Με την «Ασκητική» του Νίκου Καζαντζάκη ασχολήθηκε η Λέσχη Ανάγνωσης της Βιβλιοθήκης του Δήμου Ηρακλείου Αττικής στην πρότελευταία συνάντησή της πριν από το καλοκαίρι. Στη σχετική ανακοίνωση αναφέρονται τα εξής:
«Η κοσμοαντίληψη του Καζαντζάκη»
«Η έβδομη συνάντηση της Λέσχης Ανάγνωσης της Βιβλιοθήκης του Δήμου Ηρακλείου Αττικής ήταν αφιερωμένη στην Ασκητική του Νίκου Καζαντζάκη. Πρόκειται για το φιλοσοφικό δοκίμιο του μεγάλου μας στοχαστή, του οποίου η συγγραφή ολοκληρώθηκε το 1922 και που συγκεντρώνει τη μεταφυσική, ηθική και οντολογική σκέψη και κοσμοθεωρία του.
Αρχικά, στη συζήτηση εντοπίστηκαν στοιχεία της βιογραφίας του Καζαντζάκη, και ειδικότερα εκείνα που υπήρξαν καθοριστικά στη ζωή του και στην εξέλιξη του πνεύματός του.
Στη συνέχεια, έγινε αρκετά εκτενής αναφορά στις ποικίλες επιρροές που διαμόρφωσαν την σκέψη του και συγκεκριμένα στην επίδραση του, μεταξύ άλλων, από τον Ηράκλειτο, τον Χριστό, τον Βούδα και τον ανατολίτικο μυστικισμό, τον Δαρβίνο, τον Ανρί Μπερξόν, τον Φρειδερίκου Νίτσε, τον Αρθούρο Σοπενχάουερ, τον Τζαίημς Τζόυς, τον Ζορμπά.
Επιπλέον, επισημάνθηκε η αποτύπωση της κοσμοαντίληψης του Καζαντζάκη στην σκιαγράφηση των ηρώων του, όπου εκεί διαφαίνονται τα τρία επίπεδα εξέλιξης της ανθρώπινης ύπαρξης στο δρόμο της προς την πλήρωση και τελείωση, προς τη θέωση.
Έπειτα από μία ερμηνευτική προσέγγιση του τίτλου του έργου, αναλύθηκαν οι κυριότεροι προβληματισμοί του στοχαστή σχετικά με την ουσία της ύπαρξης, την κατανόηση του κόσμου και τη γνώση γενικότερα, την ελευθερία του ατόμου, την ατομική λύτρωση, την αθανασία της ψυχής και την απαθανάτιση του ανθρώπου. Στο ίδιο πλαίσιο, συζητήθηκαν η σχέση του ανθρώπου με τη φύση και το σύμπαν, η σχέση του με τον άνθρωπο και το θείο, έννοιες και αξίες όπως το χρέος, η θυσία, η άσκηση -με τη μυστικιστική έννοια του όρου- κι η αγάπη, ως οι μέγιστες αρετές, καθώς και το δυϊσμό της ανθρώπινης φύσης, όπως αυτή εντοπίζεται στα αντίθετα σάρκα-πνεύμα, νους-καρδιά, ζωή-θάνατος, η φιλίωση των οποίων οδηγεί τον άνθρωπο στο Θεό, στην ακεραιότητά δηλαδή της υπόστασής του, στην πλήρη αρμονία και ελευθερία της ύπαρξής του, στην υπέρβαση της χοϊκής του υπόστασης. Έτσι, με βάση την κοσμοθεώρηση του Καζαντζάκη, επιχειρήθηκε και η ερμηνεία όρων και εννοιών όπως φλόγα, πυρ, κραυγή, πνοή, χάος, άβυσσος, στιγμή και σιγή.
