Παρά τη ρευστότητα στο πολιτικό σκηνικό, τα περιθώρια αυτοδυναμίας φαίνεται να είναι περιορισμένα για τη ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, με πολύ πιθανό το ενδεχόμενο να οδηγηθούμε ξανά σε πολυκομματική κυβέρνηση συνεργασίας. Ποια είναι η άποψή σας; Θα έπρεπε το ΠΑΣΟΚ να δώσει ψήφο εμπιστοσύνης σε μια κυβέρνηση με πρωθυπουργό τον Αντώνη Σαμαρά; Υπό ποιες προϋποθέσεις θα μπορούσε να υπάρξει κυβέρνηση «μεγάλου συνασπισμού», κατά τα γερμανικά πρότυπα;
Στις εκλογές «μιλά» ο λαός. Εάν όμως οι Έλληνες πολίτες δεν δώσουν σε κανένα κόμμα αυτοδυναμία, τότε θα μπορούσε να υπάρξει μια νέα εντολή για κυβέρνηση Λουκά Παπαδήμου. Στη βάση όμως πια συγκεκριμένου προγράμματος, με συγκεκριμένες δεσμεύσεις για τη χώρα, την οικονομία, την κοινωνία, την ανάπτυξη.
Σαφείς και καθαρές δεσμεύσεις, με στόχο την οριστική ανάκαμψη της χώρας και του βιοτικού επιπέδου των Ελλήνων.
Πολλοί συνάδελφοί σας στο ΠΑΣΟΚ εξέφρασαν «ενοχές» και «αποτροπιασμό» για τη συνύπαρξη του Κινήματος με τον ΛΑΟΣ στην κυβέρνηση. Ποια είναι η δική σας θέση; Υπάρχει ενδεχόμενο να οδηγηθείτε σε τέτοια «επιλογή» και μετά τις εκλογές;
Η σημερινή κυβέρνηση Παπαδήμου είναι μια «πολεμικού» χαρακτήρα κυβέρνηση, με στόχο τη διαχείριση της κρίσης και την οριστική διασφάλιση της ομαλής πορείας της χώρας μέσα στη ζώνη του ευρώ.
Είναι άλλο όμως αυτό και άλλο μια ευρύτερου χρονικού ορίζοντα προγραμματική κυβέρνηση, όπου οι διαφωνίες μας με τον ΛΑΟΣ είναι μεγάλες και δεδομένες. Άρα, δεν οδηγούμαστε σε κάτι ανάλογο.
Κάνοντας μια συνολική αποτίμηση της κυβερνητικής πορείας του ΠΑΣΟΚ, πού και γιατί απέτυχε η κυβέρνηση Παπανδρέου, τόσο ως προς τις δεσμεύσεις της προς την Ε.Ε. και το ΔΝΤ, όσο και προς τις υποσχέσεις της στον ελληνικό λαό; Τι θα μπορούσε/έπρεπε να έχει γίνει αλλιώς κατά τη γνώμη σας;
Δυσκολίες θα υπάρχουν, ούτως ή άλλως, σε μια χώρα που ήταν στα πρόθυρα της χρεοκοπίας. Όμως, στην πορεία που αναγκαστικά επιλέξαμε, έγιναν και λάθη.
Πρώτον, γιατί δεν θέσαμε το νέο πλαίσιο των πολιτικών στην κρίση του ελληνικού λαού, δεν ενημερώσαμε διεξοδικά για το ποια πραγματικά ήταν η κατάσταση και δεν απαιτήσαμε από τη Ν.Δ. να αναλάβει το μέρος των ευθυνών που της αναλογούσε.
Δεύτερον, γιατί δείξαμε αναποτελεσματικότητα και φόβο σε σειρά αναγκαίων διαρθρωτικών αλλαγών, με αποτέλεσμα να καταφύγουμε στα αρνητικά οριζόντια εισπρακτικά μέτρα.
Και τρίτον, γιατί πολλά πρόσωπα σε καίριες θέσεις της εκτελεστικής εξουσίας δεν ήταν επαρκή και κατάλληλα ή έθεσαν τη δική τους πολιτική agenda ως προτεραιότητα, αντί αυτής που είχε ανάγκη η χώρα.
Και για να μη πει κανείς για «μετά Χριστόν προφήτες» -που είναι και της μόδας σήμερα- θυμίζω ότι στη διάρκεια της διετίας δεν δίστασα να συγκρουσθώ με αντιλήψεις και πρόσωπα -ακόμη και υπουργούς- που ευθύνονται για το έλλειμμα αποτελεσματικότητας σε συγκεκριμένους τομείς, καλώντας και δημόσια «όσους δεν μπορούν, να παραιτηθούν».
Ο Γιώργος Παπανδρέου υποστηρίζει ακόμη και σήμερα ότι καλώς έπραξε με την πρωτοβουλία του δημοψηφίσματος, που οδήγησε στην κυβέρνηση Παπαδήμου. Ποια είναι η δική σας εκτίμηση;
Δεν έχω την ίδια άποψη, αν και γενικά είμαι υπέρ των δημοψηφισμάτων. Κι’ αυτό γιατί ειδικά σε εκείνη την ασταθή φάση δεν έπρεπε να δοθεί στους εταίρους μας η εικόνα «κινδύνου» για το σύνολο της ευρωζώνης. Χρειαζόταν ίσως καλύτερη συνεννόηση. Όμως ο καιρός θα δείξει….
