Γράφει ο Χρήστος Φωτιάδης – Από την έντυπη έκδοση της εβδομαδιαίας Αμαρυσίας, 12/03/2022
«Μια βαριά σκιά έχει πέσει πάνω στην Ανατολική Ευρώπη, η οποία έχει τώρα αποκοπεί από τον ελεύθερο κόσμο με ένα σιδηρούν παραπέτασμα»
Τσόρτσιλ, 5 Μαρτίου 1946
Γνωριζόμαστε καλά, τόσα χρόνια. Στη σελίδα αυτή προειδοποιούσαμε ότι η απουσία της ΕΣΣΔ θα φέρει πολλές καταστροφές. Έτσι και έγινε, έτσι και συνεχίζει να γίνεται μέχρι σήμερα. Κουραστήκαμε πια να παρακολουθούμε πολέμους στην τηλεόραση! Σε ό,τι με αφορά, δεν είμαι πολεμικός ανταποκριτής, αλλά απλά παρατηρητής των εξελισσόμενων και των μελλούμενων γεγονότων, όσο γίνεται πιο ψύχραιμα. Αυτή τη φορά, όμως, δεν αντέχω να δω ούτε ειδήσεις! Ένας ιδιότυπος εμφύλιος ξυπνάει και τις δικές μας μνήμες, όπως έγινε με τη Γιουγκοσλαβία και τη Συρία. Πονάω κι όταν γράφω γι’ αυτόν, αφού δεν υπάρχει νικητής παρά μόνον ηττημένοι. Σε βάθος χρόνου θα φανεί ποιος έχασε τα πιο πολλά…
Έτσι, σκέφτηκα σε αυτό το φύλλο να παραχωρήσω ένα μέρος της σελίδας σ’ έναν απ’ τους πιο αξιόλογους δημοσιογράφους-αναλυτές της χώρας, τον πάντα νηφάλιο Γιώργο Καπόπουλο. Λίγες μέρες πριν τη ρωσική εισβολή, με τίτλο «Η πολιορκία του Βερολίνου» (!) εστίασε προφητικά στο αγαπημένο μας θέμα, τον ρόλο της Γερμανίας. Αυτή τη φορά εξετάζει τις συνέπειες που θα είχε η εισβολή για τη Γερμανία. Απολαύστε τον:
Αποδόμηση παντοδυναμίας
«Αντέχει η, προσωρινά σε αναστολή λόγω πανδημίας, μόνιμη περιοριστική δημοσιονομική πολιτική που έχει επιβάλει η Γερμανία στην ευρωζώνη, με εργαλεία τον κόφτη χρέους και το Σύμφωνο Σταθερότητας, μια μακράς διαρκείας ψυχροπολεμική κλιμάκωση στις σχέσεις Δύσης – Ρωσίας; Η απάντηση είναι απερίφραστα αρνητική, καθώς το άθροισμα του κόστους των κυρώσεων κατά της Ρωσίας και της εκτόξευσης των αμυντικών δαπανών θα τινάξει στον αέρα την ούτως ή άλλως δύσκολη έως αδύνατη επιστροφή στην κανονικότητα. Το σενάριο μιας εισβολής της Ρωσίας στην Ουκρανία θα πλήξει βαρύτατα τη Γερμανία, καθώς θα διακόψει την ενεργειακή σύμπραξη με τη Ρωσία με πρώτο θύμα τον Nord Stream 2 και με ολέθριες παρενέργειες στη βιομηχανική της παραγωγή και στον εξαγωγικό δυναμισμό. Αν στα παραπάνω προστεθούν κυρώσεις των ΗΠΑ κατά της Κίνας, τότε οι επιλογές του Μπάιντεν στη διεθνή σκηνή θα προβάλουν ως μια πολιορκία του Βερολίνου»!
Και ο πάντα έγκυρος συνάδελφος εξηγεί:
«Χωρίς την εγγυημένη ενεργειακή επάρκεια που διασφαλίζεται με τη συνεργασία με τη Ρωσία, χωρίς τη διαρκή διεύρυνση των εξαγωγών προς την Κίνα, η εσωτερική ζήτηση της οποίας είναι η ατμομηχανή της παγκόσμιας οικονομικής αναθέρμανσης, με απρόβλεπτο το συνολικό κόστος της πανδημίας και με δυσθεώρητες τις αμυντικές δαπάνες, στο πλαίσιο ενός ΝΑΤΟ που θα πολιορκεί τη Ρωσία. Χωρίς τη μερκαντιλιστική εξωτερική της πολιτική και την εξάρτησή της από εγγυημένη ροή εισαγόμενης ενέργειας και συνεχώς αυξανόμενων εξαγωγών, η Γερμανία θα δει όλες τις προϋποθέσεις της παντοδυναμίας της να αποδομούνται. Με άλλα λόγια, αν η ψυχροπολεμική κλιμάκωση μεταξύ ΗΠΑ – Ρωσίας και ΗΠΑ – Κίνας κυριαρχήσει, τότε στην περίπτωση αυτή το Βερολίνο θα πρέπει να αναζητήσει αλματώδη αύξηση της εσωτερικής ζήτησης στο σύνολο της ευρωζώνης». Κάτι που, θα προσθέταμε, με μόλις 80 εκατομμύρια πληθυσμό είναι αδύνατο να επιτευχθεί και μάλιστα σε περίοδο αυξημένου πληθωρισμού!
