«Πείραμα»; Είμαστε το αδύναμο «ποντικάκι» της Ευρωζώνης που χρησιμοποιείται από τους ισχυρούς της Ε.Ε. ως «πειραματόζωο» για ακόμη μεγαλύτερη αφαίμαξη πλούτου, προς όφελος όσων έχουν χάσει πολλά στις διεθνείς κεφαλαιαγορές μέσω των «τοξικών» χρηματιστηριακών – τραπεζικών προϊόντων, που οδήγησαν στην πρωτοφανή οικονομική ύφεση; Ο ασύστολος «φετιχισμός» του χρήματος κατατρώει εσωτερικά το σύστημα, όπως είχε εγκύρως αναλύσει (και όχι προφητεύσει), μελετώντας τον καπιταλισμό ο (ιδιαιτέρως μοδάτος ξανά) Καρλ Μαρξ;
Όπως κι αν θελήσει κάποιος να «διαβάσει» την τρέχουσα κατάσταση στην ελληνική και ευρωπαϊκή οικονομία στη ζώνη της ΟΝΕ, αυτό που αναμφίβολα διαπιστώνει είναι η κοντόφθαλμη, καιροσκοπική προσέγγιση των «μεγαλοσχημόνων» της Ε.Ε. Είναι πασιφανές πως η ελληνική δημοσιονομική κατάσταση δεν συνιστά πραγματικό μείζον πρόβλημα για την Ευρωπαϊκή Ένωση, δεδομένου ότι το δημόσιο χρέος της Ελλάδας αντιστοιχεί μόλις στο 3,6% του δημόσιου χρέους ολόκληρης της Ε.Ε. Το υπόλοιπο… 96,4% είναι ευθύνη των άλλων, των φερόμενων ως περισσότερo «υγιών» εταίρων μας. Το περιβόητο ελληνικό έλλειμμα φθάνει το 12,7% του ΑΕΠ, αλλά -για να μην ξεχνιόμαστε- ο μέσος όρος της ευρωζώνης κυμαίνεται γύρω στο 7% και αυτό των ΗΠΑ αγγίζει το 12,5%.
Πέρα από τις πασιφανείς και ομολογημένες αδυναμίες της ελληνικής οικονομίας, πέρα από την κατασπατάληση των κοινοτικών πόρων που εισέρρεαν επί τριακονταετία στη χώρα, το να δοθεί μια έμπρακτη ανάσα στην ελληνική οικονομία, διά της έκδοσης ευρω-ομόλογου και όχι να απαιτείται «εδώ και τώρα», η οικονομική «εξόντωση» μεγάλου τμήματος του πληθυσμού της, είναι σαφώς «πολιτική επιλογή», με στόχο να σταλεί το μήνυμα και στους άλλους δημοσιονομικά «ασθενείς» της ευρωζώνης, πως η όποια χείρα βοηθείας που προσδοκούν από τους «ισχυρούς» της Ε.Ε., για να δοθεί προϋποθέτει άρδην αλλαγή των πολιτικών ισορροπιών και συσχετισμού δύναμης στην ευρωζώνη, τέτοια, που εκ των πραγμάτων θα οδηγήσει στην αναθεώρηση/κατάργηση των «οσίων και ιερών» της Συνθήκης του Μάαστριχτ.
Ωστόσο, πέρα από τις κεντρικές πολιτικές επιλογές στην Ε.Ε., το «πακέτο» για την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ (και με δεδομένο ότι η Νέα Δημοκρατία θα βρίσκεται αμυνόμενη και σε ημικωματώδη κατάσταση για αρκετό καιρό ακόμα), αναμένεται ακόμη σκληρότερο και σε σαθρό έδαφος. Γιατί πέρα από τη γενική παραδοχή και συναίνεση στο «αλλάζουμε ή βουλιάζουμε», που -δημοσκοπικά τουλάχιστον- δείχνει να αποδέχεται η πλειονότητα της ελληνικής κοινωνίας, η εκτόξευση της ανεργίας στο 25% – 30% (σήμερα ανεπισήμως υπολογίζεται γύρω στο 17%) και η συρρίκνωση της κατανάλωσης, δημιουργούν συνθήκες φτώχειας για πολύ μεγάλη μερίδα του πληθυσμού, τέτοιες που έχει να δει η χώρα από τη δεκαετία του 1960. Ήδη τα δεδομένα της ελληνικής οικονομίας τελούν και υπό νέα (!) αναθεώρηση, καθώς η Κομισιόν προβλέπει πια ύφεση, με συρρίκνωση του ΑΕΠ κατά 1,5%-2% το 2010.
Κάπου εδώ αρχίζουν οι «διαρροές» από την κυβέρνηση, ότι «πιέζεται» να λάβει μέτρα όπως η κατάργηση του 14ου μισθού ή του 7% των συνολικών εισοδημάτων, η αύξηση των συντελεστών του ΦΠΑ κατά δύο μονάδες και η νέα αναπροσαρμογή σε ποσοστό 19% με 20% του φόρου στα καύσιμα, αλλά και η άρση της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων (που προβλέπεται και εκ του Συντάγματος, όπως διαβεβαίωσε ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, Θόδωρος Πάγκαλος). Η κατάσταση είναι πραγματικά άσχημη, αλλά και τίποτε δεν φαίνεται να την εμποδίζει να γίνει ακόμη χειρότερη – ούτε καν η διεθνής «υπερκινητικότητα» του πρωθυπουργού…
Μαρία Ζαρίφη
