Το πολιτικό μας σύστημα, περνά μια βαθιά κρίση, που προϋπήρχε της οικονομικής. Το ΠΑΣΟΚ βρίσκεται στο επίκεντρο της κρίσης. Γιατί ο χώρος μας, έχει πληγωθεί βαρύτατα με ό,τι πράξαμε, και με ό,τι παραλείψαμε τα τελευταία περίπου δύο χρόνια. Έχει πληγεί βαρύτατα η ιδεολογική και πολιτική φυσιογνωμία του. Και η πληγή παραμένει ανοιχτή και αιμάζουσα.
Toυ Μιλτιάδη Παπαϊωάννου, υπουργού Δικαιοσύνης και βουλευτή Β’ Αθήνας του ΠΑΣΟΚ
Οι πολίτες, γνωρίζουν τις μεγάλες ευθύνες της Νέας Δημοκρατίας για τις δραματικές εξελίξεις στη χώρα μας. Με τις δικές μας, όμως, πράξεις έστω κι αν τις επέβαλαν οι συνθήκες για την αποφυγή της ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας της χώρας, επιτρέψαμε το συναίσθημα στα μέλη και τους φίλους μας ότι έχουμε εγκαταλείψει τις αξίες και τις ιδέες που διαχρονικά υπηρετούμε. Αυτή είναι η αλήθεια και όσοι δεν την δέχονται απλώς εθελοτυφλούν ή υπηρετούν άλλες σκοπιμότητες.
Με αφετηρία την αλήθεια, το κρίσιμο ερώτημα, σήμερα, είναι: Έχει μέλλον το ΠΑΣΟΚ και αν ναι τι πρέπει να γίνει; Η απάντηση μου είναι κατηγορηματικά ναι. Έχει μέλλον και θα παραμείνει κορμός της μεγάλης δημοκρατικής παράταξης του τόπου, γιατί :
Οι τύχες της χώρας και οι μεγάλες της κατακτήσεις της ιστορικά, έχουν συνδεθεί με την παρουσία του, ως δύναμη εθνικής ευθύνης και επικύρωσης λαϊκών κατακτήσεων. Το ΠΑΣΟΚ δεν είναι κόμμα των περιστάσεων. Είναι ένα διαχρονικό λαϊκό κίνημα που έχει αποδείξει ότι γνωρίζει να ξεπερνά τις κρίσεις του, ότι έχει μεγάλες αντοχές. Αυτό θα γίνει και τώρα.
Οι ρίζες του είναι βαθιές. Η εκλογική του βάση θεωρεί ότι το ΠΑΣΟΚ είναι κτήμα της. Ότι η ύπαρξη του είναι δική της υπόθεση. Και όχι μόνον των ηγετικών του στελεχών. Αυτός, άλλωστε, είναι ο λόγος που πολλά από τα επώνυμα στελέχη του είναι, σήμερα, στο περιθώριο των εξελίξεων. Αυτή την επισήμανση μου, τη θεωρώ επίκαιρη και την απευθύνω στα σημερινά στελέχη του κινήματος μας. Το γεγονός ότι τα δύο τελευταία χρόνια, δόθηκε η εντύπωση ότι άλλαξε η φυσιογνωμία μας (δεν τηρήσαμε το πρόγραμμα μας, για τη σωτηρία της χώρας, που είναι ο υπέρτατος νόμος για όλους μας), δεν σημαίνει ότι χάσαμε τη ψυχή μας, ότι αρνηθήκαμε τις ρίζες μας και το αξιακό μας οπλοστάσιο.
Και στο ερώτημα και τώρα τι; Οι απαντήσεις μου είναι:
