Μετά από αρκετά χρόνια «υπόγειων» προετοιμασιών αποσταθεροποίησης της κυβέρνησης της Συρίας, οι Αμερικανοί θεώρησαν ότι έφτασε η ώρα της αλλαγής σε ένα ακόμα καθεστώς του «άξονα του κακού», μετά το Ιράκ και τη Λιβύη. Οι συνεχιζόμενες περιπέτειες στις δύο αυτές «απελευθερωμένες» χώρες δεν συγκίνησαν τους συμβούλους του «καλού, μαύρου προέδρου», που συνέχισε το έργο του «πολεμόχαρου» προκατόχου του (αιωνία του η μνήμη…), με παράπλευρες μεθόδους.
Σύμμαχος του Ομπάμα ήταν απ’ την αρχή ο Ερντογάν, που πόνταρε στην επανάληψη του σεναρίου της Λιβύης. Η συνέχεια είναι γνωστή: μετά από κάποιες πρώτες «επιτυχίες» των «ισλαμιστικών διεθνών ταξιαρχιών», ο αξιόμαχος συριακός στρατός πέρασε στην αντεπίθεση και κατέλαβε όλα τα «προπύργια» της σουνιτικής τρομοκρατίας, με πιο πρόσφατη τη μαρτυρική Χομς. Κάθε πόλη που απελευθερώνεται έχει ακριβώς την ίδια εικόνα της πλήρους καταστροφής υποδομών, κατοικιών και τόπων λατρείας, φυσικά και πολλών ορθοδόξων εκκλησιών!
Αντισυριακός… αχταρμάς!
Επειδή «όπου φτώχεια, γκρίνια», οι ήττες έφεραν μαζί τους πολλές καταστροφές. Οι δύο ηγέτες των γειτονικών χωρών που υποστήριξαν με πάθος τους τρομοκράτες, πλήρωσαν ακριβά τις επιλογές τους: ο Ερντογάν με μια πρωτοφανή εσωτερική αποσταθεροποίηση και πολλές χιλιάδες Σύρους πρόσφυγες και ο Αλ Θάνι (Κατάρ) με την αντικατάστασή του, μέσω ενός ακόμη «εσωτερικού πραξικοπήματος»!
Το πρόβλημα των προσφύγων σε Τουρκία, Ιορδανία, Λίβανο και Ιράκ έχει πάρει εκρηκτικές διαστάσεις. Όλες αυτές οι χώρες εμποδίζουν πλέον με κάθε μέσο τη διέλευση των συνόρων τους από αμάχους, γιγαντώνοντας το ανθρωπιστικό πρόβλημα χιλιάδων ανθρώπων, που βρίσκονται ανάμεσα σε διασταυρούμενα πυρά!
Όσο για τον «Ελεύθερο Συριακό Στρατό», η δολοφονία ανώτερου διοικητή του φανερώνει τις διαστάσεις των εσωτερικών ερίδων, παρά τις άοκνες προσπάθειες Αμερικανών και Τούρκων για τη συμφιλίωση των αντιπάλων. Το ίδιο συμβαίνει και με την πολυδιαφημισμένη «Εθνική Συριακή Συμμαχία», που υποτίθεται ότι… αποτελεί το… πολιτικό σκέλος των ισλαμιστών. Με αυτή τη λογική, αναγνωρίστηκε ως… «νόμιμος εκπρόσωπος του συριακού λαού» από τους Αμερικανούς και κάποιους στενούς συμμάχους του, μεταξύ των οποίων και η υποτελής Ελλάδα των Σαμαρά – Αβραμόπουλου!
Ανθρωπιστικό δράμα και μελλοντικές εξελίξεις
Τα στοιχεία της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ είναι δραματικά και καθιστούν το 2012 το χειρότερο έτος από το 1994, με βάση τον επίσημο αριθμό των προσφύγων. Το 55% των 7.500.000 ανθρώπων που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις εστίες τους προέρχεται από το Αφγανιστάν, το Ιράκ, τη Συρία, τη Σομαλία και το Σουδάν. Και οι πέντε αυτές χώρες στοχοποιήθηκαν από τον αμερικανοευρωπαϊκό ιμπεριαλισμό, με το γνωστό πρόσχημα του «εκδημοκρατισμού»!
Ειδικά στο Ιράκ, οι τρομοκρατικές επιθέσεις προκαλούν εκατόμβη θυμάτων. Η «απελευθερωμένη» χώρα, πού θα γινόταν… πρότυπο για επόμενες αμερικανικές επεμβάσεις, βρίσκεται εν όψει σημαντικών επιλογών. Καθημερινά γίνεται πιο φανερή η δυσκολία συνύπαρξης των τριών εθνοτήτων που κάποτε αποτελούσαν το ενιαίο και πανίσχυρο Ιράκ.
Αυτές οι δυσκολίες οδηγούν τη σιιτική πλειοψηφία σε συσπείρωση με τους ομόθρησκούς τους στο Ιράν και τη Συρία. Σταδιακά δημιουργείται ένας άξονας των τριών αυτών χωρών και της ισχυρής Χετζμπολάχ στο Λίβανο, με κοινό τόπο την αντιμετώπιση της σουνιτικής τρομοκρατίας και των αποσταθεροποιητικών ενεργειών του δυτικού ιμπεριαλισμού!
Ένας τέτοιος άξονας θα προκαλέσει αναμφισβήτητα ένα νέο κύκλο ανατροπών στη Μέση Ανατολή και θα φέρει τις ΗΠΑ και το Ισραήλ σε ακόμη δυσκολότερη θέση. Η Αίγυπτος δείχνει το βαθμό δυσκολίας των ΗΠΑ: στηρίζουν αναγκαστικά ένα κλασικό στρατιωτικό πραξικόπημα, ταυτιζόμενες με όλα τα… αριστερά κόμματα της χώρας, περιλαμβανομένου και του Αιγυπτιακού Κ.Κ.!
Χρήστος Φωτιάδης
