Την προηγούμενη εβδομάδα η απανταχού Ορθοδοξία βίωσε τη Μεγάλη Εβδομάδα των Παθών του Κυρίου Ιησού Χριστού ο οποίος ως άνθρωπος ανέλαβε την ευθύνη για όλες τις αμαρτίες των ανθρώπων και απετέλεσε την αιτία για την σωτηρία των ανθρώπων. Τα γεγονότα που βιώνονται στους Ιερούς Ναούς την Μεγάλη Εβδομάδα είναι τα κοσμοσωτήρια για τον άνθρωπο.
Γράφει ο Παναγιώτης Αποστόλου, οικονομολόγος, http://www.apostoloupanos.gr
Στο τέλος αυτής της Μεγάλης Εβδομάδος, την Μεγάλη Παρασκευή έχουμε την Κορύφωση του Θείου δράματος όπου τελείται η «Ακολουθία των Παθών» και θυμόμαστε τα φρικτά Πάθη του Θεού μας. Φρικτά πάθη που βιώνει σήμερα όλος ο Ελληνικός λαός από τους τυράννους της εξουσίας, εγχώριους και παγκόσμιους, όπως μαστιγώματα, φτυσίματα, κτυπήματα και εξευτελισμούς. Στο τέλος του τοποθετούν το αγκάθινο στεφάνι και τον οδηγούν στην Σταύρωση περιμένοντας τον θάνατό του. Αμελούν όμως, οι δυνάστες μας πως το Μεγάλο Σάββατο στην Πίστη μας συντελείται η ζωοφόρος Ανάσταση του Κυρίου μας με την ήττα του θανάτου και την αφή του Αγίου Φωτός στον κόσμο από τον Πανάγιο Τάφο.
Ξεχνούν πως η κοινωνία μας βράζει από αγανάκτηση και πολύ σύντομα θα σημάνει η Ανάσταση του πολύπαθου λαού μας. Ξεχνούν όλοι αυτοί πως η καταπίεση, η εξαθλίωση του λαού μας και η αφαίρεση Δημοκρατικών δικαιωμάτων του καθώς η απεμπόληση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της πατρίδας μας, θα δώσει πολύ σύντομα το έναυσμα για να ηχήσει η μεγάλη καμπάνα του ξεσηκωμού του Γένους μας. Τούτη λοιπόν, την ώρα της αναμονής της Αναστάσεως του Κυρίου μας και του Έθνους μας θεωρώ αναγκαία την αναδημοσίευση του άρθρου μου «Έλληνα γεια σου».
«Απευθύνομαι σε σένα νεαρέ Έλληνα! Εσένα, που γεννήθηκες την εποχή του μεγάλου μεταρρυθμιστή, του Χαρίλαου Τρικούπη. Εσένα, που η δημαγωγία του Δεληγιάννη σε βρήκε μαθητή του Γυμνασίου ή του Σχολαρχείου. Εσένα, που η εφηβεία σου σημαδεύτηκε από την ήττα του 1897. Εσένα, που έμελλε στην καρδιά της νιότης σου να περάσεις σ΄ έναν άλλο αιώνα, τον 20ο αιώνα. Εσύ, μεγάλωσες δύσκολα, σε αντίξοες συνθήκες, με πολλές ελλείψεις, χωρίς μέσα, χωρίς πολυτέλειες. Ο κόσμος σου ίσα που έφτανε μέχρι την Πρωτεύουσα του Νομού και αυτό ήταν ένα μακρύ ταξίδι επί ώρες με το άλογο. Πως να πας στην Αθήνα, την Πρωτεύουσα;
