Όλοι σε αυτή την αίθουσα έχουμε συνείδηση ότι η χώρα βρίσκεται σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι. Θα προχωρήσει επιτέλους αποφασιστικά στις αλλαγές που έχει ανάγκη ο τόπος ή θα παραμείνει εγκλωβισμένη στις μικροκομματικές και παλαιοκομματικές νοοτροπίες που μας έφεραν στο χείλος της καταστροφής;
Η δημόσια συζήτηση για την απελευθέρωση των αδειών των ιδιοκτητών ταξί, μας φέρνει αντιμέτωπους με όλα τα κρίσιμα ερωτήματα στα οποία οφείλουμε να απαντήσουμε ξεκάθαρα χωρίς υποκρισίες, χωρίς βολικές αμφισημίες, χωρίς τη συνήθη διγλωσσία του παρελθόντος. Και πρέπει να γίνει σαφές ότι από το πώς θα απαντήσουμε ως πολιτικό σύστημα και ως κοινωνία, θα κριθεί όχι μονό το συγκεκριμένο θέμα των ταξί, αλλά και η ίδια η πολιτεία που οικοδομούμε στη νέα εποχή που ξεκινά μετά τη Μεταπολίτευση.
Για εμάς, για την κυβέρνηση, 4 είναι οι βασικοί άξονες, οι βασικές αρχές πάνω στις οποίες οργανώνουμε την πολιτική μας.
Η προάσπιση του δημοσίου συμφέροντος
Προασπίζουμε ή όχι το δημόσιο συμφέρον με την πολιτική της απελευθέρωσης;
Το σημερινό σύστημα δεν εξυπηρετεί το επιβατικό κοινό, Έλληνες και τουρίστες, οι οποίοι δεν απολαμβάνουν ποιοτικές υπηρεσίες. Δεν εξυπηρετεί και τους εργαζόμενους οδηγούς, οι οποίοι συμπιέζονται, αναγκαζόμενοι να εργάζονται με όλο και χαμηλότερη αμοιβή. Για αυτό ακριβώς, τόσο οι φορείς και οι επιχειρήσεις του τουρισμού όσο και οι εκπρόσωποι των εργαζομένων τάσσονται ρητά και κατηγορηματικά υπέρ της απελευθέρωσης, ενώ αντιδρούν μόνο οι ιδιοκτήτες. Ποια είναι η πολιτική που υπηρετεί το δημόσιο συμφέρον; Αυτή που θα επιτρέψει να εξυπηρετηθούν ποιοτικά και οικονομικά οι χρήστες των υπηρεσιών ταξί και να προστατευθούν όσοι εργάζονται και απασχολούνται στον κλάδο.
Η διατήρηση της υπάρχουσας κατάστασης τι σημαίνει; Αγοραπωλησίες αδειών με «μαύρα» χρήματα, άρα φοροδιαφυγή. Αφήνοντας την κατάσταση ως έχει, ουσιαστικά προωθούμε την παραοικονομία με τη σφραγίδα του κράτους και, παράλληλα, σταματάμε μια αναπτυξιακά αναγκαία πολιτική, αποτυγχάνουμε να βελτιώσουμε την παροχή υπηρεσιών, αλλά και αποκλείουμε την πρόσβαση στην αγορά εργασίας, την ίδια στιγμή που η απασχόληση συνιστά το μεγαλύτερο πρόβλημα της κοινωνίας.
Συνοψίζω: Το άνοιγμα, προφανώς με όρους και κανόνες, υπηρετεί την ανάπτυξη και τον ανταγωνισμό, άρα υπηρετεί το επιτακτικό δημόσιο συμφέρον.
Η απελευθέρωση με κανόνες πατάσσει την φοροδιαφυγή, άρα υπηρετεί το επιτακτικό δημόσιο συμφέρον.
Το άνοιγμα με κανόνες τονώνει την απασχόληση, άρα υπηρετεί το επιτακτικό δημόσιο συμφέρον.
Η προώθηση προοδευτικών μεταρρυθμίσεων
Υπάρχει το ερώτημα είναι προοδευτική ή νεοφιλελεύθερη η πολιτική του ανοίγματος;
Αν το επάγγελμα, παραμείνει κλειστό, τι πετυχαίνουμε; Προστατεύουμε τα αδικαιολόγητα προνόμια των λίγων- και δεν μιλώ βέβαια για το σύνολο των ιδιοκτητών ταξί, γιατί δεν είναι όλοι ίδιοι- και όχι τα δικαιώματα των πολλών. Είναι άλλο θέμα να λάβουμε υπόψη μας τον σημερινό κάτοχο άδειας και άλλο να μην θέλουμε εν ονόματί του να αλλάξουμε ουσιαστικά τίποτα και να αφήσουμε τα πράγματα ως έχουν.
