• Τώρα επιβάλλεται ως πολιτικές δυνάμεις να κοιτάξουμε μπροστά. Προφανώς θα γίνονται και συζητήσεις για τα αίτια της εθνικής μας κρίσης, τις ευθύνες μέχρι σήμερα.
Ο δημόσιος λόγος, όμως, είναι επιφανειακός με έντονα τα στοιχεία του λαϊκισμού. Ο ιστορικός του μέλλοντος θα αποφανθεί αντικειμενικά. Το σημερινό, όμως, αποτέλεσμα είναι ότι τα έχει χρεωθεί όλα ή σχεδόν όλα το ΠΑΣΟΚ. Οι ευθύνες, όμως, του πολιτικού συστήματος είναι διαχρονικές και ανάγονται σε βάθος χρόνου. Σε κάθε περίπτωση η σημερινή κρίση είναι το αποτέλεσμα του ότι:
• Ο έλεγχος των μακροοικονομικών μεγεθών της οικονομίας μας, του χρέους και των δημοσιονομικών ελλειμμάτων χάθηκε την Καραμανλική περίοδο, ιδιαίτερα εκείνης του 2007-2009. Η χώρα είχε μπει από τότε σε τροχιά χρεωκοπίας.
• Συνδέεται με την παγκόσμια και κυρίως την ευρωπαϊκή οικονομική κρίση.
• Έχει άμεση σύνδεση με τις δομικές αδυναμίες, αλλά και το ιδεολογικό πλαίσιο του νεοφιλελευθερισμού που διέπει τις αποφάσεις και τις λειτουργίες του διευθυντηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Οι αναφορές στην ιστορική προσφορά του στον τόπο και το λαό υπηρετούν την αρχή ότι «πολιτική χωρίς μνήμη δεν υπάρχει». Δίνουν απαντήσεις στους συνειδητούς διαστρεβλωτές της σύγχρονης πολιτικής μας ιστορίας. Πρέπει, όμως, να γίνονται με κριτική αποτίμηση. Με τη δύναμη της αλήθειας.
Επιβάλλεται να γίνεται αναφορά και στις ευθύνες των ηγεσιών μας. Δεν είναι λίγες οι φορές που οι ηγέτες μας δεν θέλησαν δημοκρατική και συλλογική λειτουργία. Αντικατέστησαν τα καταστατικά και τα κυβερνητικά όργανα με «τους δικούς τους», τους «κολλητούς τους». Ξέχασαν ότι η δημοκρατία μας είναι «κομματική κοινοβουλευτική δημοκρατία». Ότι η δημοκρατική λειτουργία των κομμάτων είναι το οξυγόνο της δημοκρατίας και της ορθής λειτουργίας των δημοκρατικών θεσμών.
Οι ευθύνες των προσώπων δεν εξαντλούνται στον τρόπο λειτουργίας των προέδρων του. Τεράστιες είναι και οι ευθύνες των στελεχών του κόμματος. Η κρίση του ΠΑΣΟΚ είναι, πρωτίστως, κρίση των προσώπων. Δεν είναι λίγα τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ που πρόταξαν, και εξακολουθούν να προτάσσουν το ατομικό τους συμφέρον και ροκάνισαν συστηματικά την αξιοπιστία, όχι μόνον του ΠΑΣΟΚ, αλλά συνολικά του πολιτικού συστήματος της χώρας.
Σήμερα κάποια στελέχη του, πρέπει να συμφιλιωθούν με την ιδέα ότι ο ιστορικός τους κύκλος έχει κλείσει. Κάποιοι από αυτούς επιλέγουν διασπαστικές πρακτικές. Αποστασιοποιούνται από κρίσιμες αποφάσεις στις οποίες ήταν συμμέτοχοι, γιατί έτσι νομίζουν ότι θα ικανοποιήσουν τις μελλοντικές, ή τις προσωπικές τους φιλοδοξίες. Η ιστορία διδάσκει ότι ματαιοπονούν, ότι αυτοακυρώνονται.
Το σημερινό μεγάλο ζητούμενο που είναι η διαμόρφωση ενός νέου συνασπισμού εξουσίας της σοσιαλδημοκρατίας, ενός κινήματος ανάμεσα στη Δεξιά και τον ΣΥΡΙΖΑ μπορεί και πρέπει να συγκροτηθεί στη βάση μιας βαθιάς ανανέωσης. Ανανέωσης προγραμματικής και ηλικιακής. Η ανανέωση είναι πρωτίστως πολιτική διαδικασία. Είναι η προσαρμογή της πολιτικής στις σύγχρονες ανάγκες ανάπτυξης των θεσμών, της οικονομίας, της κοινωνίας. Η επιλογή της ανανέωσης για να έχει αποτελέσματα πρέπει να έχει και έντονη σηματοδότηση. Οι χθεσινοί και σημερινοί πρωταγωνιστές πρέπει να μείνουμε στην άκρη. Χρειαζόμαστε έναν νέο πολιτικό συνασπισμό εξουσίας, κυρίως με νέους πρωταγωνιστές. Είναι η ώρα των νέων και άφθαρτων. Των νέων και ικανών. Των νέων που έχουν ήθος και ειλικρινά επιθυμούν να ενταχθούν στην πολιτική, στον στόχο υπηρέτησης του δημοσίου και όχι «του ιδίου» συμφέροντος.
Για την επιτυχία των παραπάνω στόχων είμαι διαθέσιμος να συμβάλλω, ως απλό μέλος του ΠΑΣΟΚ, ως πολίτης ξεχωριστής ευθύνης, χωρίς ν’ αναζητώ θέσεις και ρόλους. Για ένα νέο ξεκίνημα, για μια νέα αρχή. Το έργο είναι δύσκολο. Πολύ δύσκολο. Το γνωρίζω. Το οφείλουμε, όμως, στην πατρίδα μας και στη νέα γενιά της.
