόλεμο… στις τσέπες μας. Τα πρώτα σημάδια φάνηκαν άλλωστε ήδη τις προηγούμενες ημέρες, αλλά η συνεχιζόμενη αύξηση της τιμής του πετρελαίου και η εδραίωση -ως φαίνεται- της τιμής του πάνω από τα 100 δολάρια το βαρέλι, φέρνει ένα ντόμινο ανατιμήσεων στην αγορά που ξεκινάει ασφαλώς από τα καύσιμα. Το πρόβλημα είναι πως και η βενζίνη που ξεπέρασε τα 2 ευρώ το λίτρο δεν πρόκειται να σταματήσει εκεί και πως οι αυξήσεις στα τρόφιμα και τα είδη πρώτης ανάγκης ακολουθούν σαν κρίκοι στην ίδια αλυσίδα.
Τι κάνει λοιπόν η κυβέρνηση για όλα αυτά; Το πρώτο είναι πως αντιλαμβάνεται μάλλον ότι τα μέτρα που ανακοίνωσε αρχικά για την επιβολή πλαφόν στο περιθώριο κέρδους δεν αρκoύν για να συγκρατήσουν το τσουνάμι των ανατιμήσεων. Την ίδια στιγμή, είναι ξεκάθαρο πως οι όποιες αποφάσεις για την ενδεχόμενη μείωση φόρων στα καύσιμα ή και σε άλλα είδη διατροφής και διαβίωσης περνούν μέσα από τις ευρωπαϊκές αποφάσεις. Στη Σύνοδο Κορυφής της Πέμπτης φάνηκε ξεκάθαρα πάντως πως και οι Ευρωπαίοι, εκτός από αμήχανοι, είναι μουδιασμένοι και αδυνατούν να πάρουν σοβαρές πρωτοβουλίες. Η κατάσταση ωστόσο αρχίζει να γίνεται εκρηκτική στο εσωτερικό, αφού οι βενζινοπώλες αρχίζουν τώρα να απειλούν με κινητοποιήσεις λόγω του πλαφόν και το σταυρόλεξο γίνεται ακόμα πιο σύνθετο για την κυβέρνηση…
Κι αν βεβαίως στην κορυφή βρίσκονται τα ζητήματα της καθημερινότητας και πρώτο απ’ αυτά το κόστος διαβίωσης, δεν θα πρέπει να μας διαφεύγει πως υπάρχει και το στρατιωτικό σκέλος. Ενώ η κυβέρνηση διαβεβαίωνε ότι η Ελλάδα δεν σκοπεύει να εμπλακεί με οποιοδήποτε τρόπο στον πόλεμο, η ανακοίνωση του υπουργού Άμυνας Νίκου Δένδια την περασμένη Τετάρτη ότι ελληνικοί πύραυλοι Patriot κατέρριψαν ιρανικούς πυραύλους που στόχευαν δεξαμενές καυσίμων στη Σαουδική Αραβία, συνιστά ασφαλώς μια σημαντική εξέλιξη που ίσως αλλάζει τα δεδομένα.
Το πρακτικό ζήτημα της υπόθεσης πάντως αφορά στην προστασία των ελληνόκτητων πλοίων που βρίσκονται στην περιοχή του Περσικού Κόλπου, με την ανησυχία να είναι έκδηλη και όλοι να παρακολουθούν τις εξελίξεις με κομμένη την ανάσα. Διότι το μεγάλο πρόβλημα σε αυτόν τον πόλεμο -κι αυτό ενδεχομένως δικαιολογεί ως ένα βαθμό και την αμηχανία των Ευρωπαίων- είναι πως ουδείς μπορεί να προβλέψει με ακρίβεια πώς θα εξελιχθεί και, το χειρότερο, πώς και πότε μπορεί να τελειώσει. Με τις συνέπειες βέβαια να είναι ούτως ή άλλως βαριές και να μας συνοδεύουν για αρκετό καιρό, ακόμα κι αφού σιγήσουν τα όπλα.
