Από την έντυπη έκδοση της εβδομαδιαίας Αμαρυσίας – 16/05/2026
Η μεγαλοπρεπής υποδοχή του Ντόναλντ Τραμπ από τον Σι Τζινγκπίνγκ στο Πεκίνο και οι ενθουσιώδεις δηλώσεις των δύο ηγετών δεν στάθηκαν αρκετές για να κρύψουν τις σφοδρές αντιθέσεις μεταξύ ΗΠΑ και Κίνας και όσα εξακολουθούν να χωρίζουν τις δύο παγκόσμιες υπερδυνάμεις. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν τα όρια που επιχείρησε να βάλει ο Κινέζος πρόεδρος για το θέμα της Ταϊβάν, προειδοποιώντας τον Αμερικανό ομόλογό του ότι οποιαδήποτε «λάθος κίνηση» μπορεί να οδηγήσει ακόμη και σε ευρείας κλίμακας σύγκρουση. Από την άλλη πλευρά ωστόσο υποσχέθηκε ότι η πόρτα της Κίνας θα συνεχίσει ν’ ανοίγει όλο και περισσότερο στον υπόλοιπο κόσμο και ότι θα πάψει να είναι κλειστή και φοβική όπως στο παρελθόν, με αποτέλεσμα ο Τραμπ να κάνει λόγο για «υπέροχο μέλλον» και καλύτερες σχέσεις ανάμεσα σε Ουάσιγκτον και Πεκίνο.
Η αναφορά στον Θουκιδίδη
Ως προς τη Ταϊβάν, η Κίνα εξακολουθεί να τη θεωρεί από το 1949 δικό της έδαφος και μια από τις επαρχίες της, θέλοντας επί της ουσίας να την προσαρτήσει δίχως στρατιωτική λύση, ενώ η Ουάσιγκτον υποστηρίζει διαχρονικά την αυτονομία της Ταϊβάν.
Από τη δική του πλευρά μάλιστα, ο πρόεδρος Σι έκανε εμμέσως αναφορά και στην Ελλάδα, αναφερόμενος στον Θουκυδίδη για τις σχέσεις ΗΠΑ-Κίνας και θέλοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο να τονίσει ότι οι δύο χώρες θα πρέπει να είναι εταίροι και όχι αντίπαλοι. Η «παγίδα του Θουκυδίδη», την οποία ανέφερε, αποτελεί όρο που διαδόθηκε από τον Αμερικανό πολιτικό επιστήμονα Γκράχαμ Τ. Άλισον για να περιγράψει μια φαινομενική τάση προς τον πόλεμο, όταν μια αναδυόμενη δύναμη απειλεί να εκτοπίσει μια υφιστάμενη μεγάλη δύναμη ως περιφερειακό ή διεθνή ηγεμόνα.
Με φόντο τη Μέση Ανατολή
Όπως ήταν αναμενόμενο, οι δύο ηγέτες συζήτησαν και το «καυτό» ζήτημα του πολέμου στη Μέση Ανατολή, για την εξέλιξη του οποίου αρκετοί αναλυτές είχαν θέσει ακριβώς ως ορόσημο εξελίξεων την επίσκεψη του Αμερικανού προέδρου στο Πεκίνο. Έως την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές, παρέμενε ασαφές τι ακριβώς ειπώθηκε ανάμεσα στους Τραμπ και Σι πίσω από τις κλειστές πόρτες και αν υπήρξε οποιαδήποτε ταύτιση ή διάσταση απόψεων για τους όρους μιας συμφωνίας που θα οδηγήσει σε ειρήνευση και τη διευθέτηση της κατάστασης στα στενά του Ορμούζ, η οποία έχει δημιουργήσει παγκόσμια ενεργειακή κρίση.
Πίεση για διαμεσολάβηση
Το Πεκίνο είναι γνωστό πως αποτελεί ίσως τον πιο στενό σύμμαχο της Τεχεράνης, συνεπώς ο πρόεδρος Τραμπ είχε κάθε λόγο ν’ ασκήσει πίεση προς τον Κινέζο ομόλογό του, ούτως ώστε εκείνος να παρέμβει προς το Ιράν για την αποκλιμάκωση της κρίσης. Η διελκυστίνδα άλλωστε ανάμεσα στην Ουάσιγκτον και την Τεχεράνη συνεχίζεται, με τις ΗΠΑ ν’ απορρίπτουν πριν από μερικές ημέρες ως «απαράδεκτη» την πρόταση του Ιράν για ειρήνευση και έτσι πρακτικά ο πόλεμος συνεχίζεται – όπως ατέρμονες παραμένουν και οι διαπραγματεύσεις μεταξύ των δύο πλευρών, ενώ την ίδια ώρα ξεκίνησαν στην Ουάσιγκτον διαπραγματεύσεις ανάμεσα στο Ισραήλ και τον Λίβανο, για το έτερο μέτωπο που μαίνεται δίχως σταματημό όλο αυτό το διάστημα της κρίσης στην περιοχή.
