«Η σωτηρία της ψυχής είναι πολύ μεγάλο πράγμα, σαν ταξιδάκι αναψυχής μ’ ένα κρυμμένο τραύμα». Με τον υπέροχο πασίγνωστο στίχο της Λίνας Νικολακοπούλου σε μουσική Σταμάτη Κραουνάκη που ερμηνεύει η Άλκηστις Πρωτοψάλτη, θα συνοδεύσουμε σήμερα τη συνάντησή μας στους 2012 ΟνειρόΚυκλους. Στη συχνότητα, όπου επιστρατεύονται εκείνα τα Ανθρώπινα συναισθήματα, τα οποία αντιπαλεύουν: κτηνωδία, αναλγησία, αδικία, αδιαφορία, εγωκεντρισμό, προδοσία, δουλικότητα και τα λοιπά δεινά, τα οποία μαστίζουν τις ανθρώπινες κοινωνίες.
Περιγράφει η Θέμις Μαυραντή
ΡΑΔΙΟ ΑΝΤΑΡΑ. Εδώ που πιστεύουμε πως… «Η σωτηρία της ψυχής είναι πολύ μεγάλο πράγμα…» Κι επειδή το πιστεύουμε -για λόγους που δεν είναι της παρούσης να τους κουβεντιάσουμε- θα σας διαβάσω σήμερα επιστολή την οποία έστειλε μία γυναίκα Ελληνίδα, σε μια γυναίκα Γαλλίδα και αφορά σε κάποιαν άλλη γυναίκα. Η επιστολή αναρτήθηκε στις 4/01/2012 στο www. Styx.gr υπό τον τίτλο:
Επιστολή στην Κάρλα Μπρούνι από την εξαδέλφη της Μαρίας Κάλλας. Διαβάζω λοιπόν…
Όσο υπάρχουν άνθρωποι
Aξιότιμη Κυρία Προέδρου
Δεν με γνωρίζετε.
Είμαι τραγουδίστρια της όπερας και λογοτέχνις.
Ο λόγος που απευθύνω επιστολή σ’ εσάς είναι γιατί πρώτον είστε Γυναίκα, είστε νέα, είστε Μητέρα. Έχετε ευρύτητα πνεύματος, αγαπάτε την Τέχνη και σίγουρα αγαπάτε τον Άνθρωπο. Και πιστεύω ότι με τις ευαισθησίες που έχετε, θα προσπαθήσετε να βοηθήσετε στον αγώνα μιας άλλης νέας γυναίκας που γεννήθηκε μέσα στην Τέχνη -δεν εννοώ εμένα- και που αυτή τη στιγμή ζει ένα δράμα και δεν έχει άλλον τρόπο να βοηθηθεί από το να της συμπαρασταθούμε άλλες γυναίκες που μπορούμε να μιλήσουμε, να δράσουμε, να απαιτήσουμε την άρση μιας αδικίας που δεν θα πρέπει να παραταθεί και, το χειρότερο, να επαναληφθεί.
Δεν γνωρίζετε τη γυναίκα αυτή, όπως δεν γνωρίζετε κι εμένα. Σας παραθέτω τη μικρή της ιστορία για να καταλάβετε. Καίτοι δεν θέλω να εκμεταλλευθώ τον χρόνο σας, σας παρακαλώ, διαβάστε με. Θα δείτε ότι αξίζει να διαθέσετε λίγο χρόνο για μια άγνωστή σας στην Ελλάδα.
Πρόκειται για την Κωνσταντίνα Σταφέτα, κόρη εκλεκτού συναδέλφου μου, πρωταγωνιστού τενόρου στην Εθνική Λυρική Σκηνή των Αθηνών. Η Κωνσταντίνα, δεύτερο παιδί πολύτεκνης οικογένειας, είναι Διπλωματούχος Καθηγήτρια Χορού – Πιάνου και Ανωτέρων Θεωρητικών της Μουσικής. Από το 2003 εργαζόταν στην Εθνική Λυρική Σκηνή στο Τμήμα Αρχειακών Συλλογών, με συμβάσεις ορισμένου χρόνου.
Η απασχόλησή της εκεί σε πολλά βοήθησε μέσω της εξειδικευμένης εργασίας της, λόγω των γνώσεών της και του πάθους της για το Λυρικό Θέατρο, που από παιδί αγάπησε, παρακολουθώντας την εκεί σταδιοδρομία του μπαμπά της.
Όμως, πριν δυο χρόνια διαγνώστηκε ότι αυτή η δυναμική, χαμογελαστή νέα γυναίκα πάσχει από ΣΚΛΗΡΥΝΣΗ ΚΑΤΑ ΠΛΑΚΑΣ…
Καταλαβαίνετε, Κυρία, τι χτύπημα είναι αυτό. Και στις 31/7/2011, η σύμβασή της έληξε και απελύθη από την εργασία της. Ο πατέρας της και η ίδια άρχισαν έναν τιτάνιο αγώνα για να μετατραπεί η σύμβασή της σε καλλιτεχνική, κάτι που και ο νόμος προστάζει, εφ’ όσον έχει τα προσόντα, ενημερώνοντας τη Διεύθυνση του Θεάτρου τόσο με τις ιατρικές γνωματεύσεις, όσο και με τα προσόντα της τα οποία ήδη εγνώριζαν. Δυστυχώς, με πάσα έλλειψη ευαισθησίας και ανεξήγητη σκληρότητα, επικαλέσθηκαν τον νόμο «περί συμβασιούχων» και αρνήθηκαν αυτό που θα ήταν το καλλίτερο «φάρμακο» για την ψυχολογία της νεαρής Κωνσταντίνας.
Γνωρίζετε βέβαια ότι η χώρα μου, με την οποία η δική σας είχε πάντα φιλικές σχέσεις, βρίσκεται στο μάτι του κυκλώνος και η κυβέρνησή μας πιέζεται από την Ευρωπαϊκή Ένωση –δικαίως ίσως– να εξοικονομήσει τα χρήματα που πρέπει.
Φυσικά η πιο απλή λύση είναι οι μαζικές απολύσεις. Όμως, ποια χώρα, ποιοι νόμοι, επιβάλλουν την σκληρότητα απέναντι σε άτομα που δέχτηκαν ένα τέτοιο χτύπημα;
Φυσικά δεν ζητώ από εσάς να δώσετε τη λύση. Όμως όταν ο αγαπημένος συνάδελφός μου, ο πατέρας της Κωνσταντίνας, μου ζήτησε αν μπορώ να τον βοηθήσω, αισθάνθηκα αδύναμη, γνωρίζουσα σε πόσους υψηλά ιστάμενους είχε απευθυνθεί και που με ένα απλό τηλεφώνημα θα είχαν δώσει τη λύση και δεν το έκαναν.
