«Οι εκλογές πέρασαν, το εκλογικό σώµα τόλµησε, οι Έλληνες θέλουν αλλά το πολιτικό προσωπικό δεν µπορεί»!
Αυτή είναι η επισκόπηση της µετεκλογικής (και.. προεκλογικής, ξανά;) κατάστασης, εύκολα αποτυπωµένης σε µια µόλις πρόταση.
Δεν αποτελεί σε καµία περίπτωση έκπληξη αυτό το αδιέξοδο. Από την πρώτη µέρα του µνηµονίου ήταν σαφής η έλλειψη στρατηγικής, τόσο σε κάθε κόµµα ξεχωριστά όσο και αυτής που θα µπορούσαµε να ονοµάσουµε «εθνική». Γράφαµε τότε:
«Δεν υπάρχει, σε ολόκληρο το πολιτικό στερέωµα, µια τεκµηριωµένη εναλλακτική στρατηγική πρόταση. Το εξόχως ανησυχητικό αυτό φαινόµενο καθηλώνει τη χώρα µας στο γνωστό σκηνικό εξάρτησης που την συνοδεύει από το 1821! Αναζητείται το θαύµα, κυριολεκτικά…».
Κι όµως, ακόµα και µετά τη λαίλαπα Παπανδρέου – Παπαδήµου, τα ελληνικά «χαρτιά» εξακολουθούν να είναι πολύ γερά. Πρακτικά, οι βασανιστές µας (συγγνώµη, οι «εταίροι και δανειστές µας» ήθελα να πω…) δεν µπορούν να κάνουν τίποτε περισσότερο εναντίον µας, απ’ αυτό που ήδη κάνουν: να εξαθλιώνουν µεγάλο τµήµα των λεγόµενων «µικροµεσαίων» και να καταστρέφουν περαιτέρω τον παραγωγικό µας ιστό. Είναι παγιδευµένοι µε σατανικό τρόπο σε µια πρωτοφανή διεθνή συγκυρία, που τους υποχρεώνει να χρηµατοδοτούν την αποτυχηµένη πολιτική τους στην Ελλάδα. Κι αυτοί… «θέλουν, αλλά δεν µπορούν», να µας εξοντώσουν, µε την απόλυτη σηµασία του όρου!
Η εξήγηση είναι απλούστατη: ο σχεδιασµός από την Bundesbank µιας «γερµανικής ΕΕ» έµοιαζε τέλειος και σχεδόν όλοι πανηγύριζαν την επιτυχία του. ΄Ενα πανίσχυρο, αλλά όχι υπερτιµηµένο ευρώ, µια κοινοτική αγορά 300 εκατοµµυρίων που αγόραζε αφειδώς γερµανικά προϊόντα, µε «φτηνό χρήµα» που σκόρπιζε η γαλαντόµα ΕΚΤ. Μια κλασική “win win situation”, όπως θα έλεγαν και οι φίλοι µας οι νεοφιλελεύθεροι γιάπηδες, που καµάρωναν αυτό το «αιώνιο» πάρτι!
Μόνο που το “happy end” συνηθίζεται στα παιδικά παραµύθια και όχι στις… ιστορίες για ενηλίκους! Η εµφανέστατη ανισορροπία αυτών των σχέσεων και η αέναη αύξηση του γερµανικού πλεονάσµατος, σε βάρος του ελλείµµατος των υπολοίπων, οδήγησε στη γνωστή υπερχρέωση, που αποκαλύφθηκε µόνο µετά την αµερικανική κρίση. Η διαχείριση της κρίσης από το γερµανικό διευθυντήριο παραπέµπει ευθέως στο… Στάλινγκραντ!!!
Ισχυρά ελληνικά ατού
Αν η Ελλάδα αποχωρούσε από το ευρώ, ακόµη και µε τις πιο «ιδανικές» συνθήκες, το γερµανικό όνειρο για µια «ΕΕ γερµανικών προδιαγραφών» θα χανόταν οριστικά. Το µέλλον της Γερµανίας στο γνωστό άγρια ανταγωνιστικό διεθνές περιβάλλον θα ήταν ανατριχιαστικό: µια ισχυρή περιφερειακή οικονοµία, µε µόλις 80 εκατοµµύρια κατοίκους – καταναλωτές, που θα ήταν υποχρεωµένη να παράγει καλύτερα και φτηνότερα προϊόντα από την Κίνα, τις ΗΠΑ, την Ινδία, τη Βραζιλία κλπ, χωρίς να διαθέτει σταγόνα πετρέλαιο και κυβικό εκατοστό αερίου!!!
Εκτός, όµως, από τις οικονοµικές παραµέτρους, υπάρχουν και οι ηθικές. Μπορεί κανείς να φανταστεί ειλικρινά µια… «ενωµένη Ευρώπη» χωρίς την Ελλάδα; Ας µας απαντήσουν τα έµφοβα µνηµονιακά παπαγαλάκια, που µοναδικό στόχο έχουν να κρατούν τον κόσµο δέσµιο του τρόµου!
