Οι πρώτοι μήνες της νέας κυβέρνησης έφεραν κατάμαυρα σύννεφα πάνω από τη χώρα. Οι εύθραυστες ισορροπίες χάθηκαν δια μιάς και απέμεινε η εικόνα που όλοι γνώριζαν, αλλά ελάχιστοι ήθελαν να παραδεχτούν: μια χώρα χωρίς παραγωγική υποδομή, με υπέρογκο δανεισμό και απουσία στοιχειώδους στρατηγικής.
Κι αν η πολλά υποσχεθείσα κυβέρνηση ευθύνεται απόλυτα για την αποκάλυψη του δράματος με βίαιο τρόπο, όλες οι προηγούμενες χρεώνονται τη δημιουργία του. Ας μη λησμονούμε ότι -όσο τραγικό κι αν ακούγεται- η βιομηχανική μας παραγωγή είχε τριπλασιαστεί στην διάρκεια της χούντας (!), ενώ η μεταπολιτευτική «δημοκρατία» κατάφερε να την καταστρέψει…
Ο… «εθνάρχης»
Τα έχουμε ξαναπεί για τα «κλισέ», που χαρακτηρίζουν διάφορες περιόδους. «Η Ελλάδα δεν καταλαβαίνει από κρίσεις» ήταν το πιο πρόσφατο! Η σκληρή απάντηση δόθηκε… στο γήπεδο: η ελληνική κρίση ήταν η χειρότερη στην ΕΕ και κατάφερε να συμπαρασύρει ακόμη και το μέχρι πρότινος πανίσχυρο ευρώ!!!
Όμως, οφείλουμε να το ξαναπούμε: αν ο σημερινός ερασιτεχνισμός αποκάλυψε τη γύμνια μας, οι ευθύνες πρέπει ιεραρχικά να αναζητηθούν στις… ρίζες του μεταπολιτευτικού κράτους. Και, πάνω απ’ όλα, στον απίστευτο ευδαιμονισμό που ακολούθησε το «κατόρθωμα» της ένταξής μας στην τότε ΕΟΚ.
Στην αρχή όλα έδειχναν πανέμορφα. Οι επιδοτήσεις, τα έργα υποδομής, ο… ευρωπαϊκός αέρας της Ψωροκώσταινας, η δήθεν συμμετοχή μας σε κρίσιμες αποφάσεις. ΄Ομως το σαράκι δούλευε, κρυφά αλλά συστηματικά. Τα εισαγόμενα προϊόντα από τις ισχυρές ευρωπαϊκές βιομηχανίες έγιναν φτηνότερα και σταδιακά εξαφάνισαν τα αντίστοιχα ελληνικά. Πολλά ιστορικά εργοστάσια πουλήθηκαν σε ξένους κολοσσούς και οδηγήθηκαν σε κλείσιμο (ποιος, άραγε, πρόσεξε ότι πριν λίγες μέρες έκλεισε και το εργοστάσιο της Husqvarna στη Βοιωτία;), ενώ η παραγωγή τους υποκαταστάθηκε από πανάκριβες εισαγωγές.
Το ίδιο σκηνικό επικράτησε με τη γεωργία και την κτηνοτροφία μας. Οι επιδοτήσεις έγιναν… κουμάρι και θηριώδη «αγροτικά» 4Χ4, η παροιμιώδης σκληρή εργασία χάθηκε στα καφενεία και τα δάνεια κάλυψαν τις πλαστές ανάγκες της ξενόφερτης κατανάλωσης.
Πώς, αλήθεια, θα κρίνει σε λίγες δεκαετίες η Ιστορία την άνευ όρων ένταξή μας στο…. «κλαμπ των ισχυρών» της Ευρώπης; Οι αριθμοί μιλούν από μόνοι τους: εκτός από κάποια ορυκτά, δεν παράγουμε πλέον ούτε… πλαστικές λεκάνες!
