Όσοι ζήσαμε εκείνες τις ιστορικές στιγμές, ακριβώς τέτοια ώρα πριν από 39 χρόνια και συμμετείχαμε, υπό την ηγεσία του Ανδρέα Παπανδρέου, προσυπογράφοντας την ιδρυτική διακήρυξη του ΠΑΣΟΚ, είμαστε υπερήφανοι μαζί με όλους όσοι στρατεύτηκαν ανιδιοτελώς στην 40χρονη σχεδόν πορεία για τις ιδέες που διακηρύξαμε και την στρατηγική που εγκολπωθήκαμε, εκφράζοντας τις μύχιες ελπίδες του έθνους για εθνική ανεξαρτησία, λαϊκή κυριαρχία, κοινωνική απελευθέρωση με δημοκρατικές διαδικασίες.
Ο ελληνικός λαός, ανακτώντας τις δημοκρατικές του ελευθερίες βρισκόταν, ήδη, αντιμέτωπος με την κυπριακή τραγωδία που παρέδωσε καταρρέοντας η Δικτατορία και το φάσμα ενός πολέμου με την Τουρκία.
Σήμερα, όσο υπερήφανοι κι αν είμαστε για τους αγώνες και τις μεγάλες κοινωνικές και δημοκρατικές κατακτήσεις του λαού μας, οφείλουμε να αντιμετωπίσουμε με θάρρος αλλά και ορθοφροσύνη τον κίνδυνο που τις απειλεί μαζί με την ίδια την Δημοκρατία αλλά και την εδαφική ακεραιότητα της πατρίδας, αν επέλθει η οικονομική κατάρρευση και η απομόνωσή μας από την Ευρώπη, μέσα σε ένα τόσο δύσκολο διεθνές περιβάλλον με αρνητικό και το εξωτερικό μέτωπο της χώρας.
Αυτοί που απέχουν, αν δεν υπονομεύουν, έστω και ασυνείδητα, την εθνική προσπάθεια να διασωθεί η χώρα, ας ρίξουν μια ματιά σε κάποια σημεία του ορίζοντα, μήπως και συνειδητοποιήσουν την απειλή και συνέλθουν.
Ναι, φίλες και φίλοι.
Δεν βρίσκεται σήμερα η Ελλάδα σε πόλεμο, όπως κινδύνεψε το ’74 ή βρέθηκε τον Οκτώβρη του ’40. Τότε που σύσσωμο το έθνος, ξεχνώντας για λίγο ότι ζει κάτω από μια Δικτατορία, προσέτρεξε για τη σωτηρία της πατρίδας από την εχθρική εισβολή στα σύνορα.
Και όσο δοξάστηκε εκεί και σε όλο τον κόσμο η αντιφασιστική ψυχή του λαού μας, άλλο τόσο δοξάστηκε στα μετόπισθεν η συμμετοχή όλων των γενεών στον υπέρ όλων αγώνα.
Ποιος δικαιούται ν’ αρνηθεί ότι η πατρίδα μας αντιμετωπίζει σήμερα έναν πολύ μεγαλύτερο κίνδυνο; Όχι έναν κλασικής μορφής πόλεμο, σε ένα μέτωπο, αλλά έναν ολομέτωπο πόλεμο ολοκληρωτικής καταστροφής.
Το ΠΑΣΟΚ, το πατριωτικό αυτό κίνημα και η κυβέρνησή του στην κρίσιμη ώρα δεν δίστασε να δώσει το «παρών». Όταν άλλοι έφευγαν αφήνοντας τη χώρα απροστάτευτη, αφού επί πεντέμισι χρόνια σώρευαν ελλείμματα και κατεδάφιζαν επανιδρύοντας, δήθεν, το κράτος, όταν η ίδια πλευρά στο εθνικό προσκλητήριο αυτοκηρυσσόταν ανυπότακτη, όταν άλλες πλευρές έκριναν ότι ήρθε επιτέλους η ώρα της μεγάλης ανατροπής, το ΠΑΣΟΚ στάθηκε όρθιο και αποφάσισε, έστω και βαλλόμενο πανταχόθεν, να πέσει και στη φωτιά ακόμη, αλλά να μην εγκαταλείψει το πεδίο της μάχης, να μην καταρρεύσει στα χέρια του η πατρίδα.
Τριάμισι χρόνια αυτό έχει αποφευχθεί. Ο κίνδυνος, όμως, παραμένει.
