Γράφει ο Χρήστος Φωτιάδης – Από την έντυπη έκδοση της εβδομαδιαίας Αμαρυσίας – 4/12
Eίναι φανερό ότι η Δύση προκαλεί ακατάπαυστα τη Ρωσία, με αιχμή του δόρατος το εύθραυστο ουκρανικό ημιφασιστικό προτεκτοράτο. Το οποίο και εξοπλίζει πλέον συστηματικά με όλο και πιο σύγχρονα όπλα, γεγονός που φυσικά δεν αφήνει καθόλου αδιάφορη τη Ρωσία! Ενδεικτική ήταν, άλλωστε, και η πρόσφατη αναλυτική αναφορά του ίδιου του Πούτιν στο θέμα. Ακόμα και ο τίτλος του βαρυσήμαντου άρθρου ήταν συμβολικός: «Σχετικά με την ιστορική ενότητα των Ρώσων και των Ουκρανών»!
Η Ιστορία διδάσκει
«Αυτό είναι κάτι περισσότερο από ένα άρθρο. Είναι ένα αναλυτικό υλικό, που βασίζεται σε ιστορικά γεγονότα και ιστορικά έγγραφα. Η κατάσταση απαιτούσε να ρίξουμε μια πιο προσεκτική ματιά σε ποιον κόσμο ζούμε, ποιοι είμαστε, ποιες είναι οι σχέσεις μας με τους στενότερους συγγενείς και γείτονές μας. Επομένως, αυτή η ιδέα προέκυψε ακριβώς από αυτή τη σχέση»!
Η συναισθηματική αυτή αναφορά δίνει και το στίγμα της τραγικότητας της κατάστασης, που σκόπιμα Γερμανία και ΗΠΑ δημιούργησαν. Οι ίδιοι που δρομολόγησαν και την καταστροφή της Γιουγκοσλαβίας!
«Ναι, φυσικά, κάθε χώρα έχει το δικαίωμα να επιλέξει τη δική της πορεία. Αυτό δεν αμφισβητείται. Ξέρετε, όπως και κάθε άτομο: είναι ελεύθερο, αλλά η ελευθερία του περιορίζεται από την ελευθερία των άλλων. Το ίδιο ισχύει και για τα κράτη. Εάν δούμε ότι δημιουργούνται ορισμένες απειλές, ειδικά στον τομέα της ασφάλειας, τότε φυσικά πρέπει να αυτοπροστατευτούμε. Σήμερα, στην Ουκρανία υπάρχουν εκατομμύρια άνθρωποι, καθώς και πολιτικές δυνάμεις που θέλουν να αποκαταστήσουν τις σχέσεις με τη Ρωσία, αλλά δεν τους επιτρέπεται να εφαρμόσουν αυτά τα σχέδια και απομακρύνονται από την πολιτική σκηνή με ωμό τρόπο. Κλείνουν τα εθνικά μέσα μαζικής ενημέρωσης, θέτουν ανθρώπους σε κατ’ οίκον περιορισμό και γενικά λαμβάνουν απολύτως παράνομες αποφάσεις»!
Άνοιγμα χωρίς ανταπόκριση
Απευθυνόμενος στην ηγεσία του προτεκτοράτου, έκανε μια προσπάθεια εξεύρεσης διαλόγου, που όμως έμεινε αναπάντητη: «Αν υπάρχει επιθυμία για συζήτηση, νομίζω ότι πρέπει να γίνει ένα διάλειμμα. Διαβάστε προσεκτικά αυτό το άρθρο, αναλύστε, δείτε τα έγγραφα. Ελπίζω ότι θα το κάνουν, θα βρουν κάτι για να συζητήσουμε. Όταν λέω “αυτοί”, εννοώ την πολιτική ηγεσία της σημερινής Ουκρανίας».
Η επίκληση στους δεσμούς που ενώνουν τους ανθρώπους ήταν συγκλονιστική: «Ρωσία – Ουκρανία επί αιώνες αναπτύσσονταν στο ίδιο οικονομικό σύστημα, το βάθος της ολοκλήρωσής τους ήταν τέτοιο που θα το ζήλευε η σημερινή Ευρωπαϊκή Ένωση! Όταν ήμασταν ενωμένοι, ήμασταν πάντα απείρως πιο δυνατοί και πιο πετυχημένοι. Γιατί είμαστε ΕΝΑΣ ΛΑΟΣ! Η συγγένεια μεταδίδεται από γενιά σε γενιά, βρίσκεται μέσα στις καρδιές, στη λαϊκή θύμηση εκείνων που ζουν σε Ρωσία και Ουκρανία. Είναι δεσμοί αίματος που ενώνουν τις οικογένειές μας! Η Ρωσία δεν θα γίνει ποτέ αντι-Ουκρανία! Το τι θα γίνει η Ουκρανία, ας το αποφασίσουν οι πολίτες της»!
Η συνέχεια είναι γνωστή. Αντί να προσέλθει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, η ουκρανική ηγεσία ταυτίζεται με τους πιο ακραίους και επιθετικούς «προστάτες» της σε Αμερική και Ευρώπη, ετοιμάζοντας το έδαφος για μια στρατιωτική σύγκρουση, η οποία εκ των προτέρων είναι γνωστό ότι θα έχει νικητή τη Ρωσία! Ο στόχος όμως των εχθρών της είναι ακριβώς αυτός: να την απομακρύνει ακόμη περισσότερο από την υπόλοιπη Ευρώπη, ανεξάρτητα από τις σοβαρές συνέπειες που αυτό θα έχει για τους πολίτες της…