Θα διασωθεί ο ρεαλισμός;
Σε όσους μελετούμε την Ιστορία είναι γνωστό ότι ο Στάλιν, ενώ ήξερε καλά ότι η χώρα του αποτελούσε τον κύριο στόχο του Χίτλερ, συνέχισε την προμήθεια πετρελαίου στη Γερμανία, μέχρι τη στιγμή που ο πρώτος Γερμανός στρατιώτης διάβηκε τα σοβιετικά σύνορα! Η εξαίρεση της ενέργειας από την διακοπή του τραπεζικού swift για τη Ρωσία έδωσε μια σημαντική ελπίδα, ότι οι φωνές της λογικής μπορεί κάποια στιγμή να επανέλθουν στο προσκήνιο, αν και πλέον αισθητά αποδυναμωμένες!
Ο καγκελάριος που έχτισε την πρώτη μεγάλη ενιαία Γερμανία, ο Όττο Φον Μπίσμαρκ, είχε πολλές φορές τονίσει ότι «όποτε Γερμανία και Ρωσία έχουν καλές σχέσεις, η Γερμανία ευημερεί»! Αυτό αποδείχτηκε τόσο στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν η χιτλερική Γερμανία καταστράφηκε και διαιρέθηκε, όσο και στο τέλος της δεκαετίας του 1960, όταν η «Ostpolitik» του Βίλυ Μπράντ απογείωσε τη γερμανική οικονομία, σ’ ένα περιβάλλον ευρωπαϊκής συμφιλίωσης! Δυστυχώς το κλίμα αυτό υπονομεύτηκε τριάντα χρόνια αργότερα, λόγω της δίψας του Βερολίνου για «ζωτικό χώρο».
Κι όμως, η Ρωσία υπήρξε πάντα μια κλασική ευρωπαϊκή χώρα και τη συνδέουν πολύ ιδιαίτεροι δεσμοί με τη Γερμανία! «Γιατί βλέπουμε τη Ρωσία διαφορετικά από τους Αμερικανούς; Λόγω Ιστορίας. Η Γερμανία και η Ρωσία συνδέονται εδώ και 1.000 χρόνια. Η σημαντικότερη τσαρίνα, η Μεγάλη Αικατερίνη, ήταν Γερμανίδα, η οποία μάλιστα κατά σύμπτωση έκανε την Κριμαία μέρος της Ρωσίας. Επιτεθήκαμε στη Ρωσία δύο φορές και η δεύτερη φορά ήταν γενοκτονία. Είκοσι επτά εκατομμύρια Σοβιετικοί σκοτώθηκαν, ανάμεσά τους 15 εκατομμύρια Ρώσοι», εξήγησε στους New York Times o Mατίας Πλάτσεκ, πρώην ηγέτης των σοσιαλδημοκρατών! Ακόμα πιο χαρακτηριστική δήλωση ήρθε από τα πιο ψηλά αξιώματα του γερμανικού στρατού, από τον επικεφαλής του πολεμικού ναυτικού Κάι Ακιμ Σένμπαχ, ο οποίος παραιτήθηκε πρόσφατα, μετά τις αμφιλεγόμενες δηλώσεις του ότι η Ουκρανία ποτέ δεν θα ανακαταλάβει την Κριμαία και πως ο Πούτιν αξίζει σεβασμό!
Όλα αυτά ανήκουν πια στο παρελθόν. Οι πλέον ακραίες ψυχροπολεμικές φωνές «δικαιώθηκαν», αφού το αίσθημα της περικύκλωσης και της περιφρόνησης προς τη Μόσχα που καλλιέργησαν και στις δυο πλευρές του Ατλαντικού οδήγησε στην εκτεταμένη στρατιωτική εισβολή, με συνέπειες που θα κρατήσουν πολλές δεκαετίες…
