Η Γερµανία θέλει πάρα πολύ, αλλά δεν µπορεί ούτε να σκεφτεί την αποποµπή της Ελλάδας από το ευρώ! Αυτή είναι η απόλυτη πραγµατικότητα, µε τη µοναδική διαφορά ότι κανείς Έλληνας πολιτικός δεν την αντιλαµβάνεται! Δίχως ίχνος υπερβολής, αν δεν υπήρχε αυτή η ανεπάρκεια του πολιτικού µας προσωπικού, η Ελλάδα θα µπορούσε να υπαγορεύσει όρους, που θα άλλαζαν άρδην την κατάσταση!
Εκτός αυτού, ούτε ένα κόµµα δεν είναι σε θέση να χρησιµοποιήσει εναλλακτικά διεθνή ερείσµατα σ’ αυτό το καθηµερινό σκληρό πόκερ, που ισοδυναµεί µε πολεµικό τοπίο. Ρωσία και Κίνα επιθυµούν περισσότερη παρουσία στην Ελλάδα. Το Ιράν θα µπορούσε να γίνει σταθερός ενεργειακός µας εταίρος. Η Τουρκία διαθέτει πια την υποδοµή για να γίνει οικονοµικός εταίρος αντί για… δυνητικός στρατιωτικός αντίπαλος. Αναδυόµενες οικονοµίες, όπως η Νότια Αφρική, η Αγκόλα (µε ισχυρά ενεργειακά αποθέµατα!), πρώην σοβιετικές δηµοκρατίες του ενεργειακού χάρτη (Καζακστάν, Τατζικιστάν κλπ), αλλά και ενδιαφέρουσες οικονοµίες της Μέσης Ανατολής, µπορούν και πρέπει να παίξουν ενισχυµένο ρόλο σε µια προσπάθεια αναγέννησης της ελληνικής οικονοµίας και της παραγωγικής της βάσης.
Ακόµα κι αν αυτές οι διαδικασίες είναι χρονοβόρες και απαιτούν ισχυρή πολιτική βούληση, η χρησιµοποίησή τους έστω ως διαπραγµατευτικού χαρτιού θα άλλαζε τα δεδοµένα σε όφελός µας!
Γράφαµε τότε: «Eίναι σαφές ότι η Ελλάδα αποτελεί περίπτωση sui generis. Ως… ανάδελφη, πρέπει να ισορροπεί σε περισσότερες συµµαχίες, µε αξιόπιστους εταίρους». Είναι ενδεικτικό αυτής της ανεπάρκειας, ότι κανένα κόµµα δεν έχει αντιληφθεί πως οι παγκόσµιες αλλαγές απαιτούν ουσιώδεις αναπροσαρµογές στην πολιτική της χώρας µας. Το εχθρικό τοπίο και ο βαρύτατος τραυµατισµός των σχέσεών µας µε πολλές χώρες της Ευρώπης επιβάλλουν στρατηγικές αλλαγές, αλλά και συγκρότηση ενός βασικού Εθνικού Σχεδίου γι’ αυτές. ΄Εγραφε (προφητικά!) ο Γιάννης Τριάντης, την παραµονή των εκλογών: «Εκείνο που αναδύθηκε και καταγράφεται ως βασικό χαρακτηριστικό των εκλογών είναι η παντελής απουσία, έστω και στοιχειώδους Σχεδίου για το µέλλον της χώρας. Εκείνο που θα έπρεπε να αποτελεί προτεραιότητα, περιφρονήθηκε προκλητικά απ’ όλα τα κόµµατα (…) Στο ίδιο µήκος κύµατος κινούνται και τα ΜΜΕ, που αποθεώνουν την πληθούσα παραπολιτική αντιπαράθεση, αλλά δεν δείχνουν κανένα ενδιαφέρον για το κρίσιµο και ζωτικό θέµα του Σχεδίου για τη χώρα»!
Θα ξυπνήσει το πολιτικό προσωπικό απ’ τον λήθαργό του ή θα συνεχίσει να µας οδηγεί στην καταστροφή µε αυτόµατο πιλότο; Θα βρει η δύστυχη Ελλάδα έναν άξιο ηγέτη ή θα συνεχίσει να παραδέρνει σαν ακυβέρνητο καρυδότσουφλο σ’ ένα όλο και πιο µανιασµένο πέλαγος; Ερωτήσεις δραµατικές, που ευχόµαστε να µην απαντηθούν µε δραµατικό τρόπο…
Χρήστος Φωτιάδης
