Το ΠΑΣΟΚ υπήρξε, για πολλά χρόνια, ο κύριος εκφραστής της μεγάλης δημοκρατικής παράταξης. Η προσφορά του στη χώρα και τον λαό είναι τεράστια. Τώρα διανύει τη χειρότερη περίοδό του.
Του ΜΙιλτιάδη Παπαϊωάννου, δικηγόρου, πρώην υπουργού Δικαιοσύνης, Διαφάνειας & Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων
Δεν είναι λίγοι εκείνοι που πιστεύουν ότι πνέει τα λοίσθια. Και είναι πολλοί εκείνοι που επιθυμούν και εργάζονται για να εξαφανισθεί από τον πολιτικό χάρτη της χώρας.
Προσωπικά πιστεύω ότι ο παραδοσιακός πολιτικός κύκλος του ΠΑΣΟΚ έκλεισε. Το ΠΑΣΟΚ, όμως, δεν πέθανε. Είναι εδώ. Και είναι η ώρα της μετεξέλιξής του. Με την αναζήτηση μιας νέας σύγχρονης ταυτότητας ιδεολογικού προσανατολισμού, οργανωτικής δομής και διαφορετικής πολιτικής λειτουργίας. Και πρώτος όρος είναι να ξανακερδίσουμε τη χαμένη εμπιστοσύνη των πολιτών, και ιδιαίτερα των νέων ανθρώπων. Χωρίς αυτό δεν υπάρχει μέλλον για το ΠΑΣΟΚ. Το εγχείρημα είναι πολύ δύσκολο ιδιαίτερα σε μια περίοδο απονομιμοποίησης της πολιτικής, αλλά και της κυβερνητικής συνεργασίας του με τη Νέα Δημοκρατία. Η συνεργασία, όμως, με τη Νέα Δημοκρατία είναι τακτικού χαρακτήρα. Για τη «σωτηρία της χώρας» και την έξοδο από την κρίση. Οι στρατηγικές του επιλογές, πρέπει να είναι άλλες, αφού διαφορετικό είναι το ιδεολογικό του πλαίσιο και το πολιτικό του σχέδιο.
Σήμερα στις βασικές του προτεραιότητες πρέπει να είναι η αναζήτηση των προϋποθέσεων για τη διαμόρφωση ενός νέου κοινωνικού και πολιτικού συνασπισμού εξουσίας στο χώρο της σοσιαλδημοκρατίας. Ο συγκεκριμένος στόχος, δεν μπορεί να είναι μόνον υπόθεση του ΠΑΣΟΚ. Αλλά και χωρίς το ΠΑΣΟΚ, δεν μπορεί να γίνει. Είναι υπόθεση και όλων των οργανωμένων εκφράσεων και κινήσεων που δρουν ή προβληματίζονται στο χώρο της σοσιαλδημοκρατίας σήμερα στη χώρα μας. Η επιτυχία, όμως, του συγκεκριμένου στόχου έχει ως προϋπόθεση το ΠΑΣΟΚ να καταθέσει ρεαλιστικές προτάσεις, και να διαμορφώσει τους όρους έναρξης ενός ουσιαστικού διαλόγου, με όλους, χωρίς αποκλεισμούς.
Δεν είναι λίγοι αυτοί που πιστεύουν ότι σήμερα το μεγάλο κόμμα της σοσιαλδημοκρατίας και της κεντροαριστεράς στη χώρα μας είναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Εδώ υπάρχει πλάνη. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει σχέση με τη σοσιαλδημοκρατία. Αυτό καταγράφεται στο καταστατικό του, στη δομή και στους στόχους του. Στο θολό ιδεολογικό του πλαίσιο, στις αρχές και τις λειτουργίες που τον διέπουν. Είναι επίσης, ιστορικό του λάθος, την ώρα που η χώρα μας έχει ως ιστορική αναγκαιότητα την ευρύτερη δυνατή συνεννόηση όλων των πολιτικών δυνάμεών της, η ηγεσία του, σε καθημερινή βάση, να επιδιώκει την οξύτητα, να θέτει διχαστικά διλήμματα. Το ΠΑΣΟΚ, όμως, δεν πρέπει να το ακολουθεί στη λάθος πολιτική του. Πρέπει να επιδιώκει σε σταθερή βάση το άνοιγμα διαύλων επικοινωνίας και διαλόγου μαζί του. Η νέα διαίρεση των Ελλήνων σε «μνημονιακούς» και «αντιμνημονιακούς» είναι ψεύτικη, είναι χωρίς ουσιαστικό περιεχόμενο και ως αποτέλεσμα έχει την ενίσχυση της ακροδεξιάς, των φασιστικών δυνάμεων. Είναι ένας επικίνδυνος και ανιστόρητος διαχωρισμός.
Σήμερα η χώρα μας δεν έχει καμία σχέση με το χθες. Σήμερα είμαστε σε παρακμή. Η συντριπτική πλειοψηφία του λαού μας υποφέρει. Είναι σε θυμό και απόγνωση. Η κρίση έχει πάρει τα χαρακτηριστικά ανθρωπιστικής κρίσης. Είναι ηθική, πολιτική, θεσμική και οικονομική. Και η οικονομική κρίση θα έχει διάρκεια. Η αντιμετώπιση της κρίσης δεν θα γίνει μόνο μέσα από τα προγράμματα δημοσιονομικής εξυγίανσης και τα «Μνημόνια».
Μια άλλη μεγάλη εθνική αναγκαιότητα, είναι να δοθεί απάντηση στη μεγάλη κατολίσθηση της πολιτικής ζωής του τόπου. Το κοινοβουλευτικό μας πολίτευμα αποδυναμώνεται σταθερά και οι πολιτικοί μας ταγοί δεν είναι λίγες οι φορές που ευτελίζονται. Η υπεράσπιση της πολιτικής και η πολιτικοποίηση της κοινωνίας είναι και αυτή στους όρους επίτευξης των εθνικών μας στόχων.