Τι θέλουμε λοιπόν; Να συντηρήσουμε μια τέτοια κατάσταση; Η αγορά των ταξί είναι εδώ και δεκαετίες κλειστή, αδιαφανής και αναποτελεσματική. Αυτά θέλετε να συνεχίσουν να γίνονται κυρίες και κύριοι συνάδελφοι της αντιπολίτευσης; Για μας προοδευτική μεταρρύθμιση είναι αυτή που υπηρετεί την κοινωνία, αυτό που υπηρετεί τους εργαζομένους, αυτή που υπηρετεί την κοινωνική δικαιοσύνη.
Και για να τελειώνουμε και με μια ακόμα υποκρισία. Καρτέλ δεν φτιάχνει η απελευθέρωση, καρτέλ είναι σήμερα οι λεγόμενοι μαντράδες εκμεταλλευτές με τις δεκάδες άδειες.
3. Το ζήτημα της κοινωνικής δικαιοσύνης
Είναι κοινωνικά δίκαιο ή όχι το άνοιγμα του επαγγέλματος;
Ακούμε όλες αυτές τις μέρες κάποιους να ζητούν από την κυβέρνηση να μην εφαρμόσει το νόμο που η Βουλή ψήφισε. Τους ρωτώ: έχουν αναλογιστεί ότι την ίδια ώρα όλος ο ελληνικός λαός επωμίζεται τεράστια βάρη –που πολλές φορές δεν του αναλογούν- προκειμένου να διασωθεί η χώρα; Και οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι και οι επαγγελματίες και οι επιχειρήσεις πλήττονται ιδιαίτερα από την οικονομική κρίση. Τι ηθικό έρεισμα έχει μια πολιτική που εμφανίζεται άτεγκτη με τους αδύναμους και ευέλικτη με όσους πλήττουν με έκνομες ενέργειες το δημόσιο συμφέρον; Οι ιδιοκτήτες αδειών δεν οφείλουν και αυτοί να επωμιστούν ένα μέρος του κόστους της προσπάθειας για την αναπτυξιακή επανεκκίνηση της χώρας, μαζί με τους εργαζόμενους; Επειδή δεν λογαριάζουν το κοινωνικό κόστος των ενεργειών τους θα τους επιβραβεύσουμε; Πώς θα πείσουμε τους πολίτες μετά, όταν θα μας έχουν δει να κάνουμε πίσω λόγο πιέσεων;
4. Το ερώτημα της αξιοπιστίας και της συνέπειας
Είμαστε συνεπείς ή όχι με τις δεσμεύσεις μας, με τις ίδιες τις αποφάσεις μας;
Ψηφίσαμε ήδη έναν νόμο, τον οποίο δεν έχουμε κανένα δικαίωμα να μην εφαρμόσουμε. Μόνο αυτή η στάση είναι συμβατή με ένα κράτος ευνομίας, με ένα κράτος κανόνων και όχι ένα κράτος εξαιρέσεων. Και το λέω ξεκάθαρα σε όσους νομίζουν ότι θα υποκύψουμε σε πιέσεις και σε εκβιασμούς: δεν πρόκειται να κάνουμε πίσω. Το άνοιγμα με κανόνες θα προχωρήσει. Μέσα από διάλογο, αλλά θα προχωρήσει. Αυτό άλλωστε δήλωσε πρόσφατα και ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου.
Όταν μιλάμε για απελευθέρωση επαγγέλματος, εννοούμε απελευθέρωση του επαγγέλματος. Επιτέλους, η αξιοπιστία μας ως πολιτεία πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι είναι μείζον αγαθό. Και στο εσωτερικό και στο εξωτερικό. Ποιον νομίζουμε ότι κοροϊδεύουμε όταν άλλα ψηφίζουμε και άλλα εφαρμόζουμε. Τους πολίτες; Τους εταίρους μας στο εξωτερικό; Κανέναν δεν κοροϊδεύουμε. Απαξιώνουμε το πολιτικό σύστημα, καταρρακώνουμε την εμπιστοσύνη όλων, υπονομεύουμε τις ίδιες μας τις αξίες.
Όπως πολύ καλά γνωρίζετε όσοι έχετε παρακολουθήσει τα αποτελέσματα των επισήμων συναντήσεων διαλόγου που έχουν ήδη πραγματοποιηθεί με την Ομοσπονδία ιδιοκτητών ταξί, το υπουργείο, όταν το προσεχές διάστημα γνωστοποιήσει τη συνολική πρόταση και τους κανόνες που θα διέπουν την απελευθέρωση του συγκεκριμένου επαγγέλματος, θα τους δώσει εύλογο και επαρκή χρόνο προκειμένου να επισημάνουν τα σημεία στα οποία συμφωνούν και τα σημεία στα οποία διαφωνούν. Μέχρι τότε είναι παντελώς αδικαιολόγητη κάθε μορφή κινητοποίησης και μάλιστα με θύμα το κοινωνικό σύνολο και την τουριστική οικονομία.