Πώς να έλθεις από την Καλαμάτα, με τον μουτζούρη (τρένο της εποχής); Ήθελες μια ολάκερη μέρα. Πως να έλθεις από την Κρήτη με τα καράβια «θαλασσοπνίχτρες». Πώς να έλθεις από την Άρτα; Πολύ πιο δύσκολα ήταν να έλθεις από τα σκλαβωμένα Δωδεκάνησα. Δυο μέρες ήθελες να έλθεις από την Κατερίνη. Πώς να κατέβεις; Παντού Τουρκιά. Τρέχα να περάσεις τα σύνορα. Και αν το μπορέσεις, πώς να γυρίζεις μετά να ξαναδείς τη φαμίλια σου; Σε δύσκολα χρόνια γεννήθηκες Έλληνα του 1880, του 85, του 90.΄ Τα δυσκολότερα όμως δεν έχουν έλθει ακόμα. Τώρα που ετοιμάζεσαι να ανοίξεις σπίτι, κάποιοι ζωηροί συνομήλικοί σου, άντε ίσως καμιά δεκαριά χρόνια πιο μεγάλοι, με έναν κάποιο, Παύλο Μελά πάνε να ξεσηκώσουν τη Μακεδονία. Είναι πράγματι άμυαλοι. Δεν κάθονται στα αυγά τους. Πάνε να τα βάλουνε με την Αυτοκρατορία των Οθωμανών. Ο Σουλτάνος δεν τα σηκώνει αυτά. Άσε που από την εποχή του Ντισραέλι, του Άγγλου Πρωθυπουργού, εδώ και 20 χρόνια οι Τούρκοι έχουν την αβάντα της Μεγάλης Αυτοκρατορίας. Δεν θυμούνται τη ζημιά του ΄97; Που πάνε; Και έχουν ανέβει και κάποιοι κουζουλοί από την Κρήτη που φαίνεται έχουν φουσκωμένα τα μυαλά από έναν επαναστάτη, ονόματι Βενιζέλο.
Αυτόν θα τον μάθεις σύντομα. Ώσπου να σου κάνει η κυρά το δεύτερο κουτσούβελο, θα τον φέρουν οι στρατιωτικοί Πρωθυπουργό. Και μαζί με τον Γεροβασιλιά, όταν θα πλησιάζει αυτός, μισό αιώνα Βασιλείας, θα σε καλέσουν να ελευθερώσεις την υπόλοιπη Ελλάδα. Αρχιστράτηγος θα είναι ο Διάδοχος. Δέκα χρόνια θα πολεμάς. Με χιόνια, χαλάζι, βροχές και λιοπύρι. Εσύ, θα τρέχεις σε βουνά και σε λαγκάδια να διώξεις τον Τούρκο. Θα πάρεις φόρα. Θα φτάσεις μακριά. Μια ανάσα από την Αγιά Σοφιά. Θα μπεις στη Σμύρνη Ελευθερωτής. Δέκα χρόνια νεαρέ Έλληνα έχεις το όπλο, εφ΄ όπλου λόγχη. Δέκα χρόνια πόλεμος, κακουχίες. Θα τριπλασιάσεις την Ελλάδα. Θα ανταμώσεις τον Φίλιππο στη Μακεδονία, τον Αχιλλέα στην Τροία.
Ίσως εκεί κοντά στο Γρανικό να ανταμώσεις και τον Αλέξανδρο. Ο Γέρος του Μοριά θα σε καμαρώνει, μέχρι … μέχρι η φαγωμάρα από τον ξένο δάκτυλο που τον έκλεισε φυλακή στο Ναύπλιο να ξαναφωλιάσει στους πολιτικούς της, σχεδόν εκατό χρόνια μετά, για να ξαναπάρει ο τόπος την κάτω βόλτα. Θα ζήσεις τη σφαγή της Μικράς Ασίας και θα ακολουθήσει ο ξεριζωμός του γένους. Θα σηκώσεις το βαρύ φορτίο της προσφυγιάς. Τα παιδιά σου θα είναι μεγάλα πια και εσύ θα είσαι γέρος! Τις προάλλες, έγραφαν θαρρώ οι εφημερίδες «Εστία» και «Ακρόπολις» για μια άμαξα που παρέσυρε γέροντα 40 ετών στην Κηφισιά. Τα βάσανα σου δεν έχουν τελειωμό. Ενός κακού μύρια έπονται. Ζεις, εκτελέσεις στο Γουδί, κινήματα, αντικινήματα, για να φτάσει το ΄36 ο ήρωας του ΄12-΄13, ο Μεταξάς, να κάνει με τη σειρά του το δικό του κίνημα, όπως πριν από αυτόν ο Βενιζέλος, ο Κονδύλης, ο Πάγκαλος, ο Πλαστήρας και άλλοι. Αν και δικτατορία, κάτι αρχίζει να ροδίζει. Καλύτερες συνθήκες για δουλειά, κοινωνική ασφάλιση, αλλά και οργάνωση του Στρατού. Μετά από δέκα χρόνια στο Μέτωπο, έχει φοβηθεί το μάτι σου.
