Στα δύο αυτά δραματικά χρόνια ζήσαμε στο πετσί μας την επανάληψη όλων των προηγούμενων δύσκολων φάσεων της νεότερης ιστορίας μας. Είτε επρόκειτο για την τουρκοκρατία είτε για το βαυαρικό προτεκτοράτο που την διαδέχτηκε, τις πολεμικές καταστροφές του 1897 και του 1922, τις διάφορες πτωχεύσεις, τις δικτατορίες, τους δύο παγκόσμιους ή τον βαλκανικό πόλεμο, όλα τα δράματα που διαβάζαμε ή ακούγαμε από τους πατεράδες μας, έγιναν φαντάσματα και μας στοιχειώνουν! Στο εύρος των συνεπειών διαφέρουν φυσικά, κυρίως ως προς τον αριθμό των ανθρώπινων θυμάτων και των υλικών καταστροφών. Αν και, για τις τελευταίες, θα πρέπει να περιμένουμε μέχρι να γίνει το τελικό «ταμείο», φοβούμενοι ότι η καταμέτρηση ίσως κρύβει (συγκριτικές) εκπλήξεις…
Από το φθινόπωρο του 2009 μέχρι σήμερα, ένα ευρύ, ισχυρό, πολυδιάστατο και ετερόκλητο πλήθος υπερασπιστών της «λαοπρόβλητης» κυβέρνησης ΠΑ«ΣΟ»Κ, υπό τον πρώην και τον σημερινό πρωθυπουργό, έδινε και συνεχίζει να δίνει με αυταπάρνηση τη μάχη της καθυπόταξης του ελληνικού λαού. Τα σχέδια που χαλκεύτηκαν στο εξωτερικό και υπηρετήθηκαν από ευάριθμους πολιτικούς εκτελεστές, πρέπει να ολοκληρωθούν μέχρι τελευταίας γραμμής.
Για τους επίορκους πολιτικούς έχουν ειπωθεί αρκετά και απομένει η ώρα της απόδοσης των ευθυνών: ιστορικών, προσωπικών, ποινικών και οικονομικών. Η οικονομική, κοινωνική και ηθική βλάβη για τη χώρα και τους πολίτες είναι ήδη τεράστια και αναμένεται να γίνει εξοντωτική, μέχρι να… «φτάσουμε στον πάτο».
Για τους υπόλοιπους υπερασπιστές αυτής της κατάρας, η περιφρόνηση δεν αρκεί ως τιμωρία. Έχουμε υποχρέωση να τους καταστήσουμε δακτυλοδεικτούμενους, είτε πρόκειται για «επώνυμους» είτε για «ανθρώπους της διπλανής πόρτας».
«Ευρώπη» και ξερό ψωμί!
Ας δούμε τι γράφει ένας από τους λίγους δημοσιογράφους, που απ’ την αρχή κράτησαν αποστάσεις από μνημόνια και «μονόδρομους». Ο Νίκος Ξυδάκης, στην «Καθημερινή» της 20.11.2011:
«Ο Ευρωπαϊσμός προβλήθηκε και επιβλήθηκε ως κυρίαρχη ιδεολογία στη μεταδικτατορική Ελλάδα, ιδεολογία που εγγυάτο την ειρήνη, την ασφάλεια, τη δημοκρατία και τη ευημερία. Και έναν φιλελεύθερο προσανατολισμό προς Δυσμάς. Όλοι συμφωνούσαν, πλην του ΚΚΕ. Και ήταν φυσικό διότι ιστορικά, πολιτιστικά, πνευματικά και ψυχικά, οι Νεοέλληνες με το κράτος τους πορεύτηκαν εντός της Ευρώπης. Η οικονομική κρίση, όμως, έρχεται να αναδείξει τώρα τις ραγισματιές στο ιστορικό ευρωπαϊκό οικοδόμημα, ρωγμές στις ηθικές και πολιτικές προϋποθέσεις της συνομοσπονδίας κυρίαρχων κρατών, όπως αυτή συνομολογήθηκε στον μεταπόλεμο και διήρκεσε σε όλη τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση και το ευρώ δεν μπορούν σήμερα να εγγυηθούν ούτε την εθνική κυριαρχία, ούτε τη δημοκρατία, ούτε την ευημερία, ενδεχομένως ούτε την ασφάλεια και την ειρήνη, εφόσον αυτές απειληθούν σε περιφερειακό επίπεδο. Οι πληθυσμοί στις χώρες PIGS Μνημονίου, με προεξάρχοντα τον ελληνικό, βιώνουν την κρίση σαν άδικο πόλεμο, και σαν προδοσία της ευρωπαϊκής υπόσχεσης για ευημερία. Η ευρωπαϊκή πίστη αμφισβητείται, ραγίζει στα θεμέλια. Και από τις ρωγμές της Ιστορίας δεν φυτρώνουν άνθη ευλάβειας και καταλλαγής, φυτρώνουν άνθη του κακού, άνθη εθνοτικού μίσους, καχυποψίας, άνθη απόγνωσης και οργής»!
