Στο πλαίσιο της στρατηγικής τους, για διάσωση τμήματος της παλιάς τους ισχύος, οι δυνάμεις του μνημονιακού δικομματισμού έχουν θέσει ως επίσημο στόχο την… «επίθεση κατά της Αριστεράς». Μάλιστα, χρησιμοποιούν κατά κόρον μια λέξη-κλειδί, που φαίνεται ότι τους αρέσει πολύ. Μιλούν για το «τέλος της ασυλίας», την οποία -υποτίθεται ότι- είχαν… «παραχωρήσει» στην Αριστερά!
Αναμφισβήτητα υπάρχει «τέλος εποχής» στην πολιτική ζωή, αλλά και στην ίδια την υπόσταση της χώρας. Οι μάσκες έχουν αρχίσει από καιρό να πέφτουν. Η κατάρρευση του συστήματος, στην Ελλάδα και στη Δύση γενικά, αφαιρεί τους παλιούς τακτικισμούς και επιτρέπει τη… «γλώσσα της αλήθειας».
Η μακρά περίοδος της «πολιτισμένης» μεταπολίτευσης έχει τελειώσει, μαζί με την αριστερόστροφη φρασεολογία του ΠΑΣΟΚ, την «προσεκτική» αντιμετώπιση της Αριστεράς από τη ΝΔ και τον αποκλεισμό της αναχρονιστικής παλαιο – και νεοφασιστικής Δεξιάς από την κοινοβουλευτική ζωή.
Δυστυχώς, το μόνο που δεν τελείωσε είναι η ανικανότητα της Αριστεράς να αρθρώσει πολιτικό λόγο ουσίας, που να δίνει άμεσες (και όχι… μελλοντολογικές) λύσεις στα καθημερινά προβλήματα των πολιτών και της χώρας. Η Ελλάδα χρειάζεται τη γνώση, το ήθος, την κοσμοθεωρία και την εμπειρία της Αριστεράς. Αυτό το αναγνωρίζουν ακόμη και οι μετριοπαθείς συντηρητικοί πολίτες…
Από το σημείο αυτό, όμως, μέχρι να περιλαμβάνεται η Αριστερά στους… ενόχους για την κατάντια της χώρας, υπάρχει χαώδης απόσταση! Η μόνη «ασυλία» που της παραχωρήθηκε από την άρχουσα τάξη, συντηρητική και «σοσιαλιστική», ήταν η… άρση των απαγορεύσεων που ίσχυαν από το 1944 σε βάρος της! Α, ναι, και η… λεκτική ασυλία, που αναγκαστικά ίσχυσε, για όσο διάστημα ήταν «της μόδας» να είναι κάποιος «αριστερός»!
Αντικομμουνισμός… reloaded
΄Ολα αυτά υποχώρησαν σταδιακά μετά το 1990, παρά το προσωρινό ειδύλλιο της τότε συγκυβέρνησης. Ο ισχυρός αντικομμουνιστικός άνεμος που έπνεε στην κεντρική Ευρώπη άρχισε να φτάνει ως εδώ. Η σαστιμάρα των κομμάτων της Αριστεράς, κάθε άλλο παρά βοηθούσε στην ανάσχεσή του. Λίγο λίγο, ξαναβγήκαν τα παλιά μαχαίρια.
Για να φτάσουμε στο σημερινό κατάντημα, όπου μεταξύ των πολιτικών παραγόντων που διαμορφώνουν συνειδήσεις, περιλαμβάνονται ο… Βορίδης, ο… ΄Αδωνις και ο… Μιχαλολιάκος!!! Σ’ ένα τέτοιο σκηνικό, διερωτάται κανείς πού χωράει κάποιου είδους «ασυλία» για την Αριστερά;
Παρήγορο είναι μόνον ένα γεγονός: οι όποιες εξελίξεις είναι απίστευτα ρευστές και δεν δημιουργούν τετελεσμένα. Σε ένα διεθνές τοπίο που αλλάζει καθημερινά και σε μια Ελλάδα που δεν έχει καν αρχίσει να αναζητά με σοβαρότητα τον δρόμο του Αύριο, αυτό το άθλιο Σήμερα αποτελεί μετά μεγάλης βεβαιότητας μια παρένθεση, που όλοι μας θα θέλουμε να ξεχάσουμε.
Βασανιστικά και επίπονα, θα προκύψουν νέα δεδομένα, αυτή τη φορά σε θετική κατεύθυνση. Κανείς δεν μπορεί να προδικάσει τις διαδικασίες που θα ακολουθηθούν ή τα πρόσωπα που θα πρωταγωνιστήσουν. Πιθανόν να μην είναι καν κυρίαρχη η παραδοσιακή αντίθεση Αριστεράς – Δεξιάς, τουλάχιστον στην πρώτη μεταβατική περίοδο.
Σαγηνευτικό, παρά την τραγικότητά του, το εναλλασσόμενο πολιτικό τοπίο. Ιδανικό για… στοιχήματα! Μόνο που απ’ αυτά κρέμεται η τύχη των παιδιών μας…
Χρήστος Φωτιάδης
