Ήταν να μη γίνει… κυβέρνηση το κόμμα των νοσταλγών του Χίτλερ, του Παπαδόπουλου και του Μανιαδάκη. Ως ένα μεγάλο «Ευχαριστώ», σύσσωμη η άρχουσα κλίκα των μνημονίων –πολιτική και δημοσιογραφική– διαφημίζουν τις ευγενείς ιδέες του φασισμού και –ειδικότερα– του αντικομμουνισμού. Νέα και παλιά «φυντάνια» του είδους φιλοξενούνται όχι μόνον στα γνωστά κανάλια, αλλά και στις σελίδες κάποτε «έγκυρων» εφημερίδων.
Στη δεύτερη σελίδα της «Καθημερινής» συναντά κανείς έναν παλιό γνωστό αντικομμουνιστή, με «ευδόκιμη» καριέρα στο «Βήμα». Ο ικανότατος στο είδος της νεοφασιστικής «επιχειρηματολογίας» Στέφανος Κασιμάτης έδωσε τα ρέστα του (όπως Κάθε Κυριακή…) στις 11 Δεκεμβρίου του αλησμόνητου χρόνου που πέρασε. Ξεκινώντας με μια εξόχως τιμητική αναφορά στον… Ευάγγελο Αβέρωφ και την… «θαυμάσια και αδίκως αγνοημένη (!) ιστορία του της εμφύλιας διαμάχης» (σ.σ. πως κρατήθηκε, και απέφυγε τον… συμμοριτοπόλεμο;), το πασίγνωστο –και ουδόλως «αγνοηθέν»!- «Φωτιά και τσεκούρι», ο άοκνος εργάτης της μαύρης ιδεολογίας θίγει ένα, κατά την άποψή του, πολύ σοβαρό πρόβλημα των «ανθρώπων της Δεξιάς»: την ανικανότητα διαχείρισης των αριστερών επιχειρημάτων, που κατέστησαν (μετά τη χούντα, προφανώς…) «η παραδεδεγμένη αλήθεια της εποχής»!
Παραπονούμενος στους «υπόλοιπους» (πλην… Πάγκαλου!!!) «πολιτικούς των αστικών κομμάτων» ότι επιδεικνύουν έναντι της Αριστεράς «Στον ίδιο υποκριτικό σεβασμό που έχουν και για την Εκκλησία» (!), εκφράζει με πολύ συγκαλυμμένο τρόπο την ανησυχία του για τα αποτελέσματα των δημοσκοπήσεων, που δίνουν στον αριστερό χώρο το 40%. Εξηγήσεις; «Η δραματική μείωση του βιοτικού επιπέδου» και (ακούστε γνήσια φασιστική «ανάλυση»!): «πολιτική απουσία της αστικής παράταξης (που είναι) διαλυμένη μέσα στη χοάνη πολυσυλλεκτικών λαϊκίστικων κομμάτων, που ανταγωνίζονται ποιο θα προσφέρει την πιο ελκυστική κεϋνσιανή, σοσιαλδημοκρατική πλατφόρμα»!!!
Η κατάληξη του… φιλελεύθερου αρθρογράφου αποτελεί μάλλον… copy paste από λόγο ενός εκ των ηγετών «αστικού κόμματος» που συμμετέχει στην κυβέρνηση ΔΝΤ: «Στην Ελλάδα αν μιλήσεις για τον Τσώρτσιλ, τον Σκόμπι, τον Χόκσγουερθ, όλους αυτούς που έβαλαν πλάτη για να μη γίνει η Ελλάδα ένα είδος Ριβιέρας του Άδη, στη Σοβιετική Αυτοκρατορία, θεωρείσαι φασίστας – και μόνον οι κομμουνιστές δικαιούνται να θυμούνται και να γιορτάζουν. Μια Ελλάδα, την οποία αυτή τη φορά η Αριστερά δεν θα χρειαστεί να πάρει τα όπλα για να την κατακτήσει. Έχοντας αλώσει το δημοκρατικό σύστημα με την ιδεολογική υπεροχή που της παραχώρησε ηλιθίως η Δεξιά, το μόνο που χρειάζεται είναι να παίρνει τις ψήφους των αδαών»!
Νέο «αστέρι»…
Η «αστική παράταξη», όμως, χρειάζεται «νέο αίμα». Ο Μανδραβέλης, ο Βερέμης και οι άλλοι ξέφτισαν μαζί με τα μνημόνια και έχασαν την όποια αξιοπιστία τους. Η «παράταξη», λοιπόν, ξέθαψε κάποιον δικηγόρο ακροδεξιών πεποιθήσεων, ο οποίος συνέγραψε πρόσφατα ένα αντικομμουνιστικό μανιφέστο. Σύσσωμος ο «αστικός Τύπος» έκανε τα πάντα για την επιτυχία του βιβλίου και την ανάδειξη του δικηγόρου – συγγραφέα. Ορθάνοιχτες οι σελίδες του για συνεντεύξεις και νάσου οι ύμνοι για το «συναρπαστικό αφήγημα», σύμφωνα με το «Βήμα» της ίδιας 11ης Δεκεμβρίου! Το φασιστικό ντελίριο βαφτίζεται «δουλειά μοναδική σε πληρότητα και τεκμηρίωση», που φυσικά διαθέτει «πλήρη και έγκυρη έγγραφη κάλυψη από αρχεία».
Και ερχόμαστε τώρα στο ζουμί της υπόθεσης: τα παραπάνω «τεκμήρια εγκυρότητας» δεν εμποδίζουν τον συγγραφέα «να διοχετεύει στον αναγνώστη το ιδεολογικό κρέντο του (που είναι) η διαυγέστατη -απολύτως αρνητική- άποψη για την ΕAMογενή αντίσταση!!!
Οι ύμνοι της εφημερίδας είναι εξαιρετικά ασύμβατοι με το πραγματικό μεγαλείο του δράστη αυτού του «τεράστιου σε όγκο έργου». Συγκεκριμένα, ο κ. Πέτρος Μακρής – Στάικος δεν συγκαλύπτει με κανέναν τρόπο το «ιδεολογικό κρέντο» του. Δηλώνει ευθέως, δεξιά και αριστερά, αντικομμουνιστής και απορεί γιατί να μη μπορεί κανείς να καυχιέται για τις πεποιθήσεις του!
Φαίνεται ότι τα… αυγά του φασιστικού φιδιού έχουν εντελώς αποθρασυνθεί, προφανώς λόγω της νομιμοποίησης του κρυφού και ανοιχτού φασισμού στην Ευρώπη (μετά το 1989) και στην Ελλάδα (μετά την ανάληψη της εξουσίας από το «διεθνές διευθυντήριο» του ΠΑ«ΣΟ»Κ) Ο βίος αυτής της «ιδεολογικής εξέγερσης» θα είναι σύντομος. Ο Φασισμός δε δείχνει ικανός να αποτελέσει τη… λύση για την υπό κατάρρευση Δύση, αν και εμφανίζεται ισχυρός και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού. Οι ιστορικές εμπειρίες δύο πολέμων είναι υπεραρκετό «εμβόλιο», για να αντιμετωπίσουμε την επανεμφάνιση της φασιστικής επιδημίας!!!
