Η «Θεατρική Ένωση ΑΝΑΔΡΑΣΗ ΄13», ανεβάζει το ιδιαίτερα επίκαιρο έργο του Ευγένιου Ιονέσκο «Το παιχνίδι της Σφαγής» στο Δημοτικό Θέατρο της Νέας Ερυθραίας (Δρυμπέτη και Κερκύρας 1) για 8 παραστάσεις Παρ.17 Σαβ. 18 Κυρ. 19 και Πεμ. 23 Παρ. 24 Σαβ. 25 και Κυρ. 26 Ιουλίου και ώρα 9:30 μ.μ.
Τα μέλη της Θεατρικής Ένωσης «Ανάδραση 13» δημιούργησαν την ομάδα τους το Μάιο του 2013. Πυρήνας της ερασιτεχνικής ομάδας και καλλιτεχνικά υπεύθυνος είναι ο καταξιωμένος δάσκαλος, σκηνοθέτης και ηθοποιός κ. Νίκος Μπουσδούκος. Τα έργα που έχει παρουσιάσει μέχρι σήμερα η «Ανάδραση 13» είναι «ο Σέντζας» του Παντελή Χορν (Βραβείο Β΄ Αντρικού ρόλου στο 40ο Φεστιβάλ Ερασιτεχνικού Θεάτρου Καρδίτσας) και «η Φυγή» του Παναγιώτη Καρακούλη (Βραβείο Σκηνοθεσίας και Β΄ Αντρικού ρόλου στα Θεατρικά Βραβεία Κηφισιάς 2015).
Στο «Παιχνίδι Της Σφαγής» δεν υπάρχουν ήρωες. Πρωταγωνιστεί μια ολόκληρη πόλη, της οποίας οι κάτοικοι πεθαίνουν από κάποια ανεξήγητη επιδημία. Μια «μαύρη κωμωδία». Ο Ιονέσκο στο «Παιχνίδι Της Σφαγής» δεν ενδιαφέρεται για την αιτία του θανάτου, όσο τον ενδιαφέρουν οι συμπεριφορές των μελών μιας κοινωνίας, που αντιλαμβάνεται τον εαυτό της υπό την απειλή του θανάτου.
Το παιχνίδι της σφαγής (killing game)
Eίναι ένα θεατρικό έργο γραμμένο από τον Ευγένιο Ιονέσκο γύρω στα 1970.
Ο Ιονέσκο εκπροσωπεί «το θέατρο του παραλόγου» ή όπως εκείνος προτιμούσε «το θέατρο του χλευασμού».
Σ’ αυτό, το έργο, ο συγγραφέας επιλέγει να μην έχει συγκεκριμένους ήρωες και χρησιμοποιεί τους κατοίκους μιας ολόκληρης πόλης για «παίκτες» αυτού του αλληγορικού παιχνιδιού.
Κάπου στον κόσμο, σε μια μεγάλη ειδυλιακή πόλη, πέφτει μια ανεξήγητη επιδημία, η οποία σκοτώνει αδιακρίτως και γρήγορα.
Τίποτε δεν μπορεί να αποτρέψει το θάνατο, ούτε η πολιτική, ούτε οι ιδεολογίες, ούτε και αυτή ακόμη η αγάπη.
Στην προσπάθειά τους οι κάτοικοι να ξεφύγουν την αρρώστια χρησιμοποιούν όλα τα μέσα.
Μπροστά στο φόβο του θανάτου, αποκαλύπτονται τα μύχια της ψυχής των ανθρώπων. Ένας φόβος, που δοκιμάζει τις ανθρώπινες σχέσεις και εμφανίζει μια καλά κρυμμένη αλήθεια. «Στις δύσκολες στιγμές πρέπει να τα βάζεις όλα στην πάντα και να κοιτάς τον εαυτό σου. Ξέρεις τι πρεσβεύω εγώ; Καλύτερα να ζήσω εγώ, παρά εσύ» , διατείνεται ένας από τους πολίτες αυτής της πόλης.
Κάποιος άλλος ισχυρίζεται ότι: «Για μένα φίλος είναι όποιος συμμερίζεται τις ιδέες μου, και για να μείνεις φίλος μου, πρέπει να αλλάζεις ιδέες κάθε φορά που αλλάζω κι εγώ».
Οι πλούσιοι αστοί νομίζουν ότι η «αρρώστια» δεν τους αγγίζει επειδή είναι πλούσιοι και όχι δυστυχισμένοι. Άλλωστε γι’ αυτούς «η φτώχεια είναι βίτσιο. Οι φτωχοί είναι φτωχοί γιατί τους ηδονίζει η φτώχεια, απλούστατα».
Χλευαστικά αναφέρεται στις κοινωνικές σχέσεις και στην εκμετάλλευσή τους από τους εγωπαθείς και βολεμένους, που ούτε μπροστά στον θάνατο δεν σκέπτονται τους άλλους. «Και εγώ που τον χρειαζόμουνα ! Φίλος είναι ο άνθρωπος που έχουμε την ανάγκη του… είναι είδος πρώτης ανάγκης ο φίλος».
Το έργο είναι άκρως πολιτικό. Μεταφορικά θυμίζει το χθες, αλλά είναι επίκαιρο και για το σήμερα και δυστυχώς προβλέπει για το αύριο και για πάντα.
