Η συνολική κριτική που ασκήθηκε για τη «διευθέτηση» του ελληνικού χρέους στη Σύνοδο Κορυφής που διεξήχθη την προηγούμενη εβδομάδα, εκ των πραγμάτων δεν θα μπορούσε παρά να είναι συγκρατημένη. Δεν είναι τυχαία η «αφωνία» της Νέας Δημοκρατίας, για πολλές ώρες αμέσως μετά την ολοκλήρωση της Συνόδου Κορυφής και την εξαγγελία της συμφωνίας, με τον Γιώργο Παπανδρέου στην κοινή συνέντευξη Τύπου να πλαισιώνεται από τον Βαν Ρομπάι και τον Μανουέλ Μπαρόζο.
Πέρα από την υπερβολή των «άστοχων» κυβερνητικών πανηγυρισμών και τη σχετική «κατήφεια» της αξιωματικής αντιπολίτευσης, γιατί η διαπραγμάτευση δεν πήγε τόσο χάλια όσο «προσδοκούσε», ώστε να επιταχυνθεί η αλλαγή φρουράς στον ελληνικό πρωθυπουργικό θώκο και ο Αντώνης Σαμαράς να συναντήσει αυτό που οι… «μοίρες» τού έχουν τάξει, οι αντιδράσεις των υπολοίπων κομμάτων ήταν προβλέψιμες και αναμενόμενες, ανεξαρτήτως των αποτελεσμάτων της συνόδου.
Προέχει το εσωτερικό πολιτικό παίγνιο και το μοίρασμα των όποιων «κουκιών» – πόσο μάλλον που άπαντες εκτιμούν πως η κυβέρνηση δεν στέκεται καλά στα πόδια της, ενώ το χάσμα μεταξύ «παραδοσιακών» ΠΑΣΟΚων και των πρώην «εκσυγχρονιστών» και νυν… «νεοφιλελεύθερων εξαπτέρυγων» περί τον Γιώργο Παπανδρέου, διευρύνεται συστηματικά.
Η αλήθεια είναι πως με τη συμφωνία κορυφής και το «ψιλό κούρεμα» του χρέους, η χώρα απλώς αποσωληνώθηκε, πλην όμως παραμένει στην εντατική – και θα παραμείνει τουλάχιστον ως το 2014, οπότε εκτιμάται ότι θα αρχίσουν να αποδίδουν οι μεγάλες «μεταρρυθμίσεις», αν και όποτε ολοκληρωθούν.
«Ο Γιώργος Παπανδρέου πήρε άριστα ως… υπουργός Εξωτερικών, μένει να δείξει τι μπορεί να κάνει και ως πρωθυπουργός», ψιθυρίζουν ειρωνικά οι άσπονδοι φίλοι του, εντός (γιατί υπάρχουν και τέτοιοι) και εκτός ΠΑΣΟΚ. Το ίδιο ισχύει και για τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης και υπουργό Οικονομικών, Βαγγέλη Βενιζέλο, για τον οποίο οι ίδιοι «κύκλοι» ψιθυρίζουν, πως ναι μεν είναι βαθιά πολιτικό ον και δεινός ρήτορας και διαπραγματευτής, αλλά τώρα πλέον, που θα κληθεί να παραγάγει έργο στο κρισιμότατο υπουργείο Οικονομικών, καλείται να ξεπεράσει τον… εαυτό του και να δείξει ότι εκτός από «επαρκής ισορροπιστής ως εποπτεύων» -με βάση τα έως τώρα πεπραγμένα του σε ποικίλους υπουργικούς θώκους, από το 1993 και μετά- μπορεί να αναδειχθεί και σε ικανό «manager», που μπορεί να εμπνεύσει και να διαμορφώσει στρατηγική.
Η αλήθεια είναι πως το παλαιό ΠΑΣΟΚ και το ισχυρό ένστικτο πολιτικής επιβίωσής του είναι αυτή τη στιγμή το κυριότερο εμπόδιο της κυβέρνησης, στην προσπάθειά της να εφαρμόσει τις δεσμεύσεις της έναντι των «εταίρων» – πιστωτών, έτσι όπως αυτές αποτυπώνονται στο Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα.
Η αλήθεια είναι επίσης πως τα δημοψηφίσματα για μείζονα ζητήματα μεταρρυθμίσεων που εξήγγειλε ο Γιώργος Παπανδρέου για το φθινόπωρο, αυτό τον σκόπελο θα επιχειρήσουν να υπερβούν πρωτίστως. ‘Ηδη, ο αρμόδιος υπουργός Εσωτερικών Χάρης Καστανίδης έχει έτοιμο το σχετικό νομοθετικό πλαίσιο.
Ωστόσο, η όξυνση της επίθεσης ενάντια στη Νέα Δημοκρατία και προσωπικά τον Αντώνη Σαμαρά, από τον ίδιο τον πρωθυπουργό, με την ατάκα – σύνθημα «θέλει να γίνει πρωθυπουργός της δραχμής», προμηνύει πως το χαρτί των εκλογών παραμένει ορθάνοιχτο… Μόνο που η «απειλή» περισσότερο στρέφεται προς το εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ, παρά προς τον πρόεδρο της Ν.Δ., που ευλόγως προσδοκά να πέσει η κυβέρνηση σαν «ώριμο φρούτο», αλλά και ότι θα πετύχει καλύτερο εκλογικό σκορ, απ’ ό,τι η Νέα Δημοκρατία του Κώστα Καραμανλή…
