Από την έντυπη έκδοση της εβδομαδιαίας Αμαρυσίας – 16/09/2023
Δύο διαφορετικές χώρες: Λιβύη και Μαρόκο. Δύο διαφορετικά χτυπήματα από την ίδια τη φύση, ένα όμως το αποτέλεσμα: καταστροφή και θρήνος. Από τη μια οι καταστροφικές πλημμύρες -απόρροια του φαινομένου που χτύπησε νωρίτερα και την Ελλάδα, δηλαδή η λεγόμενη κακοκαιρία Daniel- και από την άλλη ένας φοβερός σεισμός που ισοπέδωσε μια ολόκληρη ιστορική πόλη.
Όσο κι αν φαίνεται εξωπραγματικό, οι δύο βορειοαφρικανικές χώρες θρηνούν περισσότερους από 10.000 ανθρώπους από τις δύο αυτές καταστροφές και ο απολογισμός δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί. Στη Λιβύη, οι πλημμύρες προκάλεσαν πρωτοφανείς καταστάσεις και οι εικόνες με πτώματα στους δρόμους στοιχειώνουν τη σκέψη όλου του κόσμου, αφού ακόμη και περιοχές στην έρημο Σαχάρα έγιναν λίμνες, ενώ στο Μαρόκο η ιστορική πόλη του Μαρακές που αποτελεί εκτός των άλλων τουριστικό θέρετρο φιλοξενώντας επισκέπτες από ολόκληρο τον κόσμο υπέστη ανεπανόρθωτες ζημιές. Και στις δύο περιπτώσεις, ο άνθρωπος αποδείχθηκε για μια ακόμη φορά πολύ μικρός για να καταφέρει να βάλει φρένο και να ελέγξει την οργή και τη μανία της φύσης και φυσικά αυτό συνέβη όχι γιατί οι δύο χώρες δεν είναι πλούσιες ή γιατί ειδικά η Λιβύη παραμένει βαριά τραυματισμένη από έναν οδυνηρό εμφύλιο πόλεμο. Αυτό που συνέβη και στις δύο περιπτώσεις, θα μπορούσε να έχει συμβεί σε οποιαδήποτε χώρα και οι συνέπειες να είναι οι ίδιες.
Ζοφερό μέλλον
Το κρίσιμο ερώτημα είναι λοιπόν ποια μπορεί να είναι τώρα η επόμενη μέρα και η απάντηση είναι δύσκολη. Στην περίπτωση της Λιβύης, μια ολόκληρη πόλη, η Ντέρνα, σχεδόν έχει εξαφανιστεί και πολυώροφα κτίρια κατέρρευσαν από τα ορμητικά ποτάμια της λάσπης. Ο ΟΗΕ υπολογίζει τους αγνοούμενους σε περισσότερους από 5.000, ενώ αντίστοιχος και μεγαλύτερος είναι ο αριθμός των επιβεβαιωμένων νεκρών. Αλλά και στο Μαρόκο, οι κάτοικοι του Μαρακές και άλλων πόλεων που επλήγησαν από τον καταστροφικό σεισμό προσπαθούν να φτιάξουν ξανά τη ζωή τους μέσα από τα ερείπια, ενώ οι νεκροί και σ’ αυτή την περίπτωση έχουν ξεπεράσει με βάση την επίσημη καταγραφή τους 3.000 και η καταστροφή στο Μαρακές αγγίζει και ιστορικά μνημεία που προστατεύονται από την UNESCO. Ο φόβος όμως είναι ότι τώρα ένα αντίστοιχο με τη Λιβύη καιρικό φαινόμενο, δηλαδή βροχές και πλημμύρες, μπορούν να προκαλέσουν μια ακόμη μεγαλύτερη τραγωδία, καθώς οι περισσότεροι άνθρωποι διαμένουν σε σκηνές και παραπήγματα.
Στην πρώτη περίπτωση, σ’ αυτή της Λιβύης, αναμφίβολα ο εμφύλιος επιδείνωσε την πρόληψη και την προετοιμασία από τέτοια φαινόμενα και δυσκολεύει ακόμη περισσότερο τη διαχείριση της επόμενης μέρας. Αλλά και στο Μαρόκο, οι καταγγελίες για καθυστερημένη αντίδραση των Αρχών, προκειμένου ν’ αντιμετωπίσουν τις συνέπειες της φονικής σεισμικής δόνησης αυξάνονται και πληθύνονται και η οικονομική βοήθεια που άρχισε να καταφτάνει άμεσα από τη Γαλλία και άλλες ευρωπαϊκές χώρες δεν φαίνεται να μπορεί να σταθεί αρκετή. Άλλωστε, η απόρριψη αυτής λόγω των εμπλοκών που προκαλούνται από τη διπλωματία και τις κακές σχέσεις με άλλες χώρες, μάλλον επιτείνει το πρόβλημα παρά μπορεί να δώσει λύση, ζωγραφίζοντας με μαύρα χρώματα το μέλλον.