Είναι και τα παιδιά σου πλέον σε ηλικία επιστράτευσης. Δεν θα το αποφύγεις και αυτό το ποτήρι Νεαρέ Γέροντα. Ο φασισμός κτυπά πισώπλατα την Ελλάδα. Από το ΄12 έως το ΄22 πολεμούσες κοιτάζοντας Ανατολικά. Τώρα το παιδί σου θα πολεμήσει κοιτάζοντας Δυτικά. Άλλα 10 χρόνια, απέναντι σε δύο φασισμούς. Πρώτα τον Μαύρο και μετά τον Ερυθρό. Θα ξεκινήσει από την Πίνδο στις 28 Οκτώβρη του 40, για να ξαποστάσει το ΄49 μετά τον Γράμμο και το Βίτσι. Είσαι πια στα εβδομήντα. Οι Βασιλιάδες θα έχουν φύγει και θα έχουν ξαναγυρίσει πολλές φορές. Είδες πολλούς, από τον Γεώργιο που δολοφονήθηκε μετά την απελευθέρωση της Μακεδονίας μέχρι τον Αρχιστράτηγο της Νίκης, τον Κωνσταντίνο. Τον αδικοχαμένο από δάγκωμα πιθήκου Αλέξανδρο, τον αυταρχικό Γεώργιο και τον πράο Παύλο. Έζησες όλους τους Βασιλιάδες εκτός από τον τελευταίο. Έζησες Δημοκρατίες, δικτατορίες, εξορίες, πείνες, εφευρέσεις.
Είδες το άλογο να παραχωρεί τη θέση του στο αυτοκίνητο. Είδες τον άνθρωπο να πετάει. Είδες τη λάμπα πετρελαίου να παραχωρεί τη θέση της στον ηλεκτρισμό. Πολλά νέα πράγματα που το καθήκον για την Ελλάδα δεν σου επέτρεψε να τα απολαύσεις όσο ήθελες. Ίσως εκεί στα τριάντα χρόνια σου, να πρόλαβες να χορέψεις τσάρλεστον, να είδες την Παξινού ή την Κοτοπούλη σε κάποιο θέατρο. Όμως μέχρι εκεί. Τα χρόνια τρέχουν, νεαρέ Γέροντα. Ο Αρχάγγελος έχει ανοίξει το παρουσιολόγιο στον παράδεισο και έχει φθάσει στο όνομά σου. Τα παιδιά σου γεννήθηκαν στην πρώτη δεκαετία του Αιώνα, τα εγγόνια σου γεννημένα στα δύσκολα χρόνια του πολέμου έχουν ήδη αναρτήσει την εικόνα σου στο διαμερισματάκι τους στην Κυψέλη ή στο Παγκράτι. Εκεί γύρω, που έναν αιώνα μετά θα γεννηθεί το δισέγγονό σου. Όλοι μέχρι τότε προσπάθησαν και κατάφεραν να μεγαλώσουν την Ελλάδα σου και εσύ το δέχθηκες με χαρά, παρότι θυσίασες νιάτα και απολαύσεις.
