Μια μπάλα μπορεί να αλλάξει τον κόσμο; Μπορεί. Το έχουμε γράψει άπειρες φορές, ακόμα και από αυτήν εδώ τη στήλη. Και δεν μιλάμε, φυσικά, για το ποδόσφαιρο των εκατομμυριούχων που παρακολουθήσαμε στις τηλεοράσεις μας το καλοκαίρι στα γήπεδα των ΗΠΑ και του Καναδά, ούτε, φυσικά, σε αυτό για το οποίο σκοτώνεται ο κοσμάκης τις Κυριακές για τα «πέτσινα» και τα «στημένα».
Μιλάμε για το άλλο ποδόσφαιρο. Αυτό των «διαφορετικών». Πάνε δυο δεκαετίες από τότε που ως εκ των συντελεστών της Εθνικής Ομάδας Ποδοσφαίρου Αστέγων άκουσα για πρώτη φορά το ερώτημα «μα καλά, παίζουν ποδόσφαιρο οι άστεγοι;». Η αυθόρμητη απάντηση που ερχόταν πάντα ήταν «Γιατί; Τι Ε9 πρέπει να έχει κάποιος για να παίξει ποδόσφαιρο;».
Έκτοτε, αυτό έγινε σχεδόν μότο ζωής. Το ποδόσφαιρο ως εργαλείο το έχουμε αξιοποιήσει για πλείστες όσες άλλες αντίστοιχες κατηγορίες «διαφορετικών». Υπηρετώντας το κοινωνικό ποδόσφαιρο, έχω βρεθεί στο χορτάρι απέναντι σε ομάδες προσφύγων, ακρωτηριασμένων, έχω παίξει ποδόσφαιρο μαζί με βαρυποινίτες στις φυλακές Δομοκού, έχω κλωτσήσει το τόπι με κακοποιημένες γυναίκες και με παιδιά εγκαταλελειμμένα σε ιδρύματα.
Το ποδόσφαιρο δεν ήταν ποτέ ένα απλό άθλημα. Είναι ένα κοινωνικό φαινόμενο. Και ένα εργαλείο για να κάνουμε την κοινωνία λίγο καλύτερη. Δεν έχει χρώμα, δεν έχει φύλο, δεν έχει καταγωγή, δεν έχει σεξουαλικό προσανατολισμό, δεν έχει πατρίδα, δεν έχει Θεό. Και δεν έχει ούτε ηλικία.
Γι’ αυτό και δεν μπορώ να κρύψω τον ενθουσιασμό μου, διαβάζοντας την είδηση για τον αγώνα «Περπατητού ποδοσφαίρου», στον οποίο συμμετείχαν τα ΚΑΠΗ του Δήμου Νέας Φιλαδέλφειας – Νέας Χαλκηδόνας, έπειτα από πρωτοβουλία της Κοινωνικής Υπηρεσίας του Δήμου Αγίων Αναργύρων – Καματερού. Ποιος είπε στα υπέροχα… γερόντια μας ότι δεν μπορούν πια να παίξουν ποδόσφαιρο. Δεν μπορούν μόνο αν δεν θέλουν. Αν το λαχταρά η καρδιά τους, υπάρχει και άλλος τρόπος!
Πώς το λέει η σοφή ρήση του Αριστοτέλη; «Ο χρόνος αφοπλίζει τον πολεμιστή, αλλά δεν του αφαιρεί την θέληση για μάχη». Έτσι ακριβώς. Μπορεί τα χρόνια να πέρασαν και το κορμί να μην μπορεί να υποστηρίξει ένα σπριντ, αλλά τη μπάλα μπορούν να την κλωτσήσουν, έστω και με έναν διαφορετικό τρόπο.
Το «Περπατητό Ποδόσφαιρο» (σ.σ. “Walking Football”) έχει αρχίσει να κερδίζει μια μεγάλη μερίδα του κοινού, που βλέπει μια ευκαιρία να παρατείνει την αθλητική δραστηριότητα των ανθρώπων, χωρίς να απομακρύνεται από τον αγαπημένο, «Βασιλιά» των σπορ.
Είναι μια μορφή ποδοσφαίρου, ασφαλής, πιο αργή, ευχάριστη και απολαυστική, που δίνει τη δυνατότητα σε ανθρώπους μεγαλύτερων ηλικιών να μείνουν ενεργοί, να διατηρήσουν επαφή με την έννοια της ομάδας και, γιατί όχι, να κάνουν και πρωταθλητισμό!
Για όσους δεν το γνωρίζουν, υπάρχουν ήδη διεθνείς διοργανώσεις που συγκεντρώνουν αρκετούς συμμετέχοντες σε πολλές ηλικιακές κατηγορίες. Στις δύο διοργανώσεις, μάλιστα, που έγιναν εντός του 2026, τον Μάιο στην Αυστραλία, με κατηγορίες από 45+ έως 75+, οι οικοδεσπότες σάρωσαν στις περισσότερες εκ αυτών, ενώ στο πιο πρόσφατο που έγινε τον Αύγουστο στην Ουαλία, συμμετείχαν περισσότερες από 70 ομάδες από 21 χώρες, με την Τσεχία να κυριαρχεί στην κατηγορία 50+ και την Αγγλία να στέφεται Πρωταθλήτρια στην κατηγορία 70+.
Στην Ελλάδα, ως συνήθως είμαστε ακόμα στα σπάργανα, όμως, όποιος συνηθίζει να διαβάζει το περιοδικό δρόμου «σχεδία» θα πληροφορηθεί ότι ήδη έχουν ξεκινήσει προπονήσεις οι ομάδες «Περπατητού ποδοσφαίρου Αστέγων», για τους συμπολίτες μας της μεγαλύτερης ηλικίας που παλεύουν να παραμείνουν ενεργοί. Και αυτό ούτε εύκολο, ούτε αυτονόητο είναι.
Ας είναι αυτή, λοιπόν, μια καλή αρχή για την ομάδα των ΞΑΠΗ, του Δήμου, για μια λαμπρή… ποδοσφαιρική πορεία!
Σε κάθε περίπτωση, την επόμενη φορά που σε κάποιο γήπεδο ακούσετε κάποιον αγανακτισμένο φίλαθλο να κατηγορεί κάποιον παίκτη ως «περιπατητή», ας του εξηγήσετε ότι μπορεί απλώς να προετοιμάζεται για το επόμενο βήμα στην καριέρα του!
