Γράφει ο Γιάννης Μπεθάνης – Από την έντυπη έκδοση της εβδομαδιαίας Αμαρυσίας – 26/09/2026
Όσο υποψιασμένος κι αν είναι κανείς λόγω των πολλών τραγικών περιστατικών που βλέπουν συχνότατα πλέον το φως της δημοσιότητας, δεν μπορεί παρά να σοκάρεται με όσα είπε προ ημερών σε τηλεοπτική του παρουσία (ΣΚΑΪ) ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη Μιχάλης Χρυσοχοΐδης για τη μάστιγα της ενδοοικογενειακής βίας.
Η δήλωσή του ότι «γίνονται 100 συλλήψεις κάθε βράδυ, μέσα από 100 καταγγελίες» είναι πραγματικά συγκλονιστική. Και οι αριθμοί που παρέθεσε για το 2025 είναι εξίσου αδιανόητοι. «Έγιναν 35.000 συλλήψεις για ενδοοικογενειακή βία, εκ των οποίων οι μισές κατέληξαν στα δικαστήρια», είπε ο υπουργός. Δηλαδή μόνο μέσα σε ένα έτος περίπου 17.000 άνθρωποι έγιναν υπόδικοι και κατά τον Μ. Χρυσοχοΐδη «όλοι είναι έξω με περιοριστικούς όρους ή προφυλακισμένοι ή κατάδικοι και ένα μέρος είναι υπότροποι»!
Από πού να το πιάσεις και πού να το αφήσεις…
Και μπορεί ο υπουργός να έπλεξε το εγκώμιο της Ελληνικής Αστυνομίας για την αποτελεσματική δουλειά της και τον εκσυγχρονισμό των υποδομών της σε κάθε περιοχή της Ελλάδας, όμως το πραγματικό «ζουμί» του θέματος έρχεται σε όσα ανέφερε στη συνέχεια.
Διότι σύμφωνα πάντα με τον υπουργό, «το 30 με 35% των συλληφθέντων είναι εθισμένοι στα ναρκωτικά, στο αλκοόλ, είναι βίαιοι άνθρωποι, ψυχοπαθείς που κυκλοφορούν έξω και πολλές φορές γίνονται επικίνδυνοι». Και πολύ σωστά πρόσθεσε ότι το πρόβλημα «είναι πολιτισμικό και κοινωνικό και αφορά μια σειρά από θέματα που άπτονται βαθύτερων θεμάτων».
Αυτά τα «βαθύτερα θέματα» τα γνωρίζει η ελληνική κοινωνία στο πετσί της. Μνημόνια, φτωχοποίηση, ανεργία, χαμηλοί μισθοί, υποβάθμιση της ποιότητας ζωής, διαρκής οικονομική πίεση, στεγαστική κρίση, χρέη, δάνεια, σπίτια σε πλειστηριασμούς. Μέσα σε όλα αυτά, μια διαρκώς εντεινόμενη πάλη των δύο φύλων που υποδαυλίζεται από ένθεν κακείθεν πολωτικές κοινωνικές θεωρήσεις, σε συνδυασμό με την προβληματική εκπαίδευση/παιδεία. Με άλυτα προβλήματα που ξεκινούν από τα «μικρά» της καθημερινότητας (από ελλιπείς υποδομές, έως προβλήματα στις συγκοινωνίες, το κυκλοφοριακό, τη στάθμευση, τους χρόνους μετακίνησης κ.ά.) έως τα «μεγάλα» (δυσπιστία έως και αποδοκιμασία στους πολιτικούς και -ακόμη χειρότερα- στη Δικαιοσύνη).
Αυτά πάνω – κάτω είναι τα κύρια κομμάτια που συνθέτουν το παζλ της ανασφάλειας, της πίεσης, της έντασης που γίνονται «συγκάτοικοι» πολλών οικογενειών. Και σε πολλές περιπτώσεις τα πράγματα δυστυχώς ξεφεύγουν, με αποτέλεσμα τους απίστευτους αριθμούς που παρέθεσε ο υπουργός.
Επί σειρά ετών δεν διαφαίνεται από την Πολιτεία μας καμία ουσιαστική διάθεση για ριζική βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης, καμία πολιτική βούληση για πραγματική πρόοδο και ουσιαστική ευημερία των πολλών. Με οικογένειες στα όριά τους, ζευγάρια που ψάχνουν ελπίδα για να στήσουν ένα σπίτι δίχως διαρκή προβλήματα και το δημογραφικό πρόβλημα σε σημείο συναγερμού.
Για ένα σημαντικό κομμάτι της κοινωνίας μας η αίσθηση ότι δεν υπάρχει προοπτική και ελπίδα για μια καλύτερη ζωή, είναι διάχυτη. Και όσο θα επικρατεί, πολύ φοβόμαστε ότι το αστυνομικό και δικαστικό δελτίο δεν θα σταματήσουν να μας σοκάρουν…
