Γράφει ο Αλέξανδρος Καζαντζίδης – Από την έντυπη έκδοση της Καθημερινής Αμαρυσίας, φύλλο Χαλανδρίου – Αγίας Παρασκευής – Παπάγου – Χολαργού – 17/06/2026
Τέτοιες μέρες, λήξης της σχολικής χρονιάς, είναι κατάλοιπο δημοσιογραφικών συνηθειών να φωτίζονται μαθητές για τις επιτυχίες τους, μέσα σε έναν ζόφο της επικαιρότητας σκανδάλων μικρών και μεγάλων. Ανάμεσα σε όλους -σταθερά τα τελευταία χρόνια, ιδίως- υπάρχουν πολλοί αξιέπαινοι γονείς με όνομα κι επώνυμο, που έχουν αποκομίσει ελάχιστη δημοσιότητα.
Βάφουν σχολικές αίθουσες, κάνουν γενική καθαριότητα, κουβαλούν καρέκλες και θρανία για διάφορες ανάγκες, αγοράζουν από την τσέπη τους υπολογιστές, προτζέκτορες και τόσα άλλα, γιατί απλά έπρεπε να καλύψουν κενά που διαχρονικά αφήνει το κράτος.
Το χειρότερο; Έχουν μιλήσει επί ώρες με διάφορους (μάλλον αδιάφορους) καρεκλοκένταυρους, ώστε να τους πείσουν για -υποτίθεται- αυτονόητα πράγματα: να μη συνωστίζονται 26-27 αγόρια και κορίτσια σε μια αίθουσα, να έχουν οι τάξεις όλους τους εκπαιδευτικούς πριν από τα… Χριστούγεννα, να υπάρχει σχολικός νοσηλευτής σε παιδιά με διαβήτη, παράλληλη στήριξη σε μαθητές που κινούνται στο φάσμα του αυτισμού και αρκετά άλλα.
Αυτή είναι η σύντομη και αντιεμπορική ιστορία ενός ενήλικα που για 15 χρόνια διετέλεσε μέλος Συλλόγων και Ένωσης Γονέων στο Χαλάνδρι, όπως πιθανότατα θα ήταν στην πλειοψηφία των πόλεων της χώρας. Φυσικά, στους κόλπους των κηδεμόνων υπάρχουν και αυτοί που θέλουν να χρησιμοποιήσουν την όποια επιρροή έχουν για εύνοια στο παιδί τους, να αυξήσουν πελατολόγιο ή απλά στην προοπτική μίας δικής τους… αυτοδιοικητικής καριέρας.
Το 1ο Γενικό Λύκειο Παπάγου
Οι περισσότερες οικογένειες, ωστόσο, οραματίζονται τουλάχιστον ένα καλύτερο σχολείο. Μπορεί σε πολλές περιπτώσεις να μην κατορθώνουν το ιδεατό, αλλά, μαζί με όλους τους θετικά εμπλεκόμενους, κρατούν τις μονάδες όρθιες. Αυτό που με μεγαλύτερη βεβαιότητα δεν κατάφεραν πολλοί γονείς είναι να σιωπούν. Φωτεινό παράδειγμα τέτοιας στάσης ήταν το 1ο Γενικό Λύκειο Παπάγου, με αφορμή την πειθαρχική δίωξη για τον διευθυντή του σχολείου Ηλία Λούμο. Η υπόθεση δεν έμεινε κρυφή, βγήκε έξω στην κοινωνία, αλλά και στο ντεμοντέ (;) πεζοδρόμιο. Γονείς, αλλά και καθηγητές, μαθητές κι απόφοιτοι πήραν θέση υπέρ του εκπαιδευτικού με φυσική παρουσία, δηλώσεις ή υπογραφές.
Θα αναρωτηθεί κάποιος γιατί γράφονται όλα αυτά. Το ΓΕΛ αυτό ήταν ένας καθαρός καθρέφτης του τι σημαίνει ένα σχολείο που δεν είναι απλά κτήριο… μαθημάτων, ωρολογίων προγραμμάτων, απουσιών και υποχρέωσης. Έγινε κάτι βαθύτερο, ένας χώρος ανθρώπινων σχέσεων, μία κοινότητα, που όταν νιώθει ότι αδικείται, τότε αντιδρά ουσιαστικά.