Εν ονόματι της «σωτηρίας της πατρίδας», η Ελλάδα βρίσκεται για 5ο συνεχή χρόνο σε ύφεση, γεγονός πρωτοφανές στα διεθνή οικονομικά χρονικά. Τι πρέπει να γίνει για να ανακοπεί η πρωτοφανής καθίζηση; Ποιες πρωτοβουλίες – προτάσεις πρέπει να πάρει το ΠΑΣΟΚ προς αυτή την κατεύθυνση;
Πρώτα πρέπει να σταθεροποιηθεί η χώρα. Δεν είναι εύκολο να προσδοκάς πολλές και μεγάλες επενδύσεις σε μια χώρα για την οποία διεθνώς υπάρχουν οι γνωστές αμφιβολίες και η δυσμενής κριτική.
Βεβαίως και σε αυτές τις συνθήκες, πρέπει άμεσα να αξιοποιήσουμε το ΕΣΠΑ, να ανοίξουμε τις «αγορές», να πάρουμε μέτρα ενίσχυσης της ανταγωνιστικότητας, να προχωρήσουμε τις εκκρεμότητες στα έργα υποδομών, να αξιοποιήσουμε τη δημόσια περιουσία.
Από ’δω και πέρα, όμως, χρειάζεται να επεξεργαστούμε ένα νέο μοντέλο ανάπτυξης της χώρας, που δεν θα στηρίζεται πια στον κρατισμό, τον υπερδανεισμό, την υπερκατανάλωση, αλλά θα αξιοποιεί και θα στηρίζεται στον ανταγωνισμό, την εξωστρέφεια, την καινοτομία, τη νεανική επιχειρηματικότητα, τους ήδη βασικούς τομείς -τουρισμός, ναυτιλία, αγροτική παραγωγή, εμπόριο- όσο και στους νέους που δημιουργούνται -ενέργεια, περιβάλλον, πληροφορική κ.ά.
Αυτά απαιτούν και δύο βασικά ζητήματα. Πρώτον, τη ριζική αλλαγή του φορολογικού, ώστε να δημιουργηθούν ισχυρά κίνητρα για την επιχειρηματικότητα και τις νέες επενδύσεις..
Δεύτερον, την προώθηση -με ισχυρά κίνητρα- νέων ευκαιριών επιχειρηματικότητας στην Περιφέρεια, με αξιοποίηση νέων μορφωμένων ανθρώπων σ’ αυτές.
Αυτή τη στιγμή είναι σε εξέλιξη διαβουλεύσεις για τη μείωση του κατώτατου μισθού στον ιδιωτικό τομέα, αλλά και την κατάργηση του 13ου και 14ου μισθού, όπως φέρεται να απαιτεί η τρόικα. Με δεδομένη την άρνηση της ΓΣΕΕ να συναινέσει σε οποιοδήποτε τέτοιο ενδεχόμενο, στις συζητήσεις των «κοινωνικών εταίρων» φαντάζει πιθανό να αρθεί το αδιέξοδο με πράξη νομοθετικού περιεχομένου της κυβέρνησης Παπαδήμου. Ποια θα είναι η θέση σας; Θα στηρίξετε τη μείωση του κατώτατου μισθού και την κατάργηση του 13ου και 14ου μισθού ή όχι; Ποιο κατά την κρίση σας πρέπει να είναι το «ισοδύναμο» που θα οδηγήσει σε βελτίωση της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας;
Πρώτον, μην προεξοφλούμε ότι δεν θα υπάρχει συνεννόηση των κοινωνικών εταίρων. Μια κοινή παρέμβασή τους στις εξελίξεις στην οικονομία θα ήταν ιδιαίτερα θετική. Θα δημιουργήσει προωθητική δύναμη για τη χώρα, θα λειτουργήσει διασφαλιστικά για τα συμφέροντα των εργαζομένων, αλλά και των ελληνικών επιχειρήσεων. Αυτό επιδιώκουμε και όχι τη δήθεν «εύκολη», αλλά επώδυνη λύση της πράξης νομοθετικού περιεχομένου.
Από εκεί και πέρα έχω τονίσει ότι δεν ψηφίζω μείωση ή κατάργηση του κατώτερου μισθού των 750 ευρώ. Οι δηλώσεις μου ισχύουν όπως ακριβώς έγιναν. Και προσθέτω ότι δεν είναι δυνατόν να στηρίξεις την ανταγωνιστικότητα, της οικονομίας κύρια σε μία νέα επιβάρυνση των εργαζομένων και δη των χαμηλόμισθων. Αυτό δεν είναι στρατηγικά αποδεκτό και θα οδηγήσει σε μεγαλύτερη ύφεση και ανεργία.
